ਅਵਨੇਜਨਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਂ ਤੁ ਮਾਨਵਃ। ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਦਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਨੇਜਨਂ
ਹੱਥ ਧੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤਰਾ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਖਰੀ ਹੱਥ ਧੋਣਾ ਕਰੇ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਪਸਵ੍ਯਂ ਸਵ੍ਯੇਨ ਪਾਣਿਨਾ ਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ। ਪਿਤृਵਨ੍ਮਾਤृਕਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਰ੍ਭਪਾਣਿਨਾ
ਜੋ ਵਸਤੂ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਤਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਦਰਭਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਨਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਪਾਰ੍ਚਨਂ ਬੁਧਃ। ਤਥਾ ਚਾਂਤੇषੁ ਚਾਚਮ੍ਯ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚਾਪਃ ਸਕृਤ੍ਸਕृਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦੀਵਾ ਜਲਾਏ ਤੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇ।
ਤਥਾ ਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੋਦਕਮੇਵ ਚ। ਸਤਿਲਂ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇਣ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ, ਫੁੱਲ, ਅਕਸ਼ਤ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅਖੰਡ ਪਾਣੀ, ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤਰਾ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਵਾਸਾਂਸਿ ਭਵ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਯਨਾਨਿ ਚ। ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿष੍ਟਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪਿਤੁਰੇਵ ਚ
ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਪਲੰਗ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਿਤਾ ਲਈ, ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਰਹਿਤਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਵਹੇਤ੍। ਤਤਃ ਸ੍ਵਧਾਵਾਚਨਕਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵੇषੁ ਚੋਦਕਂ
ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ; ਫਿਰ 'ਸਵਧਾ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਵੇ।
ਦਤ੍ਵਾਸ਼ੀਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯੋਪਿ ਯਥਾ ਬੁਧਃ। ਅਘੋਰਾਃ ਪਿਤਰਃ ਸਂਤੁ ਸਂਤ੍ਵਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, 'ਪਿਤਰਾਂ ਮਿੱਠੇ ਹੋਣ' ਕਹੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਵਾਪਸ ਕਹਿਣ।
ਗੋਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤਾਂ ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਪੁਨਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚਨਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਂਡਾਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਗੋਤਰਾ ਵਧੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ 'ਐਸਾ ਹੋਵੇ' ਕਹਿਣ, ਤਦ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਹਟਾ ਕੇ, ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਵਾਚਨਾ ਕਰੇ।
ਉਚ੍ਛੇषਣਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯਾਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍। ਤਤੋ ਗृਹਬਲਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਿਤਿ ਧਰ੍ਮੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰਹੇ ਜਦ ਤਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਨਾ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਘਰ ਦੀ ਬਲੀ ਕਰੇ, ਇਹੀ ਧਰਮ ਹੈ।
ਉਚ੍ਛੇषਣਂ ਭੂਮਿਗਤਮਜਿਹ੍ਮਸ੍ਯਾਸ਼ਠਸ੍ਯ ਚ। ਦਾਸਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪਿਂਡਂ ਭਾਗਧੇਯਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਜੋ ਉਚੇਸ਼ਣ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਮਾਨਦਾਰ ਤੇ ਬਿਨਾ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਨੌਕਰ ਵਰਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਤਦਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਸਦਾ। ਅਵ੍ਰਤਾਨਾਮਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਪਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਪੁਰਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ ਇਹ ਪੋਸ਼ਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਂਬੁਪਾਤ੍ਰਿਕਾਂ। ਵਾਜੇਵਾਜੇਤਿ ਚ ਜਪਨ੍ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਥਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ, 'ਭਲਾ ਹੋਵੇ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਰੁਖਸਤ ਕਰੇ।
ਬਹਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਦਾਨ੍ਯष੍ਟਾਵਨੁਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਬਂਧੁਵਰ੍ਗੇਣ ਸਹਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਬਾਹਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਅੱਠ ਕਦਮ ਚੱਲੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ।
ਨਿਵृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਾਗ੍ਨਿਂ ਸ ਮਂਤ੍ਰਵਿਤ੍। ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨੈਤ੍ਯਿਕਂ ਬਲਿਮੇਵ ਚ
ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਾਏ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਕਰੇ, ਤੇ ਨਿੱਤ ਦੀ ਘਰ ਬਲੀ ਵੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਾਂਤੇ ਸਭृਤ੍ਯਸੁਤਬਾਂਧਵਃ। ਭੁਂਜੀਤਾਤਿਥਿਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪਿਤृਨਿषੇਵਿਤਂ
ਫਿਰ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਨੌਕਰ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਏ।
ਏਤਚ੍ਚਾਨੁਪਨੀਤੋਪਿ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਰ੍ਵਸੁ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਾਧਾਰਣਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍। ਭਾਰ੍ਯਾਵਿਰਹਿਤੋਪ੍ਯੇਤਤ੍ਪ੍ਰਵਾਸਸ੍ਥੋਪਿ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਇਹ ਆਮ ਸ਼ਰਾਧ੍ਹਾ, ਜੋ ਉਪਨਯਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਇੱਛਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰੋਪ੍ਯਮਂਤ੍ਰਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਨृਪ। ਤृਤੀਯਮਾਭ੍ਯੁਦਯਿਕਂ ਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਅਮਾਂਤਰਕ ਰੀਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੀਜੀ ਵ੍ਰਿੱਧਿ-ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਉਹ ਸਮੇਂ ਕਰੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇ।
ਉਤ੍ਸਵਾਨਂਦਸਂਸ੍ਕਾਰੇ ਯਜ੍ਞੋਦ੍ਵਾਹਾਦਿਮਂਗਲੇ। ਮਾਤਰਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਦਨਂਤਰਂ
ਉਤਸਵਾਂ, ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸਮਾਂ, ਯਜਨ, ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਦੀ।
ਤਤੋ ਮਾਤਾਮਹਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਦਵਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਪਚਾਰੇਣ ਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਫਲੋਦਕੈਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਾਤਾ-ਮਹਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਂ ਦੀ ਵੀ, ਘੁੰਮ ਕੇ ਅਤੇ ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ਪਿਂਣ੍ਡਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਰਾਤਨਾਨ੍। ਸਂਪਨ੍ਨਮਿਤ੍ਯਭ੍ਯੁਦਯੇ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘਂ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਪੂਰਵਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ। ਜਦੋਂ ਵਾਧੂ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹਰ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਅਰਘਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਗ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਕਲ੍ਪਾਂਬਰਾਦਿਭਿਃ। ਤਿਲਕਾਰ੍ਯਂ ਯਵੈਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨੁਪੂਰ੍ਵਕਂ
ਦੋ-ਦੋ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜਿਆਂ, ਠੀਕ ਪਹਿਨਾਵਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿਲਕਾ ਰੀਤ ਜੌ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਂਗਲ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਾਚਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵਾਨ੍। ਏਵਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋਪਿ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਸਭ ਮੰਗਲ ਰੀਤਾਂ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਪੜ੍ਹਵਾਈਆਂ ਜਾਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਆਮ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿੱਧਿ-ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਰੀਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਕਾਰੇਣ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਾਨਿ ਵੈ ਬੁਧਃ। ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਇਤ੍ਯਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਪ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਜਾਯਤੇ ਯਤਃ
ਵਿਨਮ੍ਰ ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾਨ ਦੇਣ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਏਕੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਤਤੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ। ਮृਤੇ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਯਥਾਕਾਰ੍ਯਮਾਸ਼ੌਚਂ ਚ ਪਿਤੁਰ੍ਯਦਿ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਏਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਰੀਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਿਖਾਈ ਸੀ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ 'ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਕੀ ਹਨ।
ਦਸ਼ਾਹਂ ਸ਼ਾਵਮਾਸ਼ੌਚਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਧੀਯਤੇ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇषੁ ਦਸ਼ ਦ੍ਵੇ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈਸ਼੍ਯੇषੁ ਚੈਵ ਹਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਮਰਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦਸ ਦਿਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਦਸ ਦਿਨ ਅਤੇ ਦੋ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ ਨਿਯਮਤ ਹਨ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰੇषੁ ਮਾਸਮਾਸ਼ੌਚਂ ਸਪਿਂਡੇषੁ ਵਿਧੀਯਤੇ। ਨੈਸ਼ਮਾਚੂਡਮਾਸ਼ੌਚਂ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਪਰਤਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪੀੰਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਦੂਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਨਨੇਪ੍ਯੇਵਮੇਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਅਸ੍ਥਿਸਂਚਯਨਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਮਙ੍ਗਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜਨਮ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਹਰ ਸਮੇਂ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਤਾਯ ਪਿਂਡਦਾਨਂ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍। ਪਾਥੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਮਹਤ੍
ਪ੍ਰੇਤ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਥੇਯਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰੇਤਪੁਰਂ ਪ੍ਰੇਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹੇਨ ਨੀਯਤੇ। ਗृਹੇ ਪੁਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਂ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰੇਤਾਤਮਾ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਧੇਯਮਾਕਾਸ਼ੇ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਂ ਪਯਸ੍ਤਥਾ। ਸਰ੍ਵਦਾਹੋਪਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਮਧ੍ਵਸ਼੍ਰਮਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋਵੇ।