ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਰ੍ਕਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਤਵਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਇਂਦ੍ਰੇਸ਼ਸੋਮਸੂਕ੍ਤਾਨਿ ਪਾਵਮਾਨੀਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ, ਇੰਦਰ, ਈਸ਼, ਸੋਮਾ ਤੇ ਪਾਵਮਾਨਾ ਦੇ ਸੂਕਤ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਪਾਠ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਬृਹਦ੍ਰਥਂਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸਾਮਾਥ ਰੌਰਵਂ। ਤਥੈਵ ਸ਼ਾਂਤਿਕਾਧ੍ਯਾਯਂ ਮਧੁਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੇਵ ਚ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਤ ਤੇ ਰਥੰਤਰਾ ਸਾਮ, ਜੇਠਾ ਸਾਮ, ਰੌਰਵ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਧਿਆਇ ਤੇ ਮਧੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪਾਠ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਣ੍ਡਲਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਕਾਰਿ ਚ ਯਤ੍ਪੁਨਃ। ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਡਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਪਾਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤਾਧ੍ਯਯਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪਰਮਪ੍ਰਿਯਂ। ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਭੋਜ੍ਯਤੋਯਾਦਿਕਂ ਨृਪ
ਭਾਰਤ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੈਂ, ਫਿਰ ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸਾਰ੍ਵਵਰ੍ਣਿਕਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯਮਾਨਯੇਤ੍ਸਾਵਧਾਰਣਂ। ਸਮੁਤ੍ਸृਜੇਦ੍ਭੁਕ੍ਤਵਤਾਮਗ੍ਰਤੋ ਵਿਕਿਰਾਨ੍ਭੁਵਿ
ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਭੋਜਨ ਆਦਰ ਨਾਲ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਬਚਤ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਛਿੜਕਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਜੀਵਾ ਯੇਪ੍ਯਦਗ੍ਧਾਃ ਕੁਲੇ ਮਮ। ਭੂਮੌ ਦਤ੍ਤੇਨ ਤृਪ੍ਯਂਤੁ ਤृਪ੍ਤਾ ਯਾਂਤੁ ਪਰਾਂ ਗਤਿਂ
ਮੇਰੇ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਭੂਮਿ ਤੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਭੋਗ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ। ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ।
ਯੇषਾਂ ਨ ਮਾਤਾ ਨ ਪਿਤਾ ਨ ਬਂਧੁਰ੍ਨ ਚਾਪਿ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਤਥਾਨ੍ਨਮਸ੍ਤਿ। ਤਤ੍ਤॄਪ੍ਤਯੇਨ੍ਨਂ ਭੁਵਿ ਦਤ੍ਤਮੇਤਤ੍ਪਯਾਤੁ ਯੋਗਾਯ ਯਤੋ ਯਤਸ੍ਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਮਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨਾ ਮਿਤਰ, ਨਾ ਭੋਜਨ—ਇਹ ਭੂਮਿ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ ਤੇ ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ।
ਅਸਂਸ੍ਕृਤਪ੍ਰਮੀਤਾਨਾਂ ਤ੍ਯਾਗਿਨਾਂ ਕੁਲਭਾਗਿਨਾਂ। ਉਛਿष੍ਟਭਾਗਧੇਯਾਨਾਂ ਦਰ੍ਭੇषੁ ਵਿਕਿਰਾਸਨਂ
ਜੋ ਸੰਸਕਾਰ ਰਹਿਤ ਮਰੇ, ਜੋ ਤਿਆਗੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਉਚਿਸ਼ਟ ਭਾਗ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦਰਭਾ ਘਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਭੋਗ ਛਿੜਕ ਕੇ ਅਸਨ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤृਪ੍ਤਾਨ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੋਦਕਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਕृਦ੍ਵਿਕਿਰਣੇ ਤਥਾ। ਵਿਪ੍ਰਲਿਪ੍ਤਮਹੀਪृष੍ਟੇ ਗੋਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਵਾਰਿਣਾ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਪਾਣੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਛਿੜਕਣ ਸਮੇਂ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਗੋ-ਮਲ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ।
ਨਿਧਾਯ ਦਰ੍ਭਾਨ੍ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ। ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਵਿਧਾਨੇਨ ਪਿਂਡਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਯਜ੍ਞਵਤ੍
ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਵਨੇਜਨਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਂ ਤੁ ਮਾਨਵਃ। ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਦਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਨੇਜਨਂ
ਹੱਥ ਧੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤਰਾ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਖਰੀ ਹੱਥ ਧੋਣਾ ਕਰੇ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਪਸਵ੍ਯਂ ਸਵ੍ਯੇਨ ਪਾਣਿਨਾ ਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ। ਪਿਤृਵਨ੍ਮਾਤृਕਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਰ੍ਭਪਾਣਿਨਾ
ਜੋ ਵਸਤੂ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਤਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਦਰਭਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਨਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਪਾਰ੍ਚਨਂ ਬੁਧਃ। ਤਥਾ ਚਾਂਤੇषੁ ਚਾਚਮ੍ਯ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚਾਪਃ ਸਕृਤ੍ਸਕृਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦੀਵਾ ਜਲਾਏ ਤੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇ।
ਤਥਾ ਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੋਦਕਮੇਵ ਚ। ਸਤਿਲਂ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇਣ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ, ਫੁੱਲ, ਅਕਸ਼ਤ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅਖੰਡ ਪਾਣੀ, ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤਰਾ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਵਾਸਾਂਸਿ ਭਵ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਯਨਾਨਿ ਚ। ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿष੍ਟਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪਿਤੁਰੇਵ ਚ
ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਪਲੰਗ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਿਤਾ ਲਈ, ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਰਹਿਤਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਵਹੇਤ੍। ਤਤਃ ਸ੍ਵਧਾਵਾਚਨਕਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵੇषੁ ਚੋਦਕਂ
ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ; ਫਿਰ 'ਸਵਧਾ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਵੇ।
ਦਤ੍ਵਾਸ਼ੀਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯੋਪਿ ਯਥਾ ਬੁਧਃ। ਅਘੋਰਾਃ ਪਿਤਰਃ ਸਂਤੁ ਸਂਤ੍ਵਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, 'ਪਿਤਰਾਂ ਮਿੱਠੇ ਹੋਣ' ਕਹੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਵਾਪਸ ਕਹਿਣ।
ਗੋਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤਾਂ ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਪੁਨਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚਨਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਂਡਾਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਗੋਤਰਾ ਵਧੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ 'ਐਸਾ ਹੋਵੇ' ਕਹਿਣ, ਤਦ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਹਟਾ ਕੇ, ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਵਾਚਨਾ ਕਰੇ।
ਉਚ੍ਛੇषਣਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯਾਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍। ਤਤੋ ਗृਹਬਲਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਿਤਿ ਧਰ੍ਮੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਜੋ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰਹੇ ਜਦ ਤਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਨਾ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਘਰ ਦੀ ਬਲੀ ਕਰੇ, ਇਹੀ ਧਰਮ ਹੈ।
ਉਚ੍ਛੇषਣਂ ਭੂਮਿਗਤਮਜਿਹ੍ਮਸ੍ਯਾਸ਼ਠਸ੍ਯ ਚ। ਦਾਸਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪਿਂਡਂ ਭਾਗਧੇਯਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਜੋ ਉਚੇਸ਼ਣ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਮਾਨਦਾਰ ਤੇ ਬਿਨਾ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਨੌਕਰ ਵਰਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਤਦਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਸਦਾ। ਅਵ੍ਰਤਾਨਾਮਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਪਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਪੁਰਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ ਇਹ ਪੋਸ਼ਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਂਬੁਪਾਤ੍ਰਿਕਾਂ। ਵਾਜੇਵਾਜੇਤਿ ਚ ਜਪਨ੍ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਥਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ, 'ਭਲਾ ਹੋਵੇ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਰੁਖਸਤ ਕਰੇ।
ਬਹਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਦਾਨ੍ਯष੍ਟਾਵਨੁਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਬਂਧੁਵਰ੍ਗੇਣ ਸਹਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਬਾਹਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਅੱਠ ਕਦਮ ਚੱਲੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ।
ਨਿਵृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਾਗ੍ਨਿਂ ਸ ਮਂਤ੍ਰਵਿਤ੍। ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨੈਤ੍ਯਿਕਂ ਬਲਿਮੇਵ ਚ
ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਾਏ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਕਰੇ, ਤੇ ਨਿੱਤ ਦੀ ਘਰ ਬਲੀ ਵੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਾਂਤੇ ਸਭृਤ੍ਯਸੁਤਬਾਂਧਵਃ। ਭੁਂਜੀਤਾਤਿਥਿਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪਿਤृਨਿषੇਵਿਤਂ
ਫਿਰ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਨੌਕਰ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਏ।
ਏਤਚ੍ਚਾਨੁਪਨੀਤੋਪਿ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਰ੍ਵਸੁ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਾਧਾਰਣਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍। ਭਾਰ੍ਯਾਵਿਰਹਿਤੋਪ੍ਯੇਤਤ੍ਪ੍ਰਵਾਸਸ੍ਥੋਪਿ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਇਹ ਆਮ ਸ਼ਰਾਧ੍ਹਾ, ਜੋ ਉਪਨਯਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਇੱਛਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰੋਪ੍ਯਮਂਤ੍ਰਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਨृਪ। ਤृਤੀਯਮਾਭ੍ਯੁਦਯਿਕਂ ਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਅਮਾਂਤਰਕ ਰੀਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੀਜੀ ਵ੍ਰਿੱਧਿ-ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਉਹ ਸਮੇਂ ਕਰੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇ।
ਉਤ੍ਸਵਾਨਂਦਸਂਸ੍ਕਾਰੇ ਯਜ੍ਞੋਦ੍ਵਾਹਾਦਿਮਂਗਲੇ। ਮਾਤਰਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਦਨਂਤਰਂ
ਉਤਸਵਾਂ, ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸਮਾਂ, ਯਜਨ, ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਦੀ।
ਤਤੋ ਮਾਤਾਮਹਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਦਵਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਪਚਾਰੇਣ ਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਫਲੋਦਕੈਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਾਤਾ-ਮਹਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਂ ਦੀ ਵੀ, ਘੁੰਮ ਕੇ ਅਤੇ ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ਪਿਂਣ੍ਡਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਰਾਤਨਾਨ੍। ਸਂਪਨ੍ਨਮਿਤ੍ਯਭ੍ਯੁਦਯੇ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘਂ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਪੂਰਵਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ। ਜਦੋਂ ਵਾਧੂ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹਰ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਅਰਘਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।