ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਸ੍ਤਥਾਦਿਤ੍ਯਾ ਇਤ੍ਯੇषਾ ਵੈਦਿਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ। ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪਕਂ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਯੋਃ
ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾ ਵੀ ਆਦਿਤਿਆ ਹਨ — ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ੍ਰ ਹੀ ਹਵਨ ਤੇ ਕਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਸ੍ਤਤ੍ਵਮੁਪਲਭ੍ਯੇਤ ਭਕ੍ਤਿਤਃ। ਅਗ੍ਨਿष੍ਵਾਤ੍ਤਾਦਯਸ੍ਤੇषਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹਾ ਦਾ ਸੱਚਾ ਅਰਥ ਮੰਤਰ ਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਗਨਿਸਵਾਤ ਤੇ ਹੋਰ ਪਿਤਰ ਮੁਖੀ ਦੇਵਤਾ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਾਸ੍ਤਦਾ ਦੇਸ਼ਾ ਭਵਂਤ੍ਯੁਦ੍ਭਵਤਾਮਪਿ। ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਪ੍ਰੀਣਯਤ੍ਯੇਤਦਰ੍ਹਣਂ ਸਮੁਪਾਗਤਂ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ, ਗੋਤ੍ਰ ਤੇ ਥਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਜਦੋਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯੋ ਯਦਿ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਗੁਰੁਃ ਕਰ੍ਮਾਨੁਯੋਗਤਃ। ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਨਮਮृਤਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵੇਪ੍ਯਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਦਿਵਯ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਵਯ ਅਵਸਥਾ 'ਚ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੈਤ੍ਯਤ੍ਵੇ ਭੋਗਰੂਪੇਣ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵੇਪਿ ਤृਣਂ ਭਵੇਤ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਂ ਵਾਯੁਰੂਪੇਣ ਨਾਗਤ੍ਵੇਪ੍ਯੁਪਤਿष੍ਠਤਿ
ਦੇਤਿਆ ਅਵਸਥਾ 'ਚ ਇਹ ਭੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਸ਼ੂ ਅਵਸਥਾ 'ਚ ਘਾਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹਵਾ ਰੂਪ 'ਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਪਾਨਂ ਭਵਤਿ ਯਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵੇ ਤਥਾਮਿषਂ। ਦਾਨਵਤ੍ਵੇ ਤਥਾ ਪਾਨਂ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵੇ ਰੁਧਿਰੋਦਕਮ੍
ਯਕਸ਼ ਅਵਸਥਾ 'ਚ ਇਹ ਪੀਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਖਸ਼ ਅਵਸਥਾ 'ਚ ਮਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਾਨਵ ਅਵਸਥਾ 'ਚ ਵੀ ਪੀਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰੇਤ ਅਵਸਥਾ 'ਚ ਇਹ ਲਹੂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵੇਨ੍ਨਪਾਨਾਦਿ ਨਾਨਾਭੋਗਵਤਾਂ ਭਵੇਤ੍। ਰਤਿਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਾਨ੍ਤੇऽਨ੍ਯੇषਾਂ ਭੋਜਨਸ਼ਕ੍ਤਿਤਾ
ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ 'ਚ ਇਹ ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਆਦਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਰਤੀ ਤੇ ਸੋਹਣੇਪਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਖਾਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ ਵਿਭਵਾ ਰੂਪਮਾਰੋਗ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਪੁष੍ਪਮਿਦਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਫਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਮਾਗਮਃ
ਇਹ ਦਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਧਨ, ਰੂਪ ਤੇ ਸਿਹਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹਾ ਦਾ ਫੁੱਲ ਇਹ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੈ।
ਆਯੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਧਨਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਖਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪਿਤृਗਣਾ ਨृਪ
ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਸੁਖ, ਰਾਜ ਵੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਚ ਪੁਰਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕੌਸ਼ਿਕਸੂਨਵਃ। ਪਂਚਭਿਰ੍ਜਨ੍ਮਸਂਬਂਧੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਕਉਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਪੰਜ ਪੀੜੀਆਂ ਦੀ ਸੰਬੰਧਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਕਥਂ ਕੌਸ਼ਿਕਦਾਯਾਦਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯੋਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪਂਚਭਿਰ੍ਜਨ੍ਮਸਂਬਨ੍ਧੈਃ ਕਥਂ ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ supreme ਯੋਗ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਏ? ਤੇ ਪੰਜ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਨਾਲ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਖਤਮਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਕੌਸ਼ਿਕੋ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਹਾਨृषਿਃ। ਨਾਮਤਃ ਕਰ੍ਮਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕੌਸ਼ਿਕ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਧਰਮਵਾਨ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਕਰਮ ਬਾਰੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ।
ਸ੍ਵਸृਪਃ ਕ੍ਰੋਧਨੋ ਹਿਂਸ੍ਰਃ ਪਿਸ਼ੁਨਃ ਕਵਿਰੇਵ ਚ। ਵਾਗ੍ਦੁष੍ਟਃ ਪਿਤृਵਰ੍ਤੀ ਚ ਗਰ੍ਗਸ਼ਿष੍ਯਾਸ੍ਤਦਾਭਵਨ੍੫੦ 1.10.
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਸਵਸ੍ਰਪ, ਕ੍ਰੋਧਨ, ਹਿੰਸ੍ਰ, ਪਿਸ਼ੁਨ ਤੇ ਕਵੀ ਸਨ; ਵਾਗਦੁਸ਼ਟ ਤੇ ਪਿਤ੍ਰਵਰਤੀ ਵੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਗਰਗ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਬਣੇ।
ਪਿਤਰ੍ਯੁਪਰਤੇ ਤੇषਾਮਭੂਦ੍ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮੁਲ੍ਬਣਂ। ਅਨਾਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਮਹਤੀ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਂਕਰੀ
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਚਲ ਬਸੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਕਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਵੱਡੀ ਸੁੱਕਾ ਪਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।
ਗਰ੍ਗਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਵਨੇ ਦੋਗ੍ਧ੍ਰੀਂ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਖਾਦਾਮਃ ਕਪਿਲਾਮੇਤਾਂ ਵਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪੀਡਿਤਾ ਭृਸ਼ਂ
ਗਰਗ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਉਹ ਤਪਸੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਆਓ, ਇਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਈਏ।'
ਇਤਿ ਚਿਂਤਯਤਾਂ ਪਾਪਂ ਲਘੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦਾਨੁਜਃ। ਯਦ੍ਯਵਸ਼੍ਯਮਿਯਂ ਵਧ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਰੂਪੇਣ ਯੋਜ੍ਯਤਾਂ
ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਪਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਬੋਲੇ: 'ਜੇ ਇਹ ਗਾਂ ਮਾਰਨੀ ਹੀ ਪੈਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਕਰੀਏ।'
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਨਿਯੋਜ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਨੋ ਧ੍ਰੁਵਂ। ਏਵਂ ਕੁਰ੍ਵਿਤ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਪਿਤृਵਰ੍ਤੀ ਤਦਾਨੁਜੈਃ
'ਜੇ ਗਾਂ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਪਾਪ ਪੱਕਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਪਿਤ੍ਰਵਰਤੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਚਕ੍ਰੇ ਸਮਾਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮੁਪਯੁਜ੍ਯਾਥ ਤਾਂ ਪੁਨਃ। ਦ੍ਵੌ ਦੈਵੇ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਤ੍ਰੀਂਸ਼੍ਚਾਪਰਾਨ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾਇਆ। ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ।
ਤਥੈਕਮਤਿਥਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਤੁ। ਚਕਾਰ ਮਂਤ੍ਰਵਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਪਿਤृਪਰਾਯਣਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਨੂੰ ਅਤਿਥੀ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਂਕਾਸ੍ਤੇ ਗੁਰਵੇ ਚ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍। ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਣ ਨਿਹਤਾ ਧੇਨੁਰ੍ਵਤ੍ਸੋਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਂ
ਫਿਰ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ: 'ਗਾਂ ਨੂੰ ਬਾਘ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਵੱਛਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵੋ।'
ਏਵਂ ਸਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਧੇਨੁਃ ਸਪ੍ਤਭਿਸ੍ਤੈਸ੍ਤਪੋਧਨੈਃ। ਵੈਦਿਕਂ ਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕ੍ਰੂਰੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੱਤ ਤਪਸੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਏ। ਵੈਦਿਕ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਕਠੋਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸਨ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਣष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਾਧਾ ਦਸ਼ ਪੁਰੇਭਵਨ੍। ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਪਿਤृਭਾਵੇਨ ਭਾਵਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਰ ਗਏ ਤੇ ਦਸ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਤਤ੍ਰ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਧਰ੍ਮਤਃ। ਲੋਕੈਰਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਤੀਰ੍ਥਾਂਤੇਨਸ਼ਨੇਨ ਤੁ
ਉਥੇ, ਵੈਰਾਗ ਲੱਭ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਗਏ। ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ, ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸਂਜਾਤਾ ਮृਗਰੂਪਾਸ੍ਤੇ ਸਪ੍ਤ ਕਾਲਂਜਰੇ ਗਿਰੌ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਿਜ੍ਞਾਨਯੋਗਾਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਯਜੁਸ੍ਤਾਂ ਨਿਜਾਂ ਤਨੁਮ੍
ਉਹ ਸੱਤ ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਹਿਰਨ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਏ। ਗਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਗਏ।
ਮਮ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਪਤਨੇਨਾਥ ਜਾਤਵੈਰਾਗ੍ਯਮਾਨਸਾਃ। ਮਾਨਸੇ ਚਕ੍ਰਵ੍ਰਾਕਾਸ੍ਤੇ ਸਂਜਾਤਾਃ ਸਪ੍ਤਯੋਗਿਨਃ
ਗਿਰ ਕੇ ਮਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਮਾਨਸਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੱਤ ਯੋਗੀ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਏ।
ਨਾਮਤਃ ਕਰ੍ਮਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਮਨਾਃ ਕੁਸੁਮੋਵਸੁਃ। ਚਿਤ੍ਤਦਰ੍ਸ਼ੀ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ੀ ਚ ਜ੍ਞਾਤਾ ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਪਾਰਗਃ
ਨਾਮ ਤੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਸਨ: ਸੁਮਨਸ, ਕੁਸੁਮਵਸੁ, ਚਿੱਤਦਰਸ਼ੀ, ਸੁਦਰਸ਼ੀ, ਗਿਆਤਾ, ਗਿਆਨਸਿਆ ਤੇ ਪਾਰਗ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨੁਰਕ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇ ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਯੋਗਪਾਵਨਾਃ। ਯੋਗਭ੍ਰष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚਲਚੇਤਸਃ
ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ, ਮਨ ਅਡੋਲ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਯੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਤਮਣੁਹਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਕ੍ਰੀਡਂਤਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭੋਗੈਰ੍ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਅਨੁਹਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੇਖਦੇ ਹਨ।
ਪਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਵਯਸਂਭੂਤਂ ਪ੍ਰਭੂਤਬਲਵਾਹਨਮ੍। ਰਾਜ੍ਯਕਾਮੋਭਵਤ੍ਤ੍ਵੇਕਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਜਲੌਕਸਾਮ੍
ਜਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਪੰਚਾਲ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਜਣਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਈ ਵਾਹਨ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਪਿਤृਵਰ੍ਤੀ ਚ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਤ੍ਪਿਤृਵਤ੍ਸਲਃ। ਅਪਰੌ ਮਂਤ੍ਰਿਣੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭੂਤਬਲਵਾਹਨੌ
ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਾ, ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਹੋਰ ਮੰਤਰੀ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਈ ਵਾਹਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।