ਸ਼ੀਘ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦਾਸ੍ਤ੍ਵਕ੍ਰੋਧਾ ਨਿਸ੍ਸਂਗਾਃ ਸ੍ਥਿਰ ਸੌਹृਦਾਃ। ਸ਼ਾਂਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸ਼ੌਚਪਰਾਃ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਃ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤਾਨੁਰਕ੍ਤਾਃ ਸੁਖਦਾਃ ਪਿਤਰਃ ਪਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ। ਹਵਿष੍ਮਤਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦੇਵਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਰਵਿਃ
ਪਿਤਰ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਸੂਰਜ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਪਿਤृਵਂਸ਼ਾਨੁਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍। ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਾਰੋਗ੍ਯਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨੀਯਂ ਨृਭਿਃ ਸਦਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਪਿਤਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਰਣਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ, ਸਿਹਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦਖਿਲਂ ਭੂਯਃ ਪਰਾਭਕ੍ਤਿਰੁਪਸ੍ਥਿਤਾ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲਂ ਵਿਧਿਂ ਚੈਵ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮੇਵ ਤਥੈਵ ਚ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਭੋਜਨੀਯਾ ਯੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਵਰ੍ਜ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ। ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਸਰਭਾਗੇ ਤੁ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਾਰਭੇਤ੍
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ ਦੁਜਾਤੀ ਭੋਜਨ ਕਰਣੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਛੱਡਣੇ ਹਨ? ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਿਹੜੇ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਅਨ੍ਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਕਥਂ ਯਾਤਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮ। ਵਿਧਿਨਾ ਕੇਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਥਂ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਤਾਨ੍ਪਿਤॄਨ੍
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਪਿਤਰਾਂ ਤਕ ਕਿਵੇਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ? ਕਿਹੜੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਕੁਰ੍ਯਾਦਹਰਹਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯੇਨੋਦਕੇਨ ਚ। ਪਯੋਮੂਲਫਲੈਰ੍ਵਾਪਿ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਵਹਨ੍
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਦੁੱਧ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਕਾਮ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਅਰ੍ਘ੍ਯਾਵਾਹਨਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਨਿੱਤ, ਨੈਮਿਤਿਕ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿੱਤ ਵਾਲਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਰਘਯ ਅਤੇ ਆਵਾਹਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਅਦੈਵਤਂ ਵਿਜਾਨੀਯਾਤ੍ਪਾਰ੍ਵਣਂ ਪਰ੍ਵ ਸੁਸ੍ਮृਤਮ੍। ਪਾਰ੍ਵਣਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਯਤ੍ਨਾਨ੍ਮਹੀਪਤੇ
ਜੋ ਪਰਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਅਦੇਵਤਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਵ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਵ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਪਾਰ੍ਵਣੇਯ ਨਿਯੋਜ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਨਰਾਧਿਪ। ਪਂਚਾਗ੍ਨਿਃ ਸ੍ਨਾਤਕਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਸੌਪਰ੍ਣਃ षਡਂਗਵਿਤ੍
ਪਰਵ ਦੀ ਰਸਮ ਲਈ ਜੋ ਲੋਕ ਚੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ: ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਨਾਤਕ, ਤਿੰਨ ਸੌਪਰਨ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸੁਤੋ ਵਿਧਿਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਵੇਦਵਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰੀ ਜ੍ਞਾਨਵਂਸ਼ਕੁਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੋਤਰੀ, ਸ਼੍ਰੋਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਵਾਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੀਣ, ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ।
ਤ੍ਰਿਣਾਚਿਕੇਤਸ੍ਤ੍ਰਿਮਧੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤੇष੍ਵਨ੍ਯੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ। ਪੁਰਾਣਵੇਤ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੀ ਜਪਤਤ੍ਪਰਃ
ਤਿੰਨ ਨਾਚਿਕੇਤ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਮਧੁ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹੋਰ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਸਥਿਰ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਵ-ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਲਗਨ, ਅਤੇ ਜਪ ਕਰਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਕ੍ਤਃ ਪਿਤृਪਰਃ ਸੂਰ੍ਯਭਕ੍ਤੋਥ ਵੈष੍ਣਵਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯੋਗਨਿष੍ਠਾਤ੍ਮਾ ਵਿਜਿਤਾਤ੍ਮਾ ਸੁਸ਼ੀਲਵਾਨ੍
ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਭਗਤ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਭਗਤ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਜੋਗ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ।
ਏਤੇ ਤੋष੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਰ੍ਜਨੀਯਾਨਿਮਾਨ੍ਸ਼ृਣੁ। ਪਤਿਤਸ੍ਤਤ੍ਸੁਤਃ ਕ੍ਲੀਬਃ ਪਿਸ਼ੁਨੋ ਵ੍ਯਂਗਰੋਗਿਤਃ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਮਾਨਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਪੁੰਸਕ, ਚੁਗਲਖੋਰ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਤੁ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਵੈ ਧਰ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ। ਪੂਰ੍ਵੇਦ੍ਯੁਰਪਰੇਦ੍ਯੁਰ੍ਵਾ ਵਿਨੀਤਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍
ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਨਿਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਮਂਤ੍ਰਿਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰ ਉਪਤਿष੍ਠਂਤਿ ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍। ਵਾਯੁਭੂਤਾਨਿ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤਥਾਸੀਨਾਨੁਪਾਸਤੇ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਜਾਨੁਚਾਲਭ੍ਯ ਵਾਮਂ ਪਾਤ੍ਯਨਿਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍। ਅਕ੍ਰੋਧਨੈਃ ਸ਼ੌਚਪਰੈਃ ਸੁਸ੍ਨਾਤੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਸੱਜਾ ਘੁੱਟ ਛੂਹ ਕੇ, ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਵਰਤ ਕੇ ਸੱਦਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਲਗਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ। ਪਿਤृਯਜ੍ਞਂ ਵਿਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਤਰ੍ਪਣਾਖ੍ਯਂ ਤੁ ਯੋਗ੍ਨਿਮਾਨ੍
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਤੂੰ ਅਤੇ ਮੈਂ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰ-ਯਜਨਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਿਂਡਾਨ੍ਵਾਹਾਰ੍ਯਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਮਿਂਦੁਕ੍ਸ਼ਯੇ ਤਥਾ। ਗੋਮਯੇਨਾਨੁਲਿਪ੍ਤੇ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਪ੍ਲਵਨਸ੍ਥਲੇ
ਚੰਦ ਦੀ ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਵਾਹਾਰਿਆਕ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਗੋ-ਮਯ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਮਾਰਭੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੋष੍ਠੇ ਵਾ ਜਲਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਅਗ੍ਨਿਮਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਚਰੁਂ ਵਾ ਸਕ੍ਤੁਮੁष੍ਟਿਭਿਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚਰੂ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਭੁੰਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਅਣਜ ਦੀ ਮੁੱਠਾਂ ਨਾਲ।
ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਵਪਾਮੀਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਅਭਿਘਾਰ੍ਯ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਾਪਤ੍ਰਯਮਗ੍ਰਤਃ
‘ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਵਿਤਸ੍ਤ੍ਯਾਯਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤੁਰਙ੍ਗੁਲਵਿਸ੍ਤृਤਾਃ। ਦਰ੍ਵੀਤ੍ਰਯਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਖਾਦਿਰਂ ਰਜਤਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਇੱਕ ਵਿਟਸਤ (ਹੱਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ) ਅਤੇ ਚਾਰ ਉਂਗਲਾਂ ਚੌੜੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਖਾਦਿਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਚਮਚੇ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਰਤ੍ਨਿਮਾਤ੍ਰਂ ਪਰਿਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਹਸ੍ਤਾਕਾਰਾਗ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਦਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਕਾਂਸ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਸਮਿਤ੍ਕੁਸ਼ਮ੍
ਹਰ ਇੱਕ ਰਤਨੀ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੱਟਾ, ਹੱਥ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਚੋਟੀ ਹੋਵੇ; ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਛਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਮਿੱਥ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ।
ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸਦ੍ਵਾਸੋ ਗਂਧਧੂਪਾਨੁਲੇਪਨਮ੍। ਆਹਰੇਦਪਸਵ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪਲੇਟ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ ਅਤੇ ਲੇਪ ਲਿਆਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਨਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇਂਤਰੇ। ਗੋਮਯੇਨਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਯਾਂ ਗੋਮੂਤ੍ਰੇਣ ਚ ਮਂਡਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਘਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਗੋ-ਮਯ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ ਥਾਂ ਤੇ, ਗੋ-ਮੂਤਰ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਤਾਭਿਃ ਸਪੁष੍ਪਾਭਿਰਦ੍ਭਿਃ ਸਵ੍ਯਾਪਸਵ੍ਯਵਤ੍। ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਾਲਯੇਤ੍ਪਾਦਾਵਭਿਵਂਦ੍ਯ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਸਾਫ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸੱਜੇ ਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਸਨੇषੂਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਦਰ੍ਭਵਤ੍ਸੁ ਵਿਧਾਨਤਃ। ਉਪਸ੍ਪृष੍ਟੋਦਕਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨੁਪਵੇਸ਼੍ਯਾਨੁਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਆਸਨ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਠੀਕ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵੌ ਦੈਵੇ ਪਿਤृਕृਤ੍ਯੇ ਤ੍ਰੀਨੇਕੈਕਂ ਚੋਭਯਤ੍ਰ ਵਾ। ਭੋਜਯੇਦੀਸ਼੍ਵਰੋਪੀਹ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ੍ਤਰਂ ਬੁਧਃ
ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਦੋ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ, ਜਾਂ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਇਕ-ਇਕ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ—ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਇਹ ਭੋਜਨ ਵਧੀਆ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਦੈਵਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਥ ਵਿਪ੍ਰਾਨਰ੍ਘਾਦਿਨਾ ਬੁਧੈਃ। ਅਗ੍ਨੌ ਕੁਰ੍ਯਾਦਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਭੇਟ ਰੱਖੋ; ਫਿਰ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਰਘ ਤੇ ਹੋਰ ਸੰਮਾਨ ਦਿਓ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਕਰੋ।
ਸ੍ਵਗृਹ੍ਯੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਕਾਲੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਂਤਤਃ। ਅਗ੍ਨੀषੋਮਮਯਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਬੁਧਃ
ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਅਗਨੀ ਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਆਪਿਆਯਨ ਕਰਮ ਕਰੇ।