ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀਤੋਯੇ ਯੇऽਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਧਵਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮਂਤਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯੁਵਾਚ-। ਵਿਧਾਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਵੇਨ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਦਾਮੋਦਰਮਨਾਮਯਮ੍
ਜਾਹਨਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਧੀ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦਾਮੋਦਰ, ਨਿਰਮਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਚੀਮਾਧਵ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਯਾ ਵਿਧਾਨਕਮ੍ । ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠੇ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਤਕੈਰ੍ਨਰਃ
ਪ੍ਰਾਚੀਮਾਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਸਰਿਤਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਲੇਨ ਚ ਪਲਾਰ੍ਧੇਨ ਤਦਰ੍ਦ੍ਧੇਨਾਪਿ ਵਾਪਗੇ । ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਮਮ ਸੌਵਰ੍ਣਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਭਵਸਾਰਤਃ
ਪਲ, ਅੱਧਾ ਪਲ ਜਾਂ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ, ਹੇ ਸਰਿਤਾ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਮੇਰੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਪਾਤ੍ਰਂ ਤਾਮ੍ਰਮਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਿਲੈਸ੍ਤੁ ਪਰਿਪੂਰਿਤਮ੍ । ਸਜਲਂ ਤੁ ਘਟਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਪਂਚਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਤਾਂਬੇ ਦਾ ਇੱਕ ਬਰਤਨ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਵੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਭਿਃ ਕਰ੍ਪੂਰਾਗੁਰੁਵਾਸਿਤਮ੍ । ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਦਾਮੋਦਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਲਿਪ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਬਰਤਨ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਧਾਨਂ ਤਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮੇਨ ਚਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਮਂਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਪੂਜਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣੈਃ ਸਮੁਦੀਰਿਤੈਃ । ਪੁष੍ਪੈਃ ਕਾਲੋਦ੍ਭਵੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਸ੍ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕੋਮਲੈਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਜੋੜੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਹਿਨਾਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਮੌਸਮ ਦੇ ਤਾਜੇ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਨਰਮ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ।
ਛਤ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿष੍ਣਵੇ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਾਦੁਕਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਸਂਯੁਤਮ੍ । ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਨਿ ਮਨੋਜ੍ਞਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਪਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਆਦਲੇ ਫਲ ਵੀ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਉਪਵੀਤਂ ਤੁ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸੋਤ੍ਤਰੀਯਂ ਨਵਂ ਦृਢਮ੍ । ਵੈਣਵਂ ਦਾਪਯੇਦ੍ਦਂਡਂ ਸੁਰੂਪਂ ਸੋਨ੍ਨਤਂ ਦृਢਮ੍
ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਨਵਾਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਉਪਰਲਾ ਕਪੜਾ। ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੈਸ਼ਨਵ ਦੰਡ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਾਮੋਦਰਾਯ ਵੈ ਪਾਦੌ ਜਾਨੁਨੀ ਮਾਧਵਾਯ ਚ । ਗੁਹ੍ਯਂ ਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯੇਤਿ ਕਟਿਂ ਵਾਮਨਮੂਰ੍ਤਯੇ
ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਪੈਰ, ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਗੋਡੇ, ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਕਮਰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਨਾਭਾਯ ਨਾਭਿਂ ਤੁ ਜਠਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨਯੇ । ਹृਦਯਂ ਜ੍ਞਾਨਗਮ੍ਯਾਯ ਕਂਠਂ ਵੈਕੁਂਠਗਾਮਿਨੇ
ਪਦਮਨਾਭ ਨੂੰ ਨਾਭੀ, ਵਿਸ਼ਵਯੋਨੀ ਨੂੰ ਪੇਟ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿਲ, ਅਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗਲਾ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਬਾਹਵੇ ਬਾਹੂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਯੋਗਰੂਪਿਣੇ । ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘਂ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ, ਯੋਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਰਘ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਨਾਲਿਕੇਰੇਣ ਸ਼ਂਖੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤੇਨ ਹਿ । ਸੂਤ੍ਰੈਰਾਵੇष੍ਟਿਤੇਨੈਵ ਹਸ੍ਤਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ
ਸਾਫ ਨਾਰੀਅਲ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਮृਤੋ ਹਰਸਿ ਪਾਪਾਨਿ ਯਦਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਦੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਮਨਸਾ ਦੁਰ੍ਵਿਚਿਨ੍ਵਿਤਾ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਪਾਪ, ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ, ਮਾੜੇ ਸ਼ਗਨ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਕਂ ਤੁ ਭਯਂ ਦੇਵ ਭਯਦੁਰ੍ਗਤਿਸਂਭਵਮ੍ । ਯਨ੍ਮਮ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਐਹਿਕਂ ਪਾਰਲੌਕਿਕਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਹੜਾ ਨਰਕ ਦਾ ਡਰ, ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਜਾਂ ਦੁਖ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ—
ਤੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਗृਹਾਣਾਰ੍ਘਂ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਕृਪਾਦृष੍ਟਿਃ ਸਦੈਵਾਸ੍ਤੁ ਦਾਮੋਦਰ ਮਮੋਪਰਿ
ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਇਹ ਅਰਘ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਦਾਮੋਦਰ, ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਹੇ।
ਧੂਪਂ ਦੀਪਂ ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨੀਰਾਜਨਂ ਤਤਃ । ਸ਼ੀਰ੍षੋਪਰਿ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠੇ ਭ੍ਰਾਮਯੇਦ੍ਵਾਰਿਜਂ ਹਰੇਃ
ਧੂਪ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਨੀਰਾਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਲਈ, ਸਰਵੋਤਮ ਦਰਿਆ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਘੁੰਮਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਮੇਤਦ੍ਧਿ ਪੂਜਯੇਤ੍ਸ੍ਵਗੁਰੁਂ ਤਤਃ । ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸੋष੍ਣੀषਂ ਚੈਵ ਕਂਚੁਕਮ੍
ਇਹ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਪੱਗ ਅਤੇ ਕੰਜੀਕਾ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਪਾਨਹੋऽਪਿ ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਂ ਚ ਕਮਂਡਲੁਮ੍ । ਭੋਜਨਂ ਚੈਵ ਤਾਂਬੂਲਂ ਸਪ੍ਤਧਾਨ੍ਯਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਪਾਨਹ, ਛਤਰੀ, ਮੁਦਰਾ, ਕਮੰਡਲ, ਭੋਜਨ, ਤਾਂਬੂਲ, ਸੱਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਦਕਸ਼ਣਾ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੁਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਾਗਰਣਂ ਹਰੇਃ । ਗੀਤਨृਤ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਲਈ ਜਾਗਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੀਤ, ਨ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪਾਠ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ।
ਨਿਸ਼ਾਂਤੇ ਚੈਵ ਦੇਵਾਯ ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਰ੍ਘਂ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੁਂਜੀਯਾਦ੍ਵਾਡਵੈਃ ਸਹ
ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਰਘ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਸਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਦ੍ਵਿਜੈਤਤ੍ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਖ੍ਯਾਨਮਦ੍ਭੁਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਲਭਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਂਗਾਂ ਸ੍ਨਾਨਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੁਜਾਤਿ, ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਾਜਪੇਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਸਮੁਪੋषਣਾਤ੍
ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਉਪਵਾਸ ਇਕ ਵਾਰੀ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਸੌ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਪਕ੍ਸ਼ੋ ਮਾਤृਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਚੈਵਾਤ੍ਮਪਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹ ਸਂਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਪਿਤਾ ਪੱਖ, ਮਾਤਾ ਪੱਖ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪੱਖ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਕੋਟਿषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਸਮੁਪੋषਣਾਤ੍
ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਤੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਯੇऽਪਿ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕृष੍ਣਮਾਨਸਾਃ । ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਜਨ੍ਮਾਨੋ ਯੇ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਜਾਤਯਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ—
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਯਾਂਤਿ ਭੁਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਂਤ੍ਰਰਾਜੋऽਥ ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਃ
—ਇਹ ਸਭ, ਦੁਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਵਾਦਸ਼ ਅੱਖਰ ਮੰਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚ ਯਥਾ ਚੈषਾ ਯੇਨ ਵੈ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਕृਤਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਕृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਕृਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਰਾਜਰਸ਼ੀਆਂ ਨੇ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਕਾ ਕਥਾ ਵਤ੍ਸ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਯਿਨੀ । ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਸਂਭਵਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ, ਪੁੱਤਰ? ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਵ੍ਰਤ ਸਥਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਗਂਗਾਵਗਾਹਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—