ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਪੁਰੇ ਜਾਤਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਾਕਾ ਅਥੋ ਨृਪ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਜੰਮੇ ਸਨ।
ਵृਦ੍ਧਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾ ਬੁਧਾਃ। ਧृਤਿਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ੀ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਵਰ੍ਣਸ੍ਤਪੋਧਿਕਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਢੀਠ, ਸੱਚ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ, ਵਿਦਵਾਨ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ।
ਨਾਮਤਃ ਕਰ੍ਮਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇ ਸੁਤਾਃ। ਤਪਸੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਭਵਤ੍ਤੇषਾਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਜਨ੍ਮਨਾਂ
ਨਾਮ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਤਪਸਿਆ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਈ।
ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮੂਚੁਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਤਤ੍ਤੇषਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਦਰਿਦ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗੇ।' ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦਰੀਦ੍ਰਾ ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਸੀ,
ਉਵਾਚ ਦੀਨਯਾ ਵਾਚਾ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ। ਅਧਰ੍ਮ ਏष ਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਪਿਤਾ ਤਾਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ? ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਅਧਰਮ ਹੈ,' ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵृਦ੍ਧਂ ਪਿਤਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦਰਿਦ੍ਰਂ ਵਨਵਾਸਿਨਮ੍। ਕ੍ਵ ਨੁ ਧਰ੍ਮੋਤ੍ਰ ਭਵਿਤਾ ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਿਮੇਵ ਚ
'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਗਰੀਬ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ — ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੋਗੇ?'
ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਕਲ੍ਪਿਤਾ ਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਤਵ ਤਾਤ ਵਚਸ਼੍ਸ਼ृਣੁ। ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਪੁष੍ਕਲਂ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੀਵਨ-ਜੀਵਿਕਾ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ, ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਇਹ ਵਰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਧਨਂ ਗ੍ਰਾਮ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪਠਤਸ੍ਤਵ। ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤੁ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਧਾ ਦਸ਼ਪੁਰੇ ਤੁ ਯੇ
'ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਧਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਿੰਡ, ਸਵੇਰੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਤੇ ਦੇਵੇਗਾ। ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦਸ਼ਪੁਰ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ —'
ਕਾਲਂਜਰੇ ਮृਗਾ ਭੂਤਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਾਕਾਸ੍ਤੁ ਮਾਨਸੇ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਵਨਂ ਤਪਸੇ ਪੁਨਃ
'ਕਾਲੰਜਰ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਤੇ ਮਾਨਸਾ ਦੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ —' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਵृਦ੍ਧੋਪਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਰਾਜਨ੍ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ। ਅਣੁਹੋ ਨਾਮ ਵੈਭ੍ਰਾਜਃ ਪਞ੍ਚਾਲਾਧਿਪਤਿਃ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲ ਪਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਨਾਮ ਅਣੁਹਾ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਵਿਭੁਂ ਤੀਵ੍ਰਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕੰਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ, ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਹृਦਯੇਭੀਪ੍ਸਿਤਂ ਨृਪ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਾਮਾ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਚਾਹੇ, ਮੰਗ ਲੈ।'
ਅਣੁਹ ਉਵਾਚ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਪਾਰਗਂ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਵਰਮ੍੧੦੦ 1.10.
ਅਣੁਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੋਟੀ ਦਾ ਹੋਵੇ।'
ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਰੁਤਜ੍ਞਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਯੋਗਿਨਮਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤਮਾਹ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਯੋਗੀ ਹੋਵੇ।' ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।'
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ। ਤਤਃ ਸ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋਭੂਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ।
ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਾਨੁਕਂਪੀ ਚ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਬਲਾਧਿਕਃ। ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਰੁਤਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਅਥ ਸਤ੍ਵੇਨ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਸ ਪਿਪੀਲਕਮਾਗਤਃ। ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਕੀਟਮਿਥੁਨਂ ਰਮਮਾਣਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਨੇਕ ਆਤਮਾ ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਪੀਪੀਲਕਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਦਾ ਜੋੜਾ ਮੌਜ ਮਸਤ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਸਨ੍ਨਤਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸਂਤਂ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਂ। ਕਿਮਪ੍ਯਾਸ਼ਂਕਮਾਨਾ ਸਾ ਤਮਪृਚ੍ਛਨ੍ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸਨ੍ਨਤਿਰੁਵਾਚ। ਅਕਸ੍ਮਾਦਤਿਹਾਸੋਯਂ ਕਿਮਰ੍ਥਮਭਵਨ੍ਨृਪ। ਹਾਸ੍ਯਹੇਤੁਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਯਦਕਾਲੇ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਸੰਨਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਅਚਾਨਕ ਕਿਉਂ ਹੱਸ ਪਏ? ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਹੱਸਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ।'
ਅਵਦਦ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋਸੌ ਤਂ ਪਿਪੀਲਿਕਭਾषਿਤਮ੍। ਰਾਗਵਦ੍ਵਿਰਸੋਤ੍ਪਨ੍ਨਮੇਤਦ੍ਧਾਸ੍ਯਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਹਾਸਾ ਪੀਪੀਲਕਾ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਜੋ ਰਾਗ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਸੀ।'
ਨ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰਣਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਧਾਸ੍ਯਹੇਤੁਃ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਨ ਸਾਮਨ੍ਯਤਤਂ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਾਹਾਲੀਕਮਿਦਂ ਤਵ
ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਹਾਸੇ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਅਹਮੇਵੇਹ ਹਸਿਤਾ ਨ ਜੀਵਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ। ਕਥਂ ਪਿਪੀਲਿਕਾਲਾਪਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਸੁਰਾਦृਤੇ
'ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਹੱਸਿਆ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗਾ। ਆਮ ਇਨਸਾਨ ਪੀਪੀਲਕਾ ਦੀ ਬੋਲੀ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ, ਜੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ?'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾਹਮੇਵਾਦ੍ਯ ਹਸਿਤਾ ਕਿਮਤਃ ਪਰਮ੍। ਤਤੋ ਨਿਰੁਤ੍ਤਰੋ ਰਾਜਾ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਸ੍ਤਦ੍ਵਚੋ ਹਰੇਃ
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੇ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣੀ ਹੈਂ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖਣਾ? ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਅਰਥ ਜਾਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਨਿਯਮਂ ਤਸ੍ਥੌ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਮਕਲ੍ਮषਃ। ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਪੁਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਪਾਲਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿਆ; ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵृਦ੍ਧਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚ ਨृਪਃ ਪੁਰਾਤ੍
'ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲਵੇਗੀ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਹਿਤਃ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਵृਦ੍ਧਮਗ੍ਰਤਃ। ਗਦਂਤਂ ਵਿਪ੍ਰਮਾਯਾਂਤਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ। ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁਜਾਂਗਲੇषੁ ਦਾਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾ ਦਾਸ਼ਪੁਰੇ ਮृਗਾਸ਼੍ਚ। ਕਾਲਂਜਰੇ ਸਪ੍ਤ ਚ ਚਕ੍ਰਵਾਕਾ ਯੇ ਮਾਨਸੇ ਤੇਤ੍ਰ ਵਸਂਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਕੁਰੂਜਾਂਗਲ ਦੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਾਸਪੁਰ ਦੇ ਦਾਸ, ਕਾਲੰਜਰ ਦੇ ਸੱਤ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ, ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਿੱਧ—'
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ ਪਪਾਤ ਸ਼ੁਚਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਤੌ ਚ ਮਂਤ੍ਰਿਵਰਾਤ੍ਮਜੌ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ।
ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਣੇਤਾ ਤੁ ਬਾਭ੍ਰਵ੍ਯਃ ਸ ਤੁ ਬਾਲਕਃ। ਪਂਚਾਲ ਇਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਕਾਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਲੇਖਕ ਬਾਭਰਵਿਆ, ਉਹ ਹੀ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਚਾਲਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪੁਂਡਰੀਕੋਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ। ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੌ ਸ਼ੋਕਾਤ੍ਪਤਿਤਾਵਗ੍ਰਤਸ੍ਤਥਾ
ਪੁੰਡਰੀਕ ਵੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵੇਦ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਸੀ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।