ਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਪਾਤਨੈਃ। ਪੁਰਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋਪਿ ਸਮਰੇ ਯੇਨ ਵਜ੍ਰੀ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ

ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਹਰਾਇਆ; ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦ੍ਰ — ਵਜਰਧਾਰੀ — ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ।

ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਦਾਦਿਂਦ੍ਰਾਯ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀਂ। ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ

ਉਸ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਬਣੀ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇੰਦ੍ਰ ਉਸ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ।

ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਤਿਸ਼ਯਿਤਂ ਪੁਰੂਰਵਸਮੇਵ ਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਹ ਵਜ੍ਰੀ ਤੁ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਨੀਯਤਾਮਿਯਮੇਵ ਚ

ਫਿਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ, ਪੁਰੂਰਵ ਰਾਜਾ — ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧਿਆ ਸੀ — ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੋ।'

ਸਾ ਪੁਰੂਰਵਸਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਚਾਗਾਯਚ੍ਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਵਯਂਵਰਂਨਾਮ ਭਰਤੇਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਮ੍

ਪੁਰੂਰਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਕਹਾਣੀ ਗਾਈ — ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਦੀ, ਜੋ ਭਰਤ ਨੇ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ।

ਮੇਨਕਾਂ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਰਂਭਾਂ ਨृਤ੍ਯਧ੍ਵਮਿਤਿ ਚਾਦਿਸ਼ਤ੍। ਨਨਰ੍ਤ ਸਲਯਂ ਤਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੂਪੇਣ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀ

ਉਸ ਨੇ ਮੇਨਕਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੇ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਨੱਚਣ ਲਈ ਆਖਿਆ; ਉਥੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਨੱਚੀ।

ਸਾ ਪੁਰੂਰਵਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਤ੍ਯਂਤੀ ਕਾਮਪੀਡਿਤਾ। ਵਿਸ੍ਮृਤਾਭਿਨਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾਤਨਚੋਦਿਤਮ੍

ਨੱਚਦਿਆਂ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਪੁਰੂਰਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਸਿਖਾਈ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭੰਗੀਮਾਵਾਂ ਭੁੱਲ ਗਈ।

ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਭਰਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਿਯੋਗਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ। ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਦਬ੍ਦਾਨਿ ਲਤਾਭੂਤਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ

ਭਰਤ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਿੱਛੋੜੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਪਚਵੰਜਾ ਸਾਲ ਲਈ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਤਾ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ।'

ਤਤਸ੍ਤਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀ ਗਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਮਕਰੋਚ੍ਚਿਰਂ। ਸ਼ਾਪਾਨੁਭਵਨਾਂਤੇ ਚ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਬੁਧਸੂਨੁਨਾ

ਉਰਵਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ। ਸ਼ਾਪ ਭੋਗਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਬੁਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ।

ਅਜੀਜਨਤ੍ਸੁਤਾਨष੍ਟੌ ਨਾਮਤਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ। ਆਯੁਰ੍ਦृਢਾਯੁਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾਯੁਰ੍ਬਲਾਯੁਰ੍ਧृਤਿਮਾਨ੍ਵਸੁਃ

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਸੁਣ: ਆਯੁ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਾਯੁ, ਵਸ਼ਿਆਯੁ, ਬਲਾਯੁ, ਧ੍ਰਿਤਿਮਾਨ, ਵਸੁ,

ਦਿਵ੍ਯਜਾਯੁਃ ਸ਼ਤਾਯੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵ੍ਯਬਲੌਜਸਃ। ਆਯੁषੋ ਨਹੁषਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵृਦ੍ਧਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਥੈਵ ਚ

ਦਿਵ੍ਯਜਾਯੁ ਤੇ ਸ਼ਤਾਯੁ — ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਬਲ ਤੇ ਉਰਜਾ ਵਾਲੇ। ਆਯੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੁਸ਼ ਸੀ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਦ੍ਧਸ਼ਰਮਾ ਵੀ।

ਰਜਿਰ੍ਦਂਡੋ ਵਿਸ਼ਾਖਸ਼੍ਚ ਵੀਰਾਃ ਪਂਚਮਹਾਰਥਾਃ। ਰਜੇਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਜਜ੍ਞੇ ਰਾਜੇਯਾ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ

ਰਜੀ, ਡੰਡਾ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ — ਇਹ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਸਨ। ਰਜੀ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਰਾਜੇਯਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਰਜਿਰਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਨਾਰਾਯਣਮਕਲ੍ਮषਂ। ਤਪਸਾ ਤੋषਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮਹੀਪਤੇਃ

ਰਾਜੀ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।

ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮਭੂਤ੍ਸ ਵਿਜਯੀ ਤਦਾ। ਅਥ ਦੇਵਾਸੁਰਂ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜੀ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲ ਲੜਾਈ ਚੱਲੀ।

ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ਼ਕ੍ਰਯੋਰ੍ਭੀਮਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਜਯੀ ਤਯੋਃ। ਤਤੋ ਦੇਵਾਸੁਰੈਃ ਪृष੍ਟਃ ਪृਥਗ੍ਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ

ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੌਹਾਂ-ਮੁਖਾ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਗਏ।

ਅਨਯੋਰ੍ਵਿਜਯੀ ਕਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰਜਿਰ੍ਯਤ੍ਰੇਤਿ ਸੋਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਜਯਾਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸਹਾਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਸ੍ਵ ਨਃ

ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, 'ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਜਿੱਤੂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੀ ਖੜਾ ਹੈ?' ਜਿੱਤ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਬਣਨ ਦੀ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ।

ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਹ ਯਦਿ ਸ੍ਵਾਮੀ ਵੋ ਭਵਾਮਿ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਲਮ੍। ਨਾਸੁਰੈਃ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਂ ਸੁਰੈਸ੍ਤਦਾ

ਰਾਜੀ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ।' ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।

ਸ੍ਵਾਮੀ ਭਵ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਬਲਨਾਸ਼ਯ ਵਿਦ੍ਵਿषਃ। ਤਤੋ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਵਧ੍ਯਾ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਨਃ

'ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ,' ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।

ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯੇਂਦ੍ਰਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤਤਃ। ਦਤ੍ਤ੍ਵੇਂਦ੍ਰਾਯ ਪੁਰਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਰਜਿਃ

ਇੰਦਰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਇਆ। ਰਾਜੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਤਪस्या ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਰਜਿਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਤਦਾਛਿਨ੍ਨਂ ਬਲਾਦਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈਯਦਾ। ਯਜ੍ਞਭਾਗਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਤਪੋਬਲਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੈਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਯਜਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਤੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।

ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਰਜਿਪੁਤ੍ਰਨਿਪੀਡਿਤਃ। ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਂ ਦੀਨਃ ਪੀਡਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਰਜੇਃ ਸੁਤੈਃ

ਇੰਦਰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਤੇ ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।'

ਨ ਯਜ੍ਞਭਾਗੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮੇ ਪੀਡਿਤਸ੍ਯ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ। ਰਾਜ੍ਯਲਾਭਾਯ ਮੇ ਯਤ੍ਨਂ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਧਿषਣਾਧਿਪ

'ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਤੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਰਹਿਆ, ਮੈਂ ਪੀੜਤ ਹਾਂ। ਹੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।'

ਤਤੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮਕਰੋਦ੍ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਮ੍। ਗ੍ਰਹਸ਼ਾਂਤਿਵਿਧਾਨੇਨ ਪੌष੍ਟਿਕੇਨ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਗਤ੍ਵਾਥ ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਰਜਿਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਜਿਨਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵੇਦਬਾਹ੍ਯਂ ਸ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨਾਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਉਹ ਜਿਨਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਪਣਾਈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ।

ਵੇਦਤ੍ਰਯੀਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਧਿषਣਾਧਿਪਃ। ਵੇਦਬਾਹ੍ਯਾਨ੍ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਹੇਤੁਵਾਦਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍

ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੇ ਤਰਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।

ਜਘਾਨ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਾਨ੍। ਨਹੁषਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸਪ੍ਤੈਵ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਨ੍

ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਸੱਤ ਧਰਮਕ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਯਤਿਰ੍ਯਯਾਤਿਸ਼੍ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਰੁਤ੍ਤਰਃ ਪਰ ਏਵ ਚ। ਅਯਤਿਰ੍ਵਿਯਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਵਂਸ਼ਵਰ੍ਦ੍ਧਨਾਃ

ਉਹ ਹਨ ਯਤੀ, ਯਯਾਤੀ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ, ਉਤਤਾਨ, ਪਰਾ, ਅਯਤੀ ਤੇ ਵਿਯਤੀ — ਇਹ ਸੱਤ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।

ਯਤਿਃ ਕੁਮਾਰਭਾਵੇਪਿ ਯੋਗੀ ਵੈਖਾਨਸੋਭਵਤ੍। ਯਯਾਤਿਰਕਰੋਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੈਕਸ਼ਰਣਃ ਸਦਾ

ਯਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਹੀ ਵੈਖਾਨਸ ਯੋਗੀ ਬਣ ਕੇ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਯਯਾਤੀ ਸਦਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਭੂਦ੍ਦੁਹਿਤਾ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ। ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾ ਚੈਵ ਦੇਵਯਾਨੀ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾ

ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਸੀ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸੀ; ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਧੀ, ਸੁਵ੍ਰਤ ਦੇਵਯਾਨੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ।

ਯਯਾਤੇਃ ਪਂਚਦਾਯਾਦਾਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਮਤਃ। ਦੇਵਯਾਨੀ ਯਦੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤੁਰ੍ਵਸੁਂ ਚਾਪ੍ਯਜੀਜਨਤ੍

ਹੁਣ ਮੈਂ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਪੰਜ ਵਾਰਸਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਦੁ ਤੇ ਤੁਰਵਸੁ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ।