ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਵਿਭੁਂ ਤੀਵ੍ਰਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕੰਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ, ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਹृਦਯੇਭੀਪ੍ਸਿਤਂ ਨृਪ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਾਮਾ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਚਾਹੇ, ਮੰਗ ਲੈ।'
ਅਣੁਹ ਉਵਾਚ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਪਾਰਗਂ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਵਰਮ੍੧੦੦ 1.10.
ਅਣੁਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੋਟੀ ਦਾ ਹੋਵੇ।'
ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਰੁਤਜ੍ਞਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਯੋਗਿਨਮਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤਮਾਹ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਯੋਗੀ ਹੋਵੇ।' ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।'
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ। ਤਤਃ ਸ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋਭੂਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ।
ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਾਨੁਕਂਪੀ ਚ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਬਲਾਧਿਕਃ। ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਰੁਤਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਅਥ ਸਤ੍ਵੇਨ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਸ ਪਿਪੀਲਕਮਾਗਤਃ। ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਕੀਟਮਿਥੁਨਂ ਰਮਮਾਣਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਨੇਕ ਆਤਮਾ ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਪੀਪੀਲਕਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਦਾ ਜੋੜਾ ਮੌਜ ਮਸਤ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਸਨ੍ਨਤਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸਂਤਂ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਂ। ਕਿਮਪ੍ਯਾਸ਼ਂਕਮਾਨਾ ਸਾ ਤਮਪृਚ੍ਛਨ੍ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸਨ੍ਨਤਿਰੁਵਾਚ। ਅਕਸ੍ਮਾਦਤਿਹਾਸੋਯਂ ਕਿਮਰ੍ਥਮਭਵਨ੍ਨृਪ। ਹਾਸ੍ਯਹੇਤੁਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਯਦਕਾਲੇ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਸੰਨਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਅਚਾਨਕ ਕਿਉਂ ਹੱਸ ਪਏ? ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਹੱਸਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ।'
ਅਵਦਦ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋਸੌ ਤਂ ਪਿਪੀਲਿਕਭਾषਿਤਮ੍। ਰਾਗਵਦ੍ਵਿਰਸੋਤ੍ਪਨ੍ਨਮੇਤਦ੍ਧਾਸ੍ਯਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਹਾਸਾ ਪੀਪੀਲਕਾ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਜੋ ਰਾਗ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਸੀ।'
ਨ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰਣਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧਾਸ੍ਯਹੇਤੁਃ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਨ ਸਾਮਨ੍ਯਤਤਂ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਾਹਾਲੀਕਮਿਦਂ ਤਵ
ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਹਾਸੇ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਅਹਮੇਵੇਹ ਹਸਿਤਾ ਨ ਜੀਵਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ। ਕਥਂ ਪਿਪੀਲਿਕਾਲਾਪਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਸੁਰਾਦृਤੇ
'ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਹੱਸਿਆ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗਾ। ਆਮ ਇਨਸਾਨ ਪੀਪੀਲਕਾ ਦੀ ਬੋਲੀ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ, ਜੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ?'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾਹਮੇਵਾਦ੍ਯ ਹਸਿਤਾ ਕਿਮਤਃ ਪਰਮ੍। ਤਤੋ ਨਿਰੁਤ੍ਤਰੋ ਰਾਜਾ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਸ੍ਤਦ੍ਵਚੋ ਹਰੇਃ
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੇ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣੀ ਹੈਂ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖਣਾ? ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਅਰਥ ਜਾਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਨਿਯਮਂ ਤਸ੍ਥੌ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਮਕਲ੍ਮषਃ। ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਪੁਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਪਾਲਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿਆ; ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵृਦ੍ਧਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚ ਨृਪਃ ਪੁਰਾਤ੍
'ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲਵੇਗੀ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਹਿਤਃ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਵृਦ੍ਧਮਗ੍ਰਤਃ। ਗਦਂਤਂ ਵਿਪ੍ਰਮਾਯਾਂਤਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ। ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁਜਾਂਗਲੇषੁ ਦਾਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾ ਦਾਸ਼ਪੁਰੇ ਮृਗਾਸ਼੍ਚ। ਕਾਲਂਜਰੇ ਸਪ੍ਤ ਚ ਚਕ੍ਰਵਾਕਾ ਯੇ ਮਾਨਸੇ ਤੇਤ੍ਰ ਵਸਂਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਕੁਰੂਜਾਂਗਲ ਦੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਾਸਪੁਰ ਦੇ ਦਾਸ, ਕਾਲੰਜਰ ਦੇ ਸੱਤ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ, ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਿੱਧ—'
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ ਪਪਾਤ ਸ਼ੁਚਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਤੌ ਚ ਮਂਤ੍ਰਿਵਰਾਤ੍ਮਜੌ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ।
ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਣੇਤਾ ਤੁ ਬਾਭ੍ਰਵ੍ਯਃ ਸ ਤੁ ਬਾਲਕਃ। ਪਂਚਾਲ ਇਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਕਾਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਲੇਖਕ ਬਾਭਰਵਿਆ, ਉਹ ਹੀ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਚਾਲਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪੁਂਡਰੀਕੋਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ। ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੌ ਸ਼ੋਕਾਤ੍ਪਤਿਤਾਵਗ੍ਰਤਸ੍ਤਥਾ
ਪੁੰਡਰੀਕ ਵੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵੇਦ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਸੀ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਹਾ ਵਯਂ ਕਰ੍ਮਵਿਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਕਾਮਤਃ ਕਰ੍ਮਬਂਧਨਾਤ੍। ਏਵਂ ਵਿਲਪ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਯੋਗਪਾਰਗਾਃ
'ਹਾਏ, ਅਸੀਂ ਕਰਮ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਏ ਹਾਂ, ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹਾਂ!' ਇੰਝ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਜੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੇ ਕਈ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ—
ਵਿਸ੍ਮਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਮਾਹਾਮ੍ਯਮਭਿਨਂਦ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਸ ਤੁ ਤਸ੍ਮੈ ਧਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭੂਤਗ੍ਰਾਮਸਂਯੁਤਮ੍
ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਲਾਹਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਤੇ ਕਈ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਂ ਚ ਵृਦ੍ਧਂ ਧਨਮਦਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਆਤ੍ਮੀਯਂ ਨृਪਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨृਪਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਾਸੇ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸੀ ਲਕੜੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਾਭਿਧਾਨਂ ਚ ਰਾਜਾਰਾਜ੍ਯੇਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍। ਮਾਨਸੇ ਸਲਿਲੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤਸ੍ਤੇ ਯੋਗਿਨਾਂ ਵਰਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਯੋਗੀ, ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਾਦਯਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਿਤृਭਕ੍ਤਾ ਵਿਮਤ੍ਸਰਾਃ। ਸਨ੍ਨਤਿਸ਼੍ਚਾਭਵਦ੍ਧृष੍ਟਾ ਮਯੈਵ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਅਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਨਿਮਰਤਾ ਵਿਚ ਵੀ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਰਾਜਨ੍ਯੋਗਫਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਦੇਤਦਭਿਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ। ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾਪਿ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਭਿਨਂਦਯਨ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਯੋਗ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਫਲ ਚਾਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯੈਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਫਲਮ੍
'ਇਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਤਤਸ੍ਤੇ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਵਨੌਕਸਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਂਧ੍ਰੇਣ ਪਰਮਂ ਪਦਮਾਪੁਸ੍ਤਪੋਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਰੰਧਰ ਰਾਹੀਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਏ।
ਏਵਮਾਯੁਰ੍ਧਨਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਸੁਖਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸੁਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨृਣਾਂ ਤੁष੍ਟਾਃ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਾਮਹ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਵੀ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਚ ਪਿਤृਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਨृਪ। ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸ਼ृਣੋਤਿ ਪਠਤੇਪਿ ਵਾ। ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਇਹ ਮਹਿਮਾ—ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਸ ਨੂੰ ਦੁਜਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਸੌ ਕਰੋੜ ਪੂਰੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।