ਚਾਮਰਗ੍ਰਹਣਾਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਯਂ ਚੈਵਾਂਗਵਾਹਿਕਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦੇਵੇਂਦ੍ਰੋ ਦਦਾਵਰ੍ਦ੍ਧਾਸਨਂ ਤਦਾ
ਚਾਮਰ ਫੜਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਆਪਣੇ ਸੰਗੀ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਮਵੇਤੋਭ੍ਯਪਾਲਯਤ੍। ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਸ੍ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਕੌਤੁਕਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ। ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਰੂਪ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਆਏ।
ਜਿਜ੍ਞਾਸਵਸ੍ਤਚ੍ਚਰਿਤਂ ਕਥਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਨਃ ਸਮਮ੍। ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਤਤਃ
ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਜਾਣਨ ਤੇ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਾਨ ਵੇਖੇਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਸਨਤ੍ਰਯਮਾਨੀਯ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਨਕਭੂषਣਮ੍। ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਾਥਾਕਰੋਤ੍ਪੂਜਾਮੀषਦ੍ਧਰ੍ਮੇਧਿਕਾਂ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਆਸਨ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਧਰਮ ਵੱਲ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਚ ਕਾਮਾਰ੍ਥਾਵਤਿਕੋਪਂ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਅਰ੍ਥਃ ਸ਼ਾਪਮਦਾਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਲੋਭਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਮੇष੍ਯਸਿ
ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ, ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ। ਧਨ ਨੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।'
ਕਾਮੋਪ੍ਯਾਹ ਤਵੋਨ੍ਮਾਦੋ ਭਵਿਤਾ ਗਂਧਮਾਦਨੇ। ਕੁਮਾਰਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿਯੋਗਾਚ੍ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀਭਵਾਤ੍
ਇੱਛਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।'
ਧਰ੍ਮੋਪ੍ਯਾਹ ਚਿਰਾਯੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਸਂਤਤਿਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯਾਵਦਾਚਂਦ੍ਰਤਾਰਕਮ੍
ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਵੇਂਗਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼, ਰਾਜੇ, ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਦਾ ਰਹੇਗੀ।'
ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਯਾਤਿ ਨ ਨਾਸ਼ਂ ਭੁਵਿ ਯਾਸ੍ਯਤਿ। षष੍ਟਿਂ ਵਰ੍षਾਣਿ ਚੋਨ੍ਮਾਦ ਊਰ੍ਵਸ਼ੀਕਾਮਸਂਭਵਃ
ਉਹ ਵੰਸ਼ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਧੇਗਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ ਸਠ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਤੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਰਹੇਗਾ।
ਅਚਿਰਾਦੇਵ ਭਾਰ੍ਯਾਪਿ ਵਸ਼ਮੇष੍ਯਤਿ ਚਾਪ੍ਸਰਾਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਦਾਨ੍ਵਭੂਤ੍
ਜਲਦੀ ਹੀ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ — ਉਹ ਅਪਸਰਾ — ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਾਤਿ ਪੁਰੂਰਵਾਃ। ਕਦਾਚਿਦਾਰੁਹ੍ਯ ਰਥਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਬਰਚਾਰਿਣਾ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਪੁਰੂਰਵ ਰਾਜਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੱਖਣੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਿਆ।
ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨੀਯਮਾਨਾਮਥਾਂਬਰੇ। ਕੇਸ਼ਿਨਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੇਣ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾਮਥੋਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍
ਉਥੇ, ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ਿਨ — ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ — ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਸਮੇਤ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਪਾਤਨੈਃ। ਪੁਰਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋਪਿ ਸਮਰੇ ਯੇਨ ਵਜ੍ਰੀ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਹਰਾਇਆ; ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦ੍ਰ — ਵਜਰਧਾਰੀ — ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ।
ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਦਾਦਿਂਦ੍ਰਾਯ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀਂ। ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਸ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਬਣੀ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇੰਦ੍ਰ ਉਸ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਤਿਸ਼ਯਿਤਂ ਪੁਰੂਰਵਸਮੇਵ ਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਹ ਵਜ੍ਰੀ ਤੁ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਨੀਯਤਾਮਿਯਮੇਵ ਚ
ਫਿਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ, ਪੁਰੂਰਵ ਰਾਜਾ — ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧਿਆ ਸੀ — ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੋ।'
ਸਾ ਪੁਰੂਰਵਸਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਚਾਗਾਯਚ੍ਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਵਯਂਵਰਂਨਾਮ ਭਰਤੇਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਪੁਰੂਰਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਕਹਾਣੀ ਗਾਈ — ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਦੀ, ਜੋ ਭਰਤ ਨੇ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ।
ਮੇਨਕਾਂ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਰਂਭਾਂ ਨृਤ੍ਯਧ੍ਵਮਿਤਿ ਚਾਦਿਸ਼ਤ੍। ਨਨਰ੍ਤ ਸਲਯਂ ਤਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੂਪੇਣ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀ
ਉਸ ਨੇ ਮੇਨਕਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੇ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਨੱਚਣ ਲਈ ਆਖਿਆ; ਉਥੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਨੱਚੀ।
ਸਾ ਪੁਰੂਰਵਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਤ੍ਯਂਤੀ ਕਾਮਪੀਡਿਤਾ। ਵਿਸ੍ਮृਤਾਭਿਨਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾਤਨਚੋਦਿਤਮ੍
ਨੱਚਦਿਆਂ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਪੁਰੂਰਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਸਿਖਾਈ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭੰਗੀਮਾਵਾਂ ਭੁੱਲ ਗਈ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਭਰਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਿਯੋਗਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ। ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਦਬ੍ਦਾਨਿ ਲਤਾਭੂਤਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਭਰਤ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਿੱਛੋੜੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਪਚਵੰਜਾ ਸਾਲ ਲਈ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਤਾ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ।'
ਤਤਸ੍ਤਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀ ਗਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਮਕਰੋਚ੍ਚਿਰਂ। ਸ਼ਾਪਾਨੁਭਵਨਾਂਤੇ ਚ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਬੁਧਸੂਨੁਨਾ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ। ਸ਼ਾਪ ਭੋਗਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਬੁਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ।
ਅਜੀਜਨਤ੍ਸੁਤਾਨष੍ਟੌ ਨਾਮਤਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ। ਆਯੁਰ੍ਦृਢਾਯੁਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾਯੁਰ੍ਬਲਾਯੁਰ੍ਧृਤਿਮਾਨ੍ਵਸੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਸੁਣ: ਆਯੁ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਾਯੁ, ਵਸ਼ਿਆਯੁ, ਬਲਾਯੁ, ਧ੍ਰਿਤਿਮਾਨ, ਵਸੁ,
ਦਿਵ੍ਯਜਾਯੁਃ ਸ਼ਤਾਯੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵ੍ਯਬਲੌਜਸਃ। ਆਯੁषੋ ਨਹੁषਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵृਦ੍ਧਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਥੈਵ ਚ
ਦਿਵ੍ਯਜਾਯੁ ਤੇ ਸ਼ਤਾਯੁ — ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਬਲ ਤੇ ਉਰਜਾ ਵਾਲੇ। ਆਯੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੁਸ਼ ਸੀ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਦ੍ਧਸ਼ਰਮਾ ਵੀ।
ਰਜਿਰ੍ਦਂਡੋ ਵਿਸ਼ਾਖਸ਼੍ਚ ਵੀਰਾਃ ਪਂਚਮਹਾਰਥਾਃ। ਰਜੇਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਜਜ੍ਞੇ ਰਾਜੇਯਾ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ
ਰਜੀ, ਡੰਡਾ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ — ਇਹ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਸਨ। ਰਜੀ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਰਾਜੇਯਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਜਿਰਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਨਾਰਾਯਣਮਕਲ੍ਮषਂ। ਤਪਸਾ ਤੋषਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮਹੀਪਤੇਃ
ਰਾਜੀ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮਭੂਤ੍ਸ ਵਿਜਯੀ ਤਦਾ। ਅਥ ਦੇਵਾਸੁਰਂ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜੀ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲ ਲੜਾਈ ਚੱਲੀ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ਼ਕ੍ਰਯੋਰ੍ਭੀਮਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਜਯੀ ਤਯੋਃ। ਤਤੋ ਦੇਵਾਸੁਰੈਃ ਪृष੍ਟਃ ਪृਥਗ੍ਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੌਹਾਂ-ਮੁਖਾ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਗਏ।
ਅਨਯੋਰ੍ਵਿਜਯੀ ਕਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰਜਿਰ੍ਯਤ੍ਰੇਤਿ ਸੋਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਜਯਾਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸਹਾਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਸ੍ਵ ਨਃ
ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, 'ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਜਿੱਤੂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੀ ਖੜਾ ਹੈ?' ਜਿੱਤ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਬਣਨ ਦੀ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਹ ਯਦਿ ਸ੍ਵਾਮੀ ਵੋ ਭਵਾਮਿ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਲਮ੍। ਨਾਸੁਰੈਃ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਂ ਸੁਰੈਸ੍ਤਦਾ
ਰਾਜੀ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ।' ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਾਮੀ ਭਵ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਬਲਨਾਸ਼ਯ ਵਿਦ੍ਵਿषਃ। ਤਤੋ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਵਧ੍ਯਾ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਨਃ
'ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ,' ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯੇਂਦ੍ਰਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤਤਃ। ਦਤ੍ਤ੍ਵੇਂਦ੍ਰਾਯ ਪੁਰਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਰਜਿਃ
ਇੰਦਰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਇਆ। ਰਾਜੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਤਪस्या ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਜਿਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਤਦਾਛਿਨ੍ਨਂ ਬਲਾਦਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈਯਦਾ। ਯਜ੍ਞਭਾਗਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਤਪੋਬਲਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਯਜਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਤੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।