ਤਤਸ੍ਤ੍ਵੇਕਾਦਸ਼ਾਹੇਪਿ ਦ੍ਵਿਜਾਨੇਕਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ। ਗੋਤ੍ਰਾਦਿਸੂਤਕਾਂਤੇ ਚ ਭੋਜਯੇਨ੍ਮਨੁਜੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਫਿਰ, ਗਿਆਰਵੀਂ ਦਿਨ, ਗਿਆਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੋਤ੍ਰ ਆਦਿ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਮੁਕਣ 'ਤੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਹ੍ਨਿ ਪੁਨਸ੍ਤਦ੍ਵਦੇਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍। ਨਾਵਾਹਨਾਗ੍ਨੌਕਰਣਂ ਦੈਵਹੀਨਂ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਵੀ, ਏਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਅੱਗ ਦੀ ਰੀਤ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਏਕਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮੇਕੋਰ੍ਘ ਏਕਃ ਪਿਂਡੋ ਵਿਧੀਯਤੇ। ਉਪਤਿष੍ਠਤਾਮਿਤਿ ਵਦੇਦ੍ਦੇਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਿਲੋਦਕਂ
ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ, ਇੱਕ ਅਰਘਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਉਹ ਆ ਜਾਵੇ' ਐਸਾ ਕਹੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤਿਲ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਸ੍ਵਾਸ੍ਤਿ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਕਰੇ ਵਿਸਰ੍ਗੇ ਚਾਭਿਰਮ੍ਯਤਾਮ੍। ਸ਼ੇषਂ ਪੂਰ੍ਵਵਦਤ੍ਰਾਪਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਅੰਤ ਤੇ ਅਤੇ ਵਿਦਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ 'ਸਵਾਸਤੀ' ਕਹੋ, ਅਤੇ 'ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ' ਐਸਾ ਚਾਹੋ। ਬਾਕੀ ਰੀਤ ਵੀ ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵਮਨੁਮਾਸਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍। ਸੂਤਕਾਂਤੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਹ੍ਨਿ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸੁਤਕ ਦੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਵੱਖਰੀ ਖੱਟ ਪਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾਂਚਨਂ ਪੁਰੁषਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਫਲਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਦਾਂਪਤ੍ਯਂ ਨਾਨਾਭਰਣਭੂषਿਤਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਫਲ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਪਵੇਸ਼੍ਯ ਤੁ ਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਤਤੋ ਦਦੇਤ੍। ਰਜਤਸ੍ਯ ਤੁ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਦਧਿਦੁਗ੍ਧਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੱਟ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿਚ ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਮਿਲਾ ਕੇ ਮਧੁਪਰਕ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਥਿਲਾਲਾਟਿਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਯੇਤ੍। ਪਾਯਯੇਦਿਦ੍ਵਜਦਾਂਪਤ੍ਯਂ ਪਿਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਮੱਥੇ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦਾ ਛੋਟਾ ਟੁਕੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਬਰੀਕ ਕਰ ਕੇ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਿਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏष ਏਵ ਵਿਧਿਰ੍ਦृष੍ਟਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਯੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤਮੈਃ। ਤੇਨ ਦੁष੍ਟਾ ਤੁ ਸਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਨ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਇਹੀ ਰੀਤ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦੱਸੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਲਿਨ ਖੱਟ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਗृਹੀਤਾਯਾਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਂ ਹਿ ਪੁਨਃ ਸਂਸ੍ਕਾਰਮਰ੍ਹਤਿ। ਵੇਦੇ ਚੈਵ ਪੁਰਾਣੇ ਚ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਗਰ੍ਹਿਤਾ
ਜੇਹੀ ਖੱਟ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿਚ, ਐਸੀ ਖੱਟ ਹਰ ਥਾਂ ਨਿੰਦਿਆ ਗਈ ਹੈ।
ਗ੍ਰਹੀਤਾਰਸ੍ਤੁ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਰਕਗਾਮਿਨਃ। ਗ੍ਰਥਿਤਾਂ ਵਸੁਜਾਲੇਨ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਦਾਂਪਤ੍ਯਸੇਵਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵੱਲੋਂ ਵਰਤੀ ਹੋਈ, ਧਨ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਖੱਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤਿ ਨ ਜਾਨਂਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਰਕਗਾਮਿਨਃ। ਨਵਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਂ ਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਵੇਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕਾਰ੍ਯਮੇਵ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍। ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦੇਯਾ ਚ ਕਪਿਲਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਫਰਜ ਹੈ ਕਿ ਸਦਾ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ। ਵੱਝ ਛੱਡਣ ਦੀ ਰੀਤ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਦਕੁਂਭਸ਼੍ਚ ਦਾਤਵ੍ਯੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਫਲਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਯਾਵਦਬ੍ਦਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਤਿਲੋਦਕਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਭੋਜਨ, ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਫਲ ਹੋਣ। ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ, ਇਹ ਸਾਲ ਭਰ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਸਪਿਂਡੀਕਰਣਂ ਭਵੇਤ੍। ਸਪਿਂਡੀਕਰਣਾਦੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰੇਤਃ ਪਾਰ੍ਵਣਭੁਗ੍ਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰੇਤ ਪਾਰਵਣ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵृਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵੇषੁ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ਤਤਃ। ਸਪਿਂਡੀਕਰਣਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦੇਵਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍
ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਰੀਤਾਂ ਵਿਚ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤॄਨਾਵਾਹਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪृਥਕ੍ਪ੍ਰੇਤਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍। ਗਂਧੋਦਕਤਿਲੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਤ੍ਰਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਉਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਰਸਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਬਰਤਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਗੰਧ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਣ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਪਿਤृਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰੇਤਪਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸੇਚਯੇਤ੍। ਤਦ੍ਵਤ੍ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚਤੁਰਃ ਪਿਂਡਾਨ੍ਪਿਤृਪਰਸ੍ਤਦਾ
ਅਰਘ ਦੇਣ ਲਈ, ਪ੍ਰੇਤ ਦਾ ਬਰਤਨ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿਚ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਾਰ ਪਿੰਡ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਸਮਾਨਾ ਇਤਿ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਨ੍ਨਂ ਤੁ ਵਿਭਜੇਤ੍ਤ੍ਰਿਧਾ। ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍
ਕਹਿ ਕੇ, 'ਇਹ ਸਾਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ', ਦੋ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਰਘਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਿਤृਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਸ੍ਸ ਚਤੁਰ੍ਥਸ੍ਤਦਾ ਤ੍ਵਨੁ। ਅਗ੍ਨਿष੍ਵਾਤ੍ਤਾਦਿ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਮृਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਚੌਥਾ ਪਿਤਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਗਨਿਸਵਾਤ ਤੇ ਹੋਰ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪृਥਕ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨ ਦੀਯਤੇ। ਪਿਤृष੍ਵੇਵ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪਿਂਡਂ ਯੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਪਿੰਡ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਵੁਪਰਾਗਾਦਿ ਪਰ੍ਵਸੁ। ਤ੍ਰਿਪਿਂਡਮਾਚਰੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਮੇਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਮृਤੇਹਨਿ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਗ੍ਰਹਣ ਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ, ਤ੍ਰਿਪਿੰਡ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਇਕੋਦੀਸ਼ਟ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮृਤਾਹੇ ਯਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍। ਸ ਦੈਵਂ ਪਿਤृਹਾ ਸ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਤृਵਿਨਾਸ਼ਕਃ
ਜੋ ਇੱਕੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰਸਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਨ ਰਸਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਹਤਿਆਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ।
ਮृਤਾਹੇ ਪਾਰ੍ਵਣਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਧੋ ਯਾਤਿ ਸ ਮਾਨਵਃ। ਸਂਪृਕ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੀ ਭਾਵੇ ਪ੍ਰੇਤਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਯਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਨ ਪਰਵਣ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੇਠਲੇ ਦਰਜੇ 'ਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਹ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਮਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਦਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਿਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਸ੍ਤਤਃ। ਤੇਨਾਗ੍ਨੌਕਰਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਂਡਾਂਸ੍ਤੇਨੈਵ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਮਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹਾ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਆਮ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹਾ ਕਰੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰੇ ਤੇ ਪਿੰਡ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਸਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਪਿਂਡੀਕਰਣਂ ਮਾਸੈਕ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਤਯੇ ਤਥਾ। ਯਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਕਾਲੇਨ ਤਦਾ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਂਧਨਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ 'ਚ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸਪੀੰਡੀਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤੋਪਿ ਲੇਪਭਾਗਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਸ਼ਮਾਰ੍ਜਨਾਤ੍। ਲੇਪਭਾਜਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਸ੍ਯੁਃ ਪਿਂਡਭਾਗਿਨਃ
ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਲੇਪ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚੌਥੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤਿੰਨ ਲੇਪ ਦੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿਣ੍ਡਦਃ ਸਪ੍ਤਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਪਿਂਡਾਃ ਸਪ੍ਤਪੂਰੁषਾਃ। ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਕਥਂ ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਦੇਯਾਨਿ ਕਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਜਨੈਰਿਹ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੱਤਵਾਂ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਸਪੀੰਡਾ ਸੱਤ ਪੁਰਖ ਹਨ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ?
ਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਪਿਤृਲੋਕੇ ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਃ ਕੇ ਕੈਰ੍ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ। ਯਦਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਹੂਯਤੇ ਯਦਿ ਵਾਨਲੇ
ਪਿਤਰ ਲੋਕ 'ਚ ਕੌਣ ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਭੋਜਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਤ੍ਮਕਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾਸ੍ਤਦਨ੍ਨਂ ਭੁਂਜਤੇ ਕਥਮ੍। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਵਸੁਸ੍ਵਰੂਪਾਃ ਪਿਤਰੋ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਜੋ ਪ੍ਰੇਤ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ? ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਰ ਵਸੁ ਰੂਪ 'ਚ ਹਨ, ਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਰੁਦਰ ਹਨ।