ਯੁਗ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਕਲ੍ਪਾਂਬਰਾਦਿਭਿਃ। ਤਿਲਕਾਰ੍ਯਂ ਯਵੈਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨੁਪੂਰ੍ਵਕਂ
ਦੋ-ਦੋ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜਿਆਂ, ਠੀਕ ਪਹਿਨਾਵਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿਲਕਾ ਰੀਤ ਜੌ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਂਗਲ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਾਚਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵਾਨ੍। ਏਵਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋਪਿ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਸਭ ਮੰਗਲ ਰੀਤਾਂ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਪੜ੍ਹਵਾਈਆਂ ਜਾਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਆਮ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿੱਧਿ-ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਰੀਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਕਾਰੇਣ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਾਨਿ ਵੈ ਬੁਧਃ। ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਇਤ੍ਯਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਪ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਜਾਯਤੇ ਯਤਃ
ਵਿਨਮ੍ਰ ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾਨ ਦੇਣ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਤਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ। ਮृਤੇ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਯਥਾਕਾਰ੍ਯਮਾਸ਼ੌਚਂ ਚ ਪਿਤੁਰ੍ਯਦਿ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਏਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਰੀਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਿਖਾਈ ਸੀ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ 'ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਕੀ ਹਨ।
ਦਸ਼ਾਹਂ ਸ਼ਾਵਮਾਸ਼ੌਚਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਧੀਯਤੇ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇषੁ ਦਸ਼ ਦ੍ਵੇ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈਸ਼੍ਯੇषੁ ਚੈਵ ਹਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਮਰਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦਸ ਦਿਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਦਸ ਦਿਨ ਅਤੇ ਦੋ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ ਨਿਯਮਤ ਹਨ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰੇषੁ ਮਾਸਮਾਸ਼ੌਚਂ ਸਪਿਂਡੇषੁ ਵਿਧੀਯਤੇ। ਨੈਸ਼ਮਾਚੂਡਮਾਸ਼ੌਚਂ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਪਰਤਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪੀੰਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਦੂਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਨਨੇਪ੍ਯੇਵਮੇਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਅਸ੍ਥਿਸਂਚਯਨਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਮਙ੍ਗਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜਨਮ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਹਰ ਸਮੇਂ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤਾਯ ਪਿਂਡਦਾਨਂ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍। ਪਾਥੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਮਹਤ੍
ਪ੍ਰੇਤ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਥੇਯਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰੇਤਪੁਰਂ ਪ੍ਰੇਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹੇਨ ਨੀਯਤੇ। ਗृਹੇ ਪੁਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਂ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰੇਤਾਤਮਾ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਧੇਯਮਾਕਾਸ਼ੇ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਂ ਪਯਸ੍ਤਥਾ। ਸਰ੍ਵਦਾਹੋਪਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਮਧ੍ਵਸ਼੍ਰਮਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋਵੇ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵੇਕਾਦਸ਼ਾਹੇਪਿ ਦ੍ਵਿਜਾਨੇਕਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ। ਗੋਤ੍ਰਾਦਿਸੂਤਕਾਂਤੇ ਚ ਭੋਜਯੇਨ੍ਮਨੁਜੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਫਿਰ, ਗਿਆਰਵੀਂ ਦਿਨ, ਗਿਆਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੋਤ੍ਰ ਆਦਿ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਮੁਕਣ 'ਤੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਹ੍ਨਿ ਪੁਨਸ੍ਤਦ੍ਵਦੇਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍। ਨਾਵਾਹਨਾਗ੍ਨੌਕਰਣਂ ਦੈਵਹੀਨਂ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਵੀ, ਏਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਅੱਗ ਦੀ ਰੀਤ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਏਕਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮੇਕੋਰ੍ਘ ਏਕਃ ਪਿਂਡੋ ਵਿਧੀਯਤੇ। ਉਪਤਿष੍ਠਤਾਮਿਤਿ ਵਦੇਦ੍ਦੇਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਿਲੋਦਕਂ
ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ, ਇੱਕ ਅਰਘਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਉਹ ਆ ਜਾਵੇ' ਐਸਾ ਕਹੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤਿਲ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਸ੍ਵਾਸ੍ਤਿ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਕਰੇ ਵਿਸਰ੍ਗੇ ਚਾਭਿਰਮ੍ਯਤਾਮ੍। ਸ਼ੇषਂ ਪੂਰ੍ਵਵਦਤ੍ਰਾਪਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਅੰਤ ਤੇ ਅਤੇ ਵਿਦਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ 'ਸਵਾਸਤੀ' ਕਹੋ, ਅਤੇ 'ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ' ਐਸਾ ਚਾਹੋ। ਬਾਕੀ ਰੀਤ ਵੀ ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵਮਨੁਮਾਸਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍। ਸੂਤਕਾਂਤੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਹ੍ਨਿ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸੁਤਕ ਦੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਵੱਖਰੀ ਖੱਟ ਪਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਾਂਚਨਂ ਪੁਰੁषਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਫਲਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਦਾਂਪਤ੍ਯਂ ਨਾਨਾਭਰਣਭੂषਿਤਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਫਲ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਪਵੇਸ਼੍ਯ ਤੁ ਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਤਤੋ ਦਦੇਤ੍। ਰਜਤਸ੍ਯ ਤੁ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਦਧਿਦੁਗ੍ਧਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੱਟ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿਚ ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਮਿਲਾ ਕੇ ਮਧੁਪਰਕ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਥਿਲਾਲਾਟਿਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਯੇਤ੍। ਪਾਯਯੇਦਿਦ੍ਵਜਦਾਂਪਤ੍ਯਂ ਪਿਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਮੱਥੇ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦਾ ਛੋਟਾ ਟੁਕੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਬਰੀਕ ਕਰ ਕੇ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਿਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏष ਏਵ ਵਿਧਿਰ੍ਦृष੍ਟਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਯੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤਮੈਃ। ਤੇਨ ਦੁष੍ਟਾ ਤੁ ਸਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਨ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਇਹੀ ਰੀਤ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦੱਸੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਲਿਨ ਖੱਟ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਗृਹੀਤਾਯਾਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਂ ਹਿ ਪੁਨਃ ਸਂਸ੍ਕਾਰਮਰ੍ਹਤਿ। ਵੇਦੇ ਚੈਵ ਪੁਰਾਣੇ ਚ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਗਰ੍ਹਿਤਾ
ਜੇਹੀ ਖੱਟ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿਚ, ਐਸੀ ਖੱਟ ਹਰ ਥਾਂ ਨਿੰਦਿਆ ਗਈ ਹੈ।
ਗ੍ਰਹੀਤਾਰਸ੍ਤੁ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਰਕਗਾਮਿਨਃ। ਗ੍ਰਥਿਤਾਂ ਵਸੁਜਾਲੇਨ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਦਾਂਪਤ੍ਯਸੇਵਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵੱਲੋਂ ਵਰਤੀ ਹੋਈ, ਧਨ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਖੱਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤਿ ਨ ਜਾਨਂਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਰਕਗਾਮਿਨਃ। ਨਵਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਂ ਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਵੇਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕਾਰ੍ਯਮੇਵ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍। ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਦੇਯਾ ਚ ਕਪਿਲਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਫਰਜ ਹੈ ਕਿ ਸਦਾ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ। ਵੱਝ ਛੱਡਣ ਦੀ ਰੀਤ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਦਕੁਂਭਸ਼੍ਚ ਦਾਤਵ੍ਯੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਫਲਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਯਾਵਦਬ੍ਦਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਤਿਲੋਦਕਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਭੋਜਨ, ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਫਲ ਹੋਣ। ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ, ਇਹ ਸਾਲ ਭਰ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਸਪਿਂਡੀਕਰਣਂ ਭਵੇਤ੍। ਸਪਿਂਡੀਕਰਣਾਦੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰੇਤਃ ਪਾਰ੍ਵਣਭੁਗ੍ਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰੇਤ ਪਾਰਵਣ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵृਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵੇषੁ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ਤਤਃ। ਸਪਿਂਡੀਕਰਣਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦੇਵਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍
ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਰੀਤਾਂ ਵਿਚ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤॄਨਾਵਾਹਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪृਥਕ੍ਪ੍ਰੇਤਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍। ਗਂਧੋਦਕਤਿਲੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਤ੍ਰਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਉਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਰਸਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਬਰਤਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਗੰਧ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਣ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਪਿਤृਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰੇਤਪਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸੇਚਯੇਤ੍। ਤਦ੍ਵਤ੍ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚਤੁਰਃ ਪਿਂਡਾਨ੍ਪਿਤृਪਰਸ੍ਤਦਾ
ਅਰਘ ਦੇਣ ਲਈ, ਪ੍ਰੇਤ ਦਾ ਬਰਤਨ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿਚ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਾਰ ਪਿੰਡ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਸਮਾਨਾ ਇਤਿ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਨ੍ਨਂ ਤੁ ਵਿਭਜੇਤ੍ਤ੍ਰਿਧਾ। ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਚਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍
ਕਹਿ ਕੇ, 'ਇਹ ਸਾਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ', ਦੋ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਰਘਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਿਤृਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਸ੍ਸ ਚਤੁਰ੍ਥਸ੍ਤਦਾ ਤ੍ਵਨੁ। ਅਗ੍ਨਿष੍ਵਾਤ੍ਤਾਦਿ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਮृਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਚੌਥਾ ਪਿਤਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਗਨਿਸਵਾਤ ਤੇ ਹੋਰ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।