ਦਤ੍ਤਂ ਸ੍ਵਧਾਂ ਪੁਰੋਧਾਯ ਪਿਤॄਨ੍ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਆਗ੍ਨੀਧ੍ਰਸੋਮਪਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਮਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਬੁਧੈਃ
ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਸਵਧਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਅਗਨੀਧ੍ਰ ਅਤੇ ਸੋਮਪਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੀਤਿ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਭਾਵੇ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਣੌ ਵਾਥ ਜਲੇਪਿ ਵਾ। ਅਜਾਕਰ੍ਣੇਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣੇ ਵਾ ਗੋष੍ਠੇ ਵਾਥ ਸ਼ਿਵਾਂਤਿਕੇ
ਜੇ ਅੱਗ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਬੱਕਰੀ ਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਜਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਭੋਗ ਚੜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤॄਣਾਮਮਲਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦਿਕ੍ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ। ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤਮੁਦਕਂ ਤਿਲਸਂਤ੍ਯਾਗਮੇਵ ਚ
ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਾਫ ਸਥਾਨ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚੜਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਤਿਲ ਵਰਤੇ ਜਾਣ।
ਖਡ੍ਗਿਗਨਾਮਾਮਿषਂ ਚੈਵਮਨ੍ਨਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਕਸ਼ਾਲਯਃ। ਯਵਨੀਵਾਰਮੁਦ੍ਗੇਕ੍ਸ਼ੁ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪੁष੍ਪ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਖੜਗ ਬੀਨ, ਮਾਸ, ਚੌਲ, ਕਾਲਾ ਬਾਜਰਾ, ਜੌ, ਯਵਨੀ, ਗਹੂੰ, ਗੰਨਾ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ—
ਵਲ੍ਲਭਾਨਿ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਪਿਤॄਣਾਮਿਹ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਦਰ੍ਭਾ ਮਾषष੍षष੍ਟਿਕਾਨ੍ਨਂ ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਮਧੁਸਰ੍ਪਿषੀ
—ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰੇ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਹਨ: ਦਰਭਾ ਘਾਸ, ਮਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਦਾਲਾਂ, ਸਸ਼ਟਿਕ ਚੌਲ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਘੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਜ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ। ਮਸੂਰ ਸ਼ਣ ਨਿष੍ਪਾਵਾ ਰਾਜਮਾषਾਃ ਕੁਲੁਤ੍ਥਕਾਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ: ਮਸੂਰ, ਭੰਗ, ਨਿਸਪਾਵਾ ਦੀਆਂ ਦਾਲਾਂ, ਰਾਜ ਮਾਸ਼ ਅਤੇ ਕੁਲਥ ਦੀਆਂ ਦਾਲਾਂ।
ਪਦ੍ਮ ਬਿਲ੍ਵਾਰ੍ਕਾਦੁਤ੍ਤੂਰ ਪਾਰਿਭਦ੍ਰਾਟਰੂषਕਾਃ। ਨ ਦੇਯਾਃ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਪਯਸ਼੍ਚਾਜਾਵਿਕਂ ਤਥਾ
ਕੰਵਲ, ਬੇਲ, ਅਰਕ, ਧਤੂਰਾ, ਪਾਰਿਭਦਰ, ਅਟਰੂਸ਼ਕ—ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚੜਾਉਣੇ, ਅਤੇ ਬੱਕਰੀ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਕੋਦ੍ਰਵੋਦਾਰਵਰਟਕਪਿਤ੍ਥਂ ਮਧੁਕਾਤਸੀ। ਏਤਾਨ੍ਯਪਿ ਨ ਦੇਯਾਨਿ ਪਿਤॄਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਕੋਦਰਾ, ਉਦਾਰਾ, ਵਰਟਕਾ, ਕਪਿੱਥ, ਮਧੁਕਾ ਅਤੇ ਅਤਸੀ—ਇਹ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਚੜਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪਿਤृਨ੍ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰੀਣਯਂਤਿ ਤਂ। ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਪਿਤਰਃ ਪੁष੍ਟਿਂ ਸ੍ਵਾਂਗਾਰੋਗ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਫਲਮ੍
ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਿਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ, ਸਰੀਰਕ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਦਪਿ ਪੁਨਃ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਮਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤਿ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦਾਸ੍ਤ੍ਵਕ੍ਰੋਧਾ ਨਿਸ੍ਸਂਗਾਃ ਸ੍ਥਿਰ ਸੌਹृਦਾਃ। ਸ਼ਾਂਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸ਼ੌਚਪਰਾਃ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਃ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤਾਨੁਰਕ੍ਤਾਃ ਸੁਖਦਾਃ ਪਿਤਰਃ ਪਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ। ਹਵਿष੍ਮਤਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦੇਵਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਰਵਿਃ
ਪਿਤਰ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਸੂਰਜ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਧਿ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਪਿਤृਵਂਸ਼ਾਨੁਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍। ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਾਰੋਗ੍ਯਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨੀਯਂ ਨृਭਿਃ ਸਦਾ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਪਿਤਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਰਣਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ, ਸਿਹਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦਖਿਲਂ ਭੂਯਃ ਪਰਾਭਕ੍ਤਿਰੁਪਸ੍ਥਿਤਾ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲਂ ਵਿਧਿਂ ਚੈਵ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮੇਵ ਤਥੈਵ ਚ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇषੁ ਭੋਜਨੀਯਾ ਯੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਵਰ੍ਜ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ। ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਸਰਭਾਗੇ ਤੁ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਾਰਭੇਤ੍
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ ਦੁਜਾਤੀ ਭੋਜਨ ਕਰਣੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਛੱਡਣੇ ਹਨ? ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਿਹੜੇ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਅਨ੍ਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਕਥਂ ਯਾਤਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮ। ਵਿਧਿਨਾ ਕੇਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਥਂ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਤਾਨ੍ਪਿਤॄਨ੍
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਭੋਜਨ ਪਿਤਰਾਂ ਤਕ ਕਿਵੇਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ? ਕਿਹੜੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਕੁਰ੍ਯਾਦਹਰਹਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯੇਨੋਦਕੇਨ ਚ। ਪਯੋਮੂਲਫਲੈਰ੍ਵਾਪਿ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਵਹਨ੍
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਦੁੱਧ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਕਾਮ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਅਰ੍ਘ੍ਯਾਵਾਹਨਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਨਿੱਤ, ਨੈਮਿਤਿਕ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿੱਤ ਵਾਲਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਰਘਯ ਅਤੇ ਆਵਾਹਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਅਦੈਵਤਂ ਵਿਜਾਨੀਯਾਤ੍ਪਾਰ੍ਵਣਂ ਪਰ੍ਵ ਸੁਸ੍ਮृਤਮ੍। ਪਾਰ੍ਵਣਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਯਤ੍ਨਾਨ੍ਮਹੀਪਤੇ
ਜੋ ਪਰਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਅਦੇਵਤਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਵ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਵ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਪਾਰ੍ਵਣੇਯ ਨਿਯੋਜ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਨਰਾਧਿਪ। ਪਂਚਾਗ੍ਨਿਃ ਸ੍ਨਾਤਕਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਸੌਪਰ੍ਣਃ षਡਂਗਵਿਤ੍
ਪਰਵ ਦੀ ਰਸਮ ਲਈ ਜੋ ਲੋਕ ਚੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ: ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਨਾਤਕ, ਤਿੰਨ ਸੌਪਰਨ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸੁਤੋ ਵਿਧਿਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਵੇਦਵਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰੀ ਜ੍ਞਾਨਵਂਸ਼ਕੁਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੋਤਰੀ, ਸ਼੍ਰੋਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਵਾਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੀਣ, ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ।
ਤ੍ਰਿਣਾਚਿਕੇਤਸ੍ਤ੍ਰਿਮਧੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤੇष੍ਵਨ੍ਯੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ। ਪੁਰਾਣਵੇਤ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੀ ਜਪਤਤ੍ਪਰਃ
ਤਿੰਨ ਨਾਚਿਕੇਤ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਮਧੁ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹੋਰ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਸਥਿਰ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਵ-ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਲਗਨ, ਅਤੇ ਜਪ ਕਰਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਕ੍ਤਃ ਪਿਤृਪਰਃ ਸੂਰ੍ਯਭਕ੍ਤੋਥ ਵੈष੍ਣਵਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯੋਗਨਿष੍ਠਾਤ੍ਮਾ ਵਿਜਿਤਾਤ੍ਮਾ ਸੁਸ਼ੀਲਵਾਨ੍
ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਭਗਤ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਭਗਤ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਜੋਗ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ।
ਏਤੇ ਤੋष੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਰ੍ਜਨੀਯਾਨਿਮਾਨ੍ਸ਼ृਣੁ। ਪਤਿਤਸ੍ਤਤ੍ਸੁਤਃ ਕ੍ਲੀਬਃ ਪਿਸ਼ੁਨੋ ਵ੍ਯਂਗਰੋਗਿਤਃ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਮਾਨਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਪੁੰਸਕ, ਚੁਗਲਖੋਰ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਿਖਣ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਤੁ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਵੈ ਧਰ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ। ਪੂਰ੍ਵੇਦ੍ਯੁਰਪਰੇਦ੍ਯੁਰ੍ਵਾ ਵਿਨੀਤਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍
ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਨਿਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਮਂਤ੍ਰਿਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰ ਉਪਤਿष੍ਠਂਤਿ ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍। ਵਾਯੁਭੂਤਾਨਿ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤਥਾਸੀਨਾਨੁਪਾਸਤੇ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਜਾਨੁਚਾਲਭ੍ਯ ਵਾਮਂ ਪਾਤ੍ਯਨਿਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍। ਅਕ੍ਰੋਧਨੈਃ ਸ਼ੌਚਪਰੈਃ ਸੁਸ੍ਨਾਤੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਸੱਜਾ ਘੁੱਟ ਛੂਹ ਕੇ, ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਵਰਤ ਕੇ ਸੱਦਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਲਗਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ। ਪਿਤृਯਜ੍ਞਂ ਵਿਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਤਰ੍ਪਣਾਖ੍ਯਂ ਤੁ ਯੋਗ੍ਨਿਮਾਨ੍
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਤੂੰ ਅਤੇ ਮੈਂ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰ-ਯਜਨਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਿਂਡਾਨ੍ਵਾਹਾਰ੍ਯਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਮਿਂਦੁਕ੍ਸ਼ਯੇ ਤਥਾ। ਗੋਮਯੇਨਾਨੁਲਿਪ੍ਤੇ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਪ੍ਲਵਨਸ੍ਥਲੇ
ਚੰਦ ਦੀ ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਵਾਹਾਰਿਆਕ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਗੋ-ਮਯ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਮਾਰਭੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੋष੍ਠੇ ਵਾ ਜਲਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਅਗ੍ਨਿਮਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਚਰੁਂ ਵਾ ਸਕ੍ਤੁਮੁष੍ਟਿਭਿਃ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚਰੂ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਭੁੰਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਅਣਜ ਦੀ ਮੁੱਠਾਂ ਨਾਲ।