ਏਵਂ ਸਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਧੇਨੁਃ ਸਪ੍ਤਭਿਸ੍ਤੈਸ੍ਤਪੋਧਨੈਃ। ਵੈਦਿਕਂ ਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕ੍ਰੂਰੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੱਤ ਤਪਸੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਏ। ਵੈਦਿਕ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਕਠੋਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸਨ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਣष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਾਧਾ ਦਸ਼ ਪੁਰੇਭਵਨ੍। ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਪਿਤृਭਾਵੇਨ ਭਾਵਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਰ ਗਏ ਤੇ ਦਸ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਤਤ੍ਰ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਧਰ੍ਮਤਃ। ਲੋਕੈਰਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਤੀਰ੍ਥਾਂਤੇਨਸ਼ਨੇਨ ਤੁ
ਉਥੇ, ਵੈਰਾਗ ਲੱਭ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਗਏ। ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸਂਜਾਤਾ ਮृਗਰੂਪਾਸ੍ਤੇ ਸਪ੍ਤ ਕਾਲਂਜਰੇ ਗਿਰੌ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਿਜ੍ਞਾਨਯੋਗਾਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਯਜੁਸ੍ਤਾਂ ਨਿਜਾਂ ਤਨੁਮ੍
ਉਹ ਸੱਤ ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਹਿਰਨ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਏ। ਗਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਗਏ।
ਮਮ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਪਤਨੇਨਾਥ ਜਾਤਵੈਰਾਗ੍ਯਮਾਨਸਾਃ। ਮਾਨਸੇ ਚਕ੍ਰਵ੍ਰਾਕਾਸ੍ਤੇ ਸਂਜਾਤਾਃ ਸਪ੍ਤਯੋਗਿਨਃ
ਗਿਰ ਕੇ ਮਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਮਾਨਸਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੱਤ ਯੋਗੀ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਏ।
ਨਾਮਤਃ ਕਰ੍ਮਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਮਨਾਃ ਕੁਸੁਮੋਵਸੁਃ। ਚਿਤ੍ਤਦਰ੍ਸ਼ੀ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ੀ ਚ ਜ੍ਞਾਤਾ ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਪਾਰਗਃ
ਨਾਮ ਤੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਸਨ: ਸੁਮਨਸ, ਕੁਸੁਮਵਸੁ, ਚਿੱਤਦਰਸ਼ੀ, ਸੁਦਰਸ਼ੀ, ਗਿਆਤਾ, ਗਿਆਨਸਿਆ ਤੇ ਪਾਰਗ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨੁਰਕ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇ ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਯੋਗਪਾਵਨਾਃ। ਯੋਗਭ੍ਰष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚਲਚੇਤਸਃ
ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ, ਮਨ ਅਡੋਲ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਯੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਤਮਣੁਹਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਕ੍ਰੀਡਂਤਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭੋਗੈਰ੍ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਅਨੁਹਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੇਖਦੇ ਹਨ।
ਪਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਵਯਸਂਭੂਤਂ ਪ੍ਰਭੂਤਬਲਵਾਹਨਮ੍। ਰਾਜ੍ਯਕਾਮੋਭਵਤ੍ਤ੍ਵੇਕਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਜਲੌਕਸਾਮ੍
ਜਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਪੰਚਾਲ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਜਣਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਈ ਵਾਹਨ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਪਿਤृਵਰ੍ਤੀ ਚ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਤ੍ਪਿਤृਵਤ੍ਸਲਃ। ਅਪਰੌ ਮਂਤ੍ਰਿਣੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭੂਤਬਲਵਾਹਨੌ
ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਾ, ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਹੋਰ ਮੰਤਰੀ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਈ ਵਾਹਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਮਂਤ੍ਰਿਤ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਚੇਚ੍ਛਾਮਸ੍ਮਿਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੌ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੌ। ਵਿਭ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵੇਕੋਭੂਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ
ਮੰਤਰੀ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ, ਉਹ ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਵਿਭਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਮੰਤਰੀ ਬਣੇ; ਇੱਕ ਦਾ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਸੀ।
ਮਂਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰੌ ਤਥਾ ਚੈਵ ਪੁਂਡਰੀਕਸੁਬਾਲਕੌ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤੋਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਾਂਪਿਲ੍ਯੇ ਨਗਰੋਤ੍ਤਮੇ
ਉਹ ਦੋ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁੰਡਰੀਕ ਤੇ ਸੁਬਾਲ ਸਨ; ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੂੰ ਕਾਂਪਿਲਯਾ ਦੀ ਵਧੀਆ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਪਂਚਾਲਰਾਜੋ ਵਿਕ੍ਰਾਂਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਤ੍ਪਿਤृਵਤ੍ਸਲਃ। ਯੋਗਵਿਤ੍ਸਰ੍ਵਜਂਤੂਨਾਂ ਚਿਤ੍ਤਵੇਤ੍ਤਾਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਪੰਚਾਲਾਂ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਯੋਗੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋਭਵਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੁਦੇਵਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾ ਤਦਾ। ਸਨ੍ਨਤਿਰ੍ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਕਪਿਲਾਯਾਭਵਤ੍ਪੁਰਾ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੁਦੇਵ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਨਨਤੀ ਸੀ, ਕਪਿਲਾ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤਤ੍ਵਾਦਭਵਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨੀ। ਤਯਾ ਚਕਾਰ ਸਹਿਤਃ ਸ ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਾਜਨਂਦਨਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਗਤਉਦ੍ਯਾਨਂ ਤਯਾ ਸਹ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੀਟਮਿਥੁਨਮਨਂਗਕਲਹਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਗ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਦਾ ਜੋੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪਿਪੀਲਿਕਾਮਧੋਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂ ਪੁਰਤਃ ਕੀਟਕਾਮੁਕਃ। ਪਂਚਬਾਣਾਭਿਤਪ੍ਤਾਂਗਃ ਸਗਦ੍ਗਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਮਾਦਾ ਕੀੜੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਸੀ, ਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਕੀੜਾ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਬੋਲਿਆ।
ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ੀ ਲੋਕੇ ਕਾਮਿਨੀ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਮਧ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਤਿਜਘਨਾ ਬृਹਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤਿਗਾਮਿਨੀ
ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਤੇਰਾ ਪਿੱਠ ਪਤਲਾ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਚੌੜਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਸਦृਸ਼ੀ ਸਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ। ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਚ ਵਦਨਂ ਗੁਡਸ਼ਰ੍ਕਰਵਤ੍ਸਲਂ
ਤੇਰਾ ਰੰਗ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ, ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਗੁੜ ਤੇ ਸ਼ੱਕਰ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਮਯਿ ਭੁਕ੍ਤੇ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਨਾਸਿ ਸ੍ਨਾਤੇ ਤਥਾ ਮਯਿ। ਪ੍ਰੋषਿਤੇ ਮਯਿ ਦੀਨਾ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਚ ਭਯਚਂਚਲਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਖਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਮੈਂ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਮੈਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਦ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸਦਾਧੋਵਦਨਾਸ੍ਥਿਤਾ। ਸਾ ਤਮਾਹ ਜ੍ਵਲਤ੍ਕੋਪਾ ਕਿਮਾਲਪਸਿ ਰੇ ਸ਼ਠ
ਸੁੰਦਰਏ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦੀ ਹੈ? ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਹੋਈ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਤੂੰ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਠੱਗ?'
ਤ੍ਵਯਾ ਮੋਦਕਚੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਮਾਂ ਵਿਹਾਯਾਪਿ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਦਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਦਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਾਮਨ੍ਯਸ੍ਯੈ ਸਮਨ੍ਮਥਃ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੋਦਕ ਦਾ ਚੂਰਨ ਖਾ ਲਿਆ; ਤੂੰ ਉਹ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਭੁਲ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪਿਪੀਲਕ ਉਵਾਚ। ਤ੍ਵਤ੍ਸਾਦृਸ਼੍ਯਾਨ੍ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮਨ੍ਯਸ੍ਯੈ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਤਦੇਕਮਪਰਾਧਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਪੀਪਲੀਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਹ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਮੇਰੀ ਇਹ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਸੁੰਦਰਏ।'
ਨੈਵਂ ਪੁਨਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਯਜ ਕੋਪਂ ਚ ਸੁਸ੍ਤਨਿ। ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮਿ ਪਾਦੌ ਸਤ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਸੋਹਣੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ। ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਛੂਹਦਾ ਹਾਂ, ਨਮ ਹੋ ਕੇ ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਰੁष੍ਟਾਯਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮੇ ਪੁਰਤੋ ਭਵੇਤ੍। ਤੁष੍ਟਾਯਾਂ ਤ੍ਵਯਿ ਵਾਮੋਰੁ ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਸਰ੍ਵਮਨੋਰਥਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਂ, ਸੋਹਣੀ ਪੱਟ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਣਚਂਦ੍ਰੋਪਮਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਾਦੇਮृਤਰਸੋਪਮਮ੍। ਨਿਰ੍ਭਰਂ ਪਿਬ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਕਾਮਾਸਕ੍ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਸਦਾ
ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਨ੍ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭੇ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤੁ ਕृਪਾ ਮਯਿ। ਇਤਿ ਸਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਚਾਭਵਤ੍ਤਤਃ
ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਕਰ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਮੋਹਨਾਯ ਪਿਪੀਲਿਕਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤੋਪਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਯਮਾਹਸਤ੍
ਪੀਪੀਲਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਰੁਤਜ੍ਞਾਨੀ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ। ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਕਥਂ ਸਰ੍ਵਰੁਤਜ੍ਞੋਭੂਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤੋ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਰਾਜਾ ਕਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ?
ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਚਾਭਵਤ੍ਕੁਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰਵਾਕਚਤੁष੍ਟਯਂ। ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਕੁਲੇ ਕਸ੍ਯ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਮ੍
ਉਹ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਚੌਕਾ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ? ਦੱਸੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਕਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਨੇਕੀ ਵਾਲਾ ਸੀ?