ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਦ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸਦਾਧੋਵਦਨਾਸ੍ਥਿਤਾ। ਸਾ ਤਮਾਹ ਜ੍ਵਲਤ੍ਕੋਪਾ ਕਿਮਾਲਪਸਿ ਰੇ ਸ਼ਠ
ਸੁੰਦਰਏ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦੀ ਹੈ? ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਹੋਈ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਤੂੰ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਠੱਗ?'
ਤ੍ਵਯਾ ਮੋਦਕਚੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਮਾਂ ਵਿਹਾਯਾਪਿ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਦਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਦਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਾਮਨ੍ਯਸ੍ਯੈ ਸਮਨ੍ਮਥਃ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੋਦਕ ਦਾ ਚੂਰਨ ਖਾ ਲਿਆ; ਤੂੰ ਉਹ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਭੁਲ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪਿਪੀਲਕ ਉਵਾਚ। ਤ੍ਵਤ੍ਸਾਦृਸ਼੍ਯਾਨ੍ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮਨ੍ਯਸ੍ਯੈ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਤਦੇਕਮਪਰਾਧਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਪੀਪਲੀਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਹ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਮੇਰੀ ਇਹ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਸੁੰਦਰਏ।'
ਨੈਵਂ ਪੁਨਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਯਜ ਕੋਪਂ ਚ ਸੁਸ੍ਤਨਿ। ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮਿ ਪਾਦੌ ਸਤ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਸੋਹਣੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ। ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਛੂਹਦਾ ਹਾਂ, ਨਮ ਹੋ ਕੇ ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਰੁष੍ਟਾਯਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮੇ ਪੁਰਤੋ ਭਵੇਤ੍। ਤੁष੍ਟਾਯਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ਵਾਮੋਰੁ ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਸਰ੍ਵਮਨੋਰਥਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਂ, ਸੋਹਣੀ ਪੱਟ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਣਚਂਦ੍ਰੋਪਮਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਾਦੇਮृਤਰਸੋਪਮਮ੍। ਨਿਰ੍ਭਰਂ ਪਿਬ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕਾਮਾਸਕ੍ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਸਦਾ
ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਨ੍ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭੇ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤੁ ਕृਪਾ ਮਯਿ। ਇਤਿ ਸਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਚਾਭਵਤ੍ਤਤਃ
ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਕਰ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਮੋਹਨਾਯ ਪਿਪੀਲਿਕਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤੋਪਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਯਮਾਹਸਤ੍
ਪੀਪੀਲਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਰੁਤਜ੍ਞਾਨੀ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ। ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਕਥਂ ਸਰ੍ਵਰੁਤਜ੍ਞੋਭੂਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤੋ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਰਾਜਾ ਕਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ?
ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਚਾਭਵਤ੍ਕੁਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰਵਾਕਚਤੁष੍ਟਯਂ। ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਕੁਲੇ ਕਸ੍ਯ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਮ੍
ਉਹ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਚੌਕਾ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ? ਦੱਸੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਕਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਨੇਕੀ ਵਾਲਾ ਸੀ?
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਪੁਰੇ ਜਾਤਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਾਕਾ ਅਥੋ ਨृਪ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਜੰਮੇ ਸਨ।
ਵृਦ੍ਧਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾ ਬੁਧਾਃ। ਧृਤਿਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ੀ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਵਰ੍ਣਸ੍ਤਪੋਧਿਕਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਢੀਠ, ਸੱਚ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ, ਵਿਦਵਾਨ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ।
ਨਾਮਤਃ ਕਰ੍ਮਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇ ਸੁਤਾਃ। ਤਪਸੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਭਵਤ੍ਤੇषਾਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਜਨ੍ਮਨਾਂ
ਨਾਮ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਤਪਸਿਆ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਈ।
ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮੂਚੁਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਤਤ੍ਤੇषਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਦਰਿਦ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗੇ।' ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦਰੀਦ੍ਰਾ ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਸੀ,
ਉਵਾਚ ਦੀਨਯਾ ਵਾਚਾ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ। ਅਧਰ੍ਮ ਏष ਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਪਿਤਾ ਤਾਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ? ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਅਧਰਮ ਹੈ,' ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵृਦ੍ਧਂ ਪਿਤਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦਰਿਦ੍ਰਂ ਵਨਵਾਸਿਨਮ੍। ਕ੍ਵ ਨੁ ਧਰ੍ਮੋਤ੍ਰ ਭਵਿਤਾ ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਿਮੇਵ ਚ
'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਗਰੀਬ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ — ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੋਗੇ?'
ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਕਲ੍ਪਿਤਾ ਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਤਵ ਤਾਤ ਵਚਸ਼੍ਸ਼ृਣੁ। ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਪੁष੍ਕਲਂ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੀਵਨ-ਜੀਵਿਕਾ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ, ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਇਹ ਵਰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਧਨਂ ਗ੍ਰਾਮ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪਠਤਸ੍ਤਵ। ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤੁ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਧਾ ਦਸ਼ਪੁਰੇ ਤੁ ਯੇ
'ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਧਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਿੰਡ, ਸਵੇਰੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਤੇ ਦੇਵੇਗਾ। ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦਸ਼ਪੁਰ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ —'
ਕਾਲਂਜਰੇ ਮृਗਾ ਭੂਤਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਾਕਾਸ੍ਤੁ ਮਾਨਸੇ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਵਨਂ ਤਪਸੇ ਪੁਨਃ
'ਕਾਲੰਜਰ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਤੇ ਮਾਨਸਾ ਦੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ —' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਵृਦ੍ਧੋਪਿ ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਰਾਜਨ੍ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ। ਅਣੁਹੋ ਨਾਮ ਵੈਭ੍ਰਾਜਃ ਪਞ੍ਚਾਲਾਧਿਪਤਿਃ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲ ਪਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਨਾਮ ਅਣੁਹਾ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਵਿਭੁਂ ਤੀਵ੍ਰਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕੰਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ, ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਹृਦਯੇਭੀਪ੍ਸਿਤਂ ਨृਪ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਾਮਾ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਚਾਹੇ, ਮੰਗ ਲੈ।'
ਅਣੁਹ ਉਵਾਚ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਪਾਰਗਂ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਵਰਮ੍੧੦੦ 1.10.
ਅਣੁਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੋਟੀ ਦਾ ਹੋਵੇ।'
ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਰੁਤਜ੍ਞਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਯੋਗਿਨਮਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤਮਾਹ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਯੋਗੀ ਹੋਵੇ।' ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।'
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ। ਤਤਃ ਸ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋਭੂਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ।
ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਾਨੁਕਂਪੀ ਚ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਬਲਾਧਿਕਃ। ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਰੁਤਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਅਥ ਸਤ੍ਵੇਨ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਸ ਪਿਪੀਲਕਮਾਗਤਃ। ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਕੀਟਮਿਥੁਨਂ ਰਮਮਾਣਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਨੇਕ ਆਤਮਾ ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਪੀਪੀਲਕਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਦਾ ਜੋੜਾ ਮੌਜ ਮਸਤ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਸਨ੍ਨਤਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸਂਤਂ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਂ। ਕਿਮਪ੍ਯਾਸ਼ਂਕਮਾਨਾ ਸਾ ਤਮਪृਚ੍ਛਨ੍ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸਨ੍ਨਤਿਰੁਵਾਚ। ਅਕਸ੍ਮਾਦਤਿਹਾਸੋਯਂ ਕਿਮਰ੍ਥਮਭਵਨ੍ਨृਪ। ਹਾਸ੍ਯਹੇਤੁਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਯਦਕਾਲੇ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਸੰਨਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਅਚਾਨਕ ਕਿਉਂ ਹੱਸ ਪਏ? ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਹੱਸਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ।'
ਅਵਦਦ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋਸੌ ਤਂ ਪਿਪੀਲਿਕਭਾषਿਤਮ੍। ਰਾਗਵਦ੍ਵਿਰਸੋਤ੍ਪਨ੍ਨਮੇਤਦ੍ਧਾਸ੍ਯਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਹਾਸਾ ਪੀਪੀਲਕਾ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਜੋ ਰਾਗ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਸੀ।'