ਇष੍ਟੈਃ ਸਹ ਤਤਃ ਸ਼ਾਂਤੋ ਭੁਂਜੀਤ ਪਿਤृਸੇਵਿਤਮ੍। ਪੁਨਰ੍ਭੋਜਨਮਧ੍ਵਾਨਂ ਯਾਨਮਾਯਾਸਮੈਥੁਨਮ੍
ਫਿਰ, ਸਨਮਾਨਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਖਾਓ; ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਦੁਬਾਰਾ ਭੋਜਨ, ਯਾਤਰਾ, ਮਿਹਨਤ ਜਾਂ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਭੁਗ੍ਯੋ ਵਾ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਕਲਹਂ ਚੈਵ ਦਿਵਾਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜੋ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਬਚੇ: ਦੂਜਾ ਭੋਜਨ, ਯਾਤਰਾ, ਮਿਹਨਤ, ਮਿਲਾਪ, ਪਾਠ, ਝਗੜਾ ਅਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੌਣਾ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸ੍ਯੇਹ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍। ਕਨ੍ਯਾ ਕੁਂਭ ਵृषਸ੍ਥੇਰ੍ਕੇ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਨਿਆ, ਕੁੰਭ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਜਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਕਾਲੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸਪਿਂਡੀਕਰਣਾਤ੍ਮਕਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਨੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਦੇਯਮਗ੍ਨਿਮਤਾ ਸਦਾ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸਪੀੰਡਿਕਰਨ ਲਈ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਅਗਨਿ-ਵਿਦਿਆ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦੇਵੇ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਯਦੁਦੀਰਿਤਮ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਾਧਾਰਣਂ ਨਾਮ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ: 'ਸਧਾਰਣ' ਸ਼ਰਾਧ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਚੈਵ ਅਮਾਵਸ੍ਯਾਰ੍ਕਸਂਕ੍ਰਮੇ। ਅਮਾਵਸ੍ਯਾष੍ਟਕਾ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ ਪਂਚਦਸ਼ੀषੁ ਚ
ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ੁ, ਅਮਾਵਸ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਸੀ ਬਦਲਣ, ਅਮਾਵਸ-ਅਸ਼ਟਕਾ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ—ਇਹ ਸਮੇਂ ਹਨ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰਾ ਮਘਾ ਰੋਹਿਣੀषੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਂਗਮੇ। ਗਜਚ੍ਛਾਯਾਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਵਿष੍ਟਿਵੈਧृਤਿਵਾਸਰੇ
ਆਰਦਰਾ, ਮਘਾ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿਲਣ; ਗਜਛਾਇਆ, ਵਿਅਤੀਪਾਤ, ਵਿਟੀ ਅਤੇ ਵੈਧ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਦਿਨ।
ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਨਵਮੀਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਚ। ਪਂਚਦਸ਼ੀ ਤੁ ਮਾਘਸ੍ਯ ਨਭਸ੍ਯੇ ਚ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੀ ਤੀਜ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਨੌਂ, ਮਾਘ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਅਤੇ ਨਭਸਿਆ ਦੀ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ।
ਯੁਗਾਦਯਃ ਸ੍ਮृਤਾ ਹ੍ਯੇਤਾਃ ਪਿਤॄਪਕ੍ਸ਼ੋਪਕਾਰਿਕਾਃ। ਤਥਾ ਮਨ੍ਵਂਤਰਾਦੌ ਚ ਦੇਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਵਿਜਾਨਤਾ
ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨਵੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰੇ।
ਅਸ਼੍ਵਯੁਙ੍ਨਵਮੀ ਚੈਵ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਤਥਾ। ਤृਤੀਯਾ ਚੈਤ੍ਰਮਾਸਸ੍ਯ ਤਥਾ ਭਾਦ੍ਰਪਦਸ੍ਯ ਚ
ਅਸ਼ਵਯੁਜ ਦੀ ਨੌਂ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਬਾਰਵੀਂ, ਚੈਤਰ ਦੀ ਤੀਜ ਅਤੇ ਭਾਦਰਪਦ ਦੀ ਤੀਜ।
ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਪੌषਸ੍ਯੈਕਾਦਸ਼ੀ ਤਥਾ। ਆषਾਢਸ੍ਯਾਪਿ ਦਸ਼ਮੀ ਮਾਘਮਾਸਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮੀ
ਫਾਲਗੁਨ ਦੀ ਅਮਾਵਸ, ਪੌਸ਼ ਦੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ, ਆਾਢ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਅਤੇ ਮਾਘ ਦੀ ਸਤਵੀਂ।
ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਚਾष੍ਟਮੀ ਕृष੍ਣਾ ਤਥਾषਾਢੀ ਚ ਪੂਰ੍ਣਿਮਾ। ਕਾਰ੍ਤਿਕੀ ਫਾਲ੍ਗੁਨੀ ਚੈਵਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਪਂਚਦਸ਼ੀ ਸਿਤਾ
ਸ਼ਰਾਵਣ ਦੇ ਕਾਲੇ ਪੱਖ ਦੀ ਅਸ਼ਟਮੀ, ਆਾਢ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ, ਕਾਰਤਿਕੀ ਅਤੇ ਫਾਲਗੁਨੀ ਪੂਰਨਿਮਾ, ਅਤੇ ਜਯੇਸ਼ਠ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਸਫੇਦ ਪੱਖ।
ਮਨ੍ਵਂਤਰਾਦਯਸ੍ਤ੍ਵੇਤਾ ਦਤ੍ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਿਕਾਃ। ਪਾਨੀਯਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਤਿਲੈਰ੍ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤੋ ਮਨੁष੍ਯਃ
ਮਨਵੰਤਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਕਰਮ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਅਖੂਤ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਜੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਸਮਾਸ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਰਹਸ੍ਯਮੇਤਤ੍ਪਿਤਰੋ ਵਦਂਤਿ। ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਮੁਪਵਾਸੇषੁ ਤਥੋਤ੍ਸਵਮਹਾਲਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ੍ਰਾਧ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਵਿਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਉਪਵਾਸਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਲਯਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ।
ਤੀਰ੍ਥਾਯਤਨਗੋष੍ਠੇषੁ ਦ੍ਵੀਪੋਦ੍ਯਾਨਗृਹੇषੁ ਚ। ਵਿਵਿਕ੍ਤੇषੂਪਲਿਪ੍ਤੇषੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦੇਯਂ ਵਿਜਾਨਤਾ
ਸ੍ਰਾਧ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਤੀਰਥ, ਮੰਦਰ, ਗਉਸ਼ਾਲਾ, ਟਾਪੂ, ਬਾਗ, ਘਰ ਅਤੇ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ, ਇਕਾਂਤ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵੇਪਰੇਚਾਹ੍ਨਿ ਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾਨਿ ਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍। ਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤਗੁਣੋਪੇਤਾਨ੍ਵਯੋਰੂਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਪਿਛਲੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਧੀਆ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹੋਣ।
ਦ੍ਵੌ ਦੈਵੇ ਪਿਤृਕृਤ੍ਯੇ ਤ੍ਰੀਨੇਕੈਕਮੁਭਯਤ੍ਰ ਵਾ। ਭੋਜਯੇਤ੍ਸੁਸਮृਦ੍ਧੋਪਿ ਨ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਦੋ, ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਲਈ ਤਿੰਨ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਇੱਕ-ਇੱਕ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਓ। ਚਾਹੇ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋ, ਪਰ ਭੇਟ ਵਧੇਰੇ ਨਾ ਕਰੋ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਨ੍ਯਵੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਾਸਨਪੂਰ੍ਵਕਂ। ਪੂਰਯੇਤ੍ਪਾਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਤੁ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਂ ਦਰ੍ਭਪਵਿਤ੍ਰਕੇ
ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਠੀਕ ਬੈਠਕ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਪਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਭਰੋ ਅਤੇ ਉਹ ਦਰਭਾ ਘਾਸ 'ਤੇ ਰੱਖੋ।
ਸ਼ਨ੍ਨੋਦੇਵੀਤ੍ਯਪਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਵੋਸੀਤਿ ਯਵਾਨਪਿ। ਗਂਧਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤੁ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
‘ਸ਼ੰਨੋ ਦੇਵੀ’ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਪਾਓ, ਜਾਂ ‘ਯਵੋਸੀ’ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਜੌ ਪਾਓ। ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿਓ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ ਇਤ੍ਯਾਭ੍ਯਾਮਾਵਾਹ੍ਯ ਵਿਕਿਰੇਦ੍ਯਵਾਨ੍। ਯਵੋਸਿ ਧਾਨ੍ਯਰਾਜਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਰੁਣੋ ਮਧੁਮਿਸ਼੍ਰਿਤਃ
‘ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ’ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਜੌ ਛਿੜਕੋ। ‘ਯਵੋਸੀ, ਤੂੰ ਧਾਣੇ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਜੌ, ਜੋ ਮਧੂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ।’
ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਗਂਧਾਦ੍ਯੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪਿਤृਯਜ੍ਞਂ ਸਮਾਰਭੇਤ੍। ਦਰ੍ਭਾਸਨਾਦਿ ਕृਤ੍ਵਾਦੌ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਪਿਤਰ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦਾ ਆਸਨ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਪਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਸਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾਦੌ ਸ਼ਨ੍ਨੋਦੇਵੀਤ੍ਯਪਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍। ਤਿਲੋਸੀਤਿ ਤਿਲਾਨ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਪੁਨਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਪਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਕੇ ‘ਸ਼ੰਨੋ ਦੇਵੀ’ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਪਾਓ। ‘ਤਿਲੋਸੀ’ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਤਿਲ ਰੱਖੋ, ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਪਾਤ੍ਰਂ ਵਨਸ੍ਪਤਿਮਯਂ ਤਥਾ ਪਰ੍ਣਮਯਂ ਪੁਨਃ। ਰਾਜਤਂ ਵਾ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤਥਾ ਸਾਗਰਸਂਭਵਮ੍
ਪਤ੍ਰ ਲੱਕੜ ਦੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ, ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਕਿਸੇ ਪਦਾਰਥ ਦੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਰਾਜਤਂ ਤਾਮ੍ਰਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪਾਤ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਰਜਤਸ੍ਯ ਕਥਾ ਵਾਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਾਨਮੇਵ ਚ
ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਂਬੇ ਦਾ ਪਤ੍ਰ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਦਾਨ—all ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਤੈਰ੍ਭਾਜਨੈਰੇषਾਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਰਜਤਾਨ੍ਵਿਤੈਃ। ਵਾਰ੍ਯਪਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਾਯੋਪਕਲ੍ਪਤੇ
ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਤ੍ਰਾਂ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਪਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਖੂਤ ਫਲ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਪਿਤृਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਪਿਤॄਣਾਂ ਰਾਜਤਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਸ਼ਿਵਨੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵਂ ਯਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਤਮਂ ਪਿਤृਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਅੱਜ ਵੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਪਤ੍ਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਯਥਾਲਾਭਂ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ। ਯਾ ਦਿਵ੍ਯੇਤਿ ਪਿਤੁਰ੍ਨਾਮ ਗੋਤ੍ਰੇ ਦਰ੍ਭਾਨ੍ਕਰੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪਤ੍ਰ ਚੁਣ ਕੇ, ਵਿਨਾ ਈਰਖਾ, ‘ਯਾ ਦਿਵ੍ਯੇਤੀ’ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਅਤੇ ਗੋਤ ਲੈ ਕੇ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਹਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।
ਪਿਤॄਨਾਵਾਹਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੈਃ ਪੁਨਃ। ਉਸ਼ਂਤਸ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾਯਨ੍ਤੁ ऋਗ੍ਮ੍ਯਾਮਾਵਾਹਯੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍
‘ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾਂਗਾ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ Ṛਗਵੈਦਿਕ ਮੰਤਰ ‘ਉਸ਼ੰਤਸਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਯੰਤੁ’ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੋ।
ਯਾ ਦਿਵ੍ਯੇਤ੍ਯਰ੍ਘ੍ਯਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗਂਧਾਦਿਕਂ ਤਤਃ। ਵਸ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਤਰਂ ਦਰ੍ਭਪੂਰ੍ਵਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸਂਸ਼੍ਰਯਮਾਦਿਤਃ
‘ਯਾ ਦਿਵ੍ਯੇਤੀ’ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਅਰਘ ਭੇਟ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਦਿਓ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਕਪੜਾ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਰਾ ਦਿਓ।
ਪਿਤृਪਾਤ੍ਰੇ ਨਿਧਾਯਾਥ ਨ੍ਯੁਬ੍ਜਮੁਤ੍ਤਰਤੋ ਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਸ੍ਥਾਨਮਸੀਤਿ ਨਿਧਾਯ ਪਰਿਵੇषਯੇਤ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਰੱਖ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੱਖੋ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਆਸਨ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਭੇਟ ਪਰੋਸੋ।