ਅਥ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਜਲਂ ਤਤ੍ਰਾਤ੍ਰਿਸਂਭਵਮ੍। ਦ੍ਯੋਤਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਖਿਲਂ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਯਾ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਫਿਰ ਅਤ੍ਰਿ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਚੰਦਨੀ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ — ਜਿਤਨੇ ਜੀਵ ਹਨ ਤੇ ਜਿਤਨੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹਨ — ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਦਿਸ਼ੋ ਜਗृਹੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪੇਣਾਸਹृਚ੍ਛਯਾਃ। ਗਰ੍ਭੋ ਭੂਤ੍ਵੋਦਰੇ ਤਾਸਾਂ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸੋਪ੍ਯਤ੍ਰਿਸਂਭਵਃ
ਉਸ ਥਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਜੋ ਅਤ੍ਰਿ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਆਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਗਰ੍ਭਮਸ਼ਕ੍ਤਾ ਧਾਰਣੇ ਤਤਃ। ਸਮਾਦਾਯਾਥ ਤਂ ਗਰ੍ਭਮੇਕੀਕृਤ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ
ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਉਸ ਬੀਜ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਚੌਹਾਂ-ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਹ ਬੀਜ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਯੁਵਾਨਮਕਰੋਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਧਰਂ ਨਰਮ੍। ਸ੍ਯਂਦਨੇਥ ਸਹਸ੍ਤੇਨ ਵੇਦਸ਼ਕ੍ਤਿਮਯੇ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਰਦ ਬਣਾਇਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰੋਪ੍ਯ ਲੋਕਮਨਯਦਾਤ੍ਮੀਯਂ ਸ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਹ੍ਯਸ੍ਮਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀਭਵਤ੍ਵਯਮ੍
ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕ 'ਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਾਡਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣੇ।"
ऋषਿਭਿਰ੍ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਭੂਦਧਿਕਂ ਮਹਦਂਤਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ।
ਤੇਜੋਵਿਤਾਨਾਦਭਵਦ੍ਭੁਵਿ ਦਿਵ੍ਯੌषਧੀਗਣਃ। ਤਦ੍ਦੀਪ੍ਤਿਰਧਿਕਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਤ੍ਰੌ ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ ਦੀ ਛਤਰੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਚਮਕ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨੌषਧੀਸ਼ਃ ਸੋਮੋਭੂਦ੍ਦ੍ਵਿਜੇष੍ਵਪਿ ਹਿ ਗਣ੍ਯਤੇ। ਵੇਦਧਾਮਾ ਰਸਸ਼੍ਚਾਯਂ ਯਦਿਦਂ ਮਂਡਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਮ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਭ ਦਾਇਰਾ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਘਰ ਤੇ ਰਸ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ਚੈਵ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਕृष੍ਣੇ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਚ ਤਥਾ ਸਪ੍ਤ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸੋ ਦਦੌ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਤੇ ਘਟਦੀ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਤੇ ਘਟਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤੀ ਤੇ ਵੀਹ (ਕੁਲ ਸੱਤੀ-ਸੱਤੀ) ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਕਨ੍ਯਾਃ ਸੁਵਰ੍ਚਸਃ। ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ੈਵ ਤੁ
ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਲਾਵਣਯ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਪਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨੈਕਤਤ੍ਪਰਃ। ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨਾਰਾਯਣੋ ਹਰਿਃ
ਠੰਢੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ, ਉਸ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਚੋਵਾਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਤਤੋ ਵਵ੍ਰੇ ਵਰਂ ਸੋਮਃ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕੇ ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਪਰਮਾਤਮਾ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਫਿਰ ਸੋਮ ਨੇ ਵਰ ਮੰਗਿਆ, "ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਕਰ ਸਕਾਂ।"
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੇਵ ਭੋਕ੍ਤਾਰੋ ਭਵਂਤੁ ਮਮ ਮਂਦਿਰੇ। ਰਾਜਸੂਯੇ ਸੁਰਗਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾ ਯੇ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ
"ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ 'ਚ ਮੇਰੇ ਘਰ 'ਚ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਮੇਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਨ।"
ਰਕ੍ਸ਼ਪਾਲਃ ਸੁਰੋਸ੍ਮਾਕਮਾਸ੍ਤਾਂ ਸ਼ੂਲਧਰੋ ਹਰਃ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮਾਜਹ੍ਰੇ ਰਾਜਸੂਯਂ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
"ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ।
ਹੋਤਾਤ੍ਰਿਰ੍ਭृਗੁਰਧ੍ਵਰ੍ਯੁਰੁਦ੍ਗਾਤਾ ਚ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਉਪਦ੍ਰष੍ਟਾ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅਤ੍ਰਿ ਹੋਤ੍ਰ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਧਵਰਯੁ ਤੇ ਚੌਹਾਂ-ਮੁਖੀ ਉਦਗਾਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਰੀ ਆਪ ਹੀ ਨਿਗਰਾਨ ਸੀ।
ਸਦਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਰਾਜਸੂਯਵਿਧਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਵਸਵੋਧ੍ਵਰ੍ਯਵਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਬਣੇ। ਇਹ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੀਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਸੁ ਅਧਵਰਯੁ ਬਣੇ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ ਵੀ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਤੇਨ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਾ। ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਥਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸृष੍ਟਿਸਤ੍ਕृਤਂ
ਉਸ ਨੇ ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਵਜੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਮ ਨੇ ਉਹ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸਪ੍ਤਲੋਕੈਕਨਾਥਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਸ੍ਵਤਪਸਾ ਤਦਾ। ਕਦਾਚਿਦੁਦ੍ਯਾਨਗਤਾਮਪਸ਼੍ਯਦਨੇਕਪੁष੍ਪਾਭਰਣੋਪਸ਼ੋਭਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ।
ਬृਹਨ੍ਨਿਤਂਬਸ੍ਤਨਭਾਰਖੇਦਾਂ ਪੁष੍ਪਾਵਭਂਗੇਪ੍ਯਤਿਦੁਰ੍ਬਲਾਂਗੀਂ। ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਤਾਂ ਦੇਵਗੁਰੋਰਨਂਗਬਾਣਾਭਿਰਾਮਾਯਤ ਚਾਰੁਨੇਤ੍ਰਾਂ
ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਛਾਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਫੁੱਲ ਟੁੱਟਣ ਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਤਾਰਾਂ ਸ ਤਾਰਾਧਿਪਤਿਃ ਸ੍ਮਰਾਰ੍ਤਃ ਕੇਸ਼ੇषੁ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਵਿਕ੍ਤਭੂਮੌ। ਸਾਪਿ ਸ੍ਮਰਾਰ੍ਤਾ ਸਹਤੇ ਨ ਰੇਮੇ ਤਦ੍ਰੂਪਕਾਂਤ੍ਯਾਹृਤਮਾਨਸੈਵ
ਤਾਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕੇਸਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਤਾਰਾ ਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਚਮਕ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ, ਨਾ ਰੋਕ ਸਕੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਸਕੀ।
ਚਿਰਂ ਵਿਹृਤ੍ਯਾਥ ਜਗਾਮ ਤਾਰਾਂ ਵਿਧੁਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਤਤੋਪਿ। ਨ ਤृਪ੍ਤਿਰਾਸੀਤ੍ਸ੍ਵਗृਹੇਪਿ ਤਸ੍ਯ ਤਾਰਾਨੁਰਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਖਾਗਮੇषੁ
ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤਾਰਾ ਨਾਲ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਚੰਦ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਪਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤਾਰਾ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਲਗਨ ਇੰਨੀ ਸੀ ਕਿ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਜ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤਦ੍ਵਿਰਹਾਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਸ੍ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਨਿष੍ਠੈਕਮਨਾ ਬਭੂਵ। ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਸ਼ਾਪਂ ਨ ਚ ਦਾਤੁਮਸ੍ਮੈ ਨ ਮਂਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਵਿषੈਰਨੇਕੈਃ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਮੰਤਰ, ਹਥਿਆਰ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਪਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਵਿਧੈਰੁਪਾਯੈਰ੍ਨੈਵਾਭਿਚਾਰੈਰਪਿ ਵਾਗਧੀਸ਼ਃ। ਸ ਯਾਚਯਾਮਾਸ ਤਤਸ੍ਤੁ ਦੇਵਂ ਸੋਮਂ ਸ੍ਵਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਨਂਗਤਪ੍ਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਅਜਮਾਏ, ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਕੋਈ ਫਲ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਤਪਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਲਦਿਆਂ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਮੰਗਣ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਯਾਚ੍ਯਮਾਨੋਪਿ ਦਦੌ ਨ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ ਕਾਮਵਸ਼ੇਨ ਮੋਹਿਤਃ। ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇਣਾਥ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੇਨ ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਲੋਕਪਾਲੈਃ
ਸੋਮਾ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਪਸ ਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਚਤੁਰਮੁਖ, ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ,
ਦਦੌ ਯਦਾ ਤਾਂ ਨ ਕਥਂਚਿਦਿਂਦੁਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਿਵਃ ਕ੍ਰੋਧਪਰੋ ਬਭੂਵ। ਯੋ ਵਾਮਦੇਵਪ੍ਰਥਿਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਨੇਕਰੁਦ੍ਰਾਰ੍ਚਿਤਪਾਦਪਦ੍ਮਃ
ਚੰਦ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਰੁਦ੍ਰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਸ਼ਿष੍ਯੋ ਗਿਰਿਸ਼ਃ ਪਿਨਾਕੀ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ ਸ੍ਨੇਹਵਸ਼ਾਨੁਬਦ੍ਧਃ। ਧਨੁਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾਜਗਵਂ ਪੁਰਾਰਿਰ੍ਜਗਾਮ ਭੂਤੇਸ਼੍ਵਰਸਿਦ੍ਧਜੁष੍ਟਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਿਨਾਕੀ ਗਿਰਿਸ਼ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਸਨੇਹ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵਜੋਂ, ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸੋਮੇਨ ਵਿਸ਼ੇषਦੀਪ੍ਤਸ੍ਤृਤੀਯਨੇਤ੍ਰਾਨਲਭੀਮਵਕ੍ਤ੍ਰਃ। ਸਹੈਵ ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਵਿਂਸ਼ਾਧਿਕਾ षष੍ਟਿਰਥੋਗ੍ਰਮੂਰ੍ਤਿਃ
ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ, ਉਸ ਦਾ ਤੀਸਰਾ ਅੱਖ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ। ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੱਠ-ਛੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਯਕ੍ਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਸਗਣੈਰਨੇਕੈਰ੍ਯੁਤੋਨ੍ਵਗਾਤ੍ਸ੍ਯਂਦਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ। ਵੇਤਾਲਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਕਿਨ੍ਨਰਾਣਾਂ ਪਦ੍ਮੇਨ ਚੈਕੇਨ ਤਥਾਰ੍ਬੁਦਾਨਾਮ੍
ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਨਾਲ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਵੈਤਾਲ, ਯਕਸ਼, ਸੱਪ, ਕਿੰਨਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਦਮ ਗਣ ਸਮੇਤ ਅਰਬਾਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਵੀ ਨਾਲ ਹੋਈ।
ਲਕ੍ਸ਼ੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਾ ਦਸ਼ਭੀ ਰਥਾਨਾਂ ਸੋਮੋਪ੍ਯਗਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਵृਦ੍ਧਮਨ੍ਯੁਃ। ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਾਂਗਾਰਕਵृਦ੍ਧਤੇਜਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਦੈਤ੍ਯਾਸੁਰਸੈਨ੍ਯਯੁਕ੍ਤਃ
ਸੋਮਾ ਵੀ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧਾ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਲੱਖ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਨੀ, ਮੰਗਲ, ਤੇਜਸਵੀ ਨਕਸ਼ਤਰ, ਦੈਤ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਸੀ।
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭਯਂ ਸਪ੍ਤ ਤਥੈਵ ਲੋਕਾ ਧਰਾਵਨਦ੍ਵੀਪਸਮੁਦ੍ਰਗਰ੍ਭਾਃ। ਸਸੋਮਮੇਵਾਭ੍ਯਗਮਤ੍ਪਿਨਾਕੀ ਗृਹੀਤਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਲਵਹ੍ਨਿਃ
ਫਿਰ ਸੱਤ ਲੋਕ, ਧਰਤੀ, ਜੰਗਲ, ਦਵੀਪ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਵੀ ਡਰ ਵਿਚ ਆ ਗਈਆਂ। ਪਿਨਾਕੀ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।