ਤਤੋਯੋਧ੍ਯਾਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸਮਤਿष੍ਠਦ੍ਯਥਾ ਪੁਰਾ। ਅਥੈਕਦਾ ਰਥਾਰੂਢ ਇਲੋ ਨਿਜ ਸੁਤੋ ਮਨੋਃ
ਫਿਰ ਮਨੂ ਅਯੋਧਿਆ ਆ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਾਜ ਕਰਣ ਲੱਗਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਇਲਾ — ਮਨੂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ — ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਰ੍ਥਸਿਧ੍ਯਰ੍ਥਮਿਨਪ੍ਰਾਯਾਂ ਮਹੀਮਿਮਾਂ। ਭ੍ਰਮਨ੍ਦ੍ਵੀਪਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਭृਤਃ ਸਂਪ੍ਰਸਾਧਯਨ੍
ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਿਕਲਿਆ; ਸਾਰੇ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮੋਪਵਨਂ ਸ਼ਂਭੋਰਥਾਕृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ਰਵਣਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਵਨ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ, ਕਲਪਦ੍ਰੁਮ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸ਼ਰਵਣ ਨਾਮ ਦੇ ਵੱਡੇ ਉਪਵਨ ਵਿੱਚ।
ਰਮਤੇ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸੋਮਃ ਸੋਮਾਰ੍ਦ੍ਧਸ਼ੇਖਰਃ। ਉਮਯਾ ਸਮਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁਰਾ ਸ਼ਰਵਣੇ ਕृਤਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸੋਮ, ਜੋ ਅਰਧ ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਉਮਾ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁਂਨਾਮਸਂਜ੍ਞਂ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਾਗਮਿष੍ਯਤਿ ਨੋ ਵਨਂ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮੇष੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮਂਡਲੇ
ਜੋ ਵੀ ਪੁਰਸ਼ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦਸ ਜੋਜਨ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਔਰਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਜ੍ਞਾਤਸਮਯੋ ਰਾਜਾ ਇਲਃ ਸ਼ਰਵਣਂ ਗਤਃ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਜਗਾਮ ਸਹਸਾ ਬਡਵਾਸ਼੍ਵੋऽਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਲਾ, ਉਸ ਸਮਝੌਤੇ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ, ਸ਼ਰਵਣ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਔਰਤ ਬਣ ਗਿਆ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਘੋੜੀ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਪੁਰੁषਤ੍ਵੇ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਕਾਯੇ ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਤਤਃ। ਇਲੇਤਿ ਸਾਭਵਨ੍ਨਾਰੀ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਘਨਸ੍ਤਨੀ
ਪੁਰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸਭ ਕੁਝ, ਔਰਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਲਾ ਨਾਮ ਦੀ ਨਾਰੀ ਬਣੀ, ਜਿਸਦੇ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਘਣੇ ਸਨ।
ਉਨ੍ਨਤਸ਼੍ਰੋਣਿਜਘਨਾ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਵਦਨਾ ਤਨ੍ਵੀ ਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉੱਚੀਆਂ ਕਮਰ ਤੇ ਜਘਣ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ, ਪਤਲੀ ਕਾਇਆ, ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ, ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ।
ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਾਯਤਭੁਜਾ ਨੀਲਕੁਂਚਿਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਜਾ। ਤਨੁਲੋਮਾ ਸੁਵਦਨਾ ਮृਦੁਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣੀ
ਭਰਪੂਰ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਨੀਲ ਰੰਗ ਦੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲ, ਪਤਲੇ ਰੋਮ, ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਨਰਮ ਤੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਗੌਰੇਣ ਵਰ੍ਣੇਨ ਤਨੁਤਾਮ੍ਰਨਖਾਂਕੁਰਾ। ਕਾਰ੍ਮੁਕਭ੍ਰੂਯੁਗੋਪੇਤਾ ਹਂਸਾਵਰਣਗਾਮਿਨੀ
ਸ਼ਿਆਮ ਤੇ ਗੋਰੇ ਰੰਗ ਨਾਲ, ਪਤਲੇ ਤੇ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੇ ਨਖ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਵੱਕੀਆਂ ਭਰਵਾਂ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲੀ।
ਭ੍ਰਮਮਾਣਾ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ। ਕੋ ਮੇ ਪਿਤਾ ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਾ ਕੋ ਮੇ ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵੇਦਿਹ
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: 'ਇਥੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਕੌਣ ਹੈ ਜਾਂ ਭਰਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਥੇ ਕੌਣ ਹੈ?'
ਕਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤ੍ਤੁਰਹਂ ਦਤ੍ਤਾ ਕਿਯਦ੍ਵਰ੍षਾਸ੍ਮਿ ਭੂਤਲੇ। ਚਿਂਤਯਂਤੀ ਚ ਦਦृਸ਼ੇ ਸੋਮਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਾਙ੍ਗਨਾ
'ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹਾਂ? ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ?' ਐਸਾ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੋਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਇਲਾਰੂਪ ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ ਮਨਸਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਬੁਧਸ੍ਤਦਾਪ੍ਤਯੇ ਯਤ੍ਨਮਕਰੋਤ੍ਕਾਮਪੀਡਿਤਃ
ਇਲਾ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ, ਬੁਧ ਨੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਕਾਰਵਾਨ੍ਮੁਂਡੀ ਸ ਕਮਂਡਲੁਪੁਸ੍ਤਕਃ। ਵੇਣੁਦਂਡਕृਤਾਵੇਸ਼ਃ ਪਵਿਤ੍ਰਕ ਖਨਿਤ੍ਰਕਃ
ਵੱਖਰੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਮੂੰਡਾ ਹੋਇਆ, ਕਮੰਡਲ ਤੇ ਪੁਸਤਕ ਲੈ ਕੇ, ਬਾਂਸ ਦੀ ਲਾਠੀ, ਜਨੇਉ ਤੇ ਖੁਰਪਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦ੍ਵਿਜਰੂਪਃ ਸ਼ਿਖੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਿਗਦਨ੍ਕਰ੍ਣਕੁਂਡਲੀ। ਵਟੁਭਿਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮਿਤ੍ਪੁष੍ਪਕੁਸ਼ੋਦਕੈਃ
ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ, ਚੋਟੀ, ਜਨੇਊ ਤੇ ਕੰਡੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੋ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਫੁੱਲ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ—
ਕਾਲੇਨ੍ਵਿष੍ਯਾਂ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਜੁਹਾਵ ਸ ਤਾਮਿਲਾਮ੍। ਬਹਿਰ੍ਵਨਸ੍ਯਾਂਤਰਿਤਃ ਕਿਲ ਪਾਦਪਮਂਡਪੇ
ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਨੇ ਇਲਾ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠਲੇ ਝੁਪੜੇ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਲੇ ਬੁਲਾਇਆ।
ਸਸਂਭ੍ਰਮਮਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸੋਪਾਲਂਭਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਮਂਦਿਰਾਨ੍ਮਮ
ਅਚਾਨਕ, ਘਬਰਾਹਟ ਤੇ ਥੋੜੀ ਨਾਰਾਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ?"
ਇਯਂ ਵਿਹਾਰਵੇਲਾ ਤੇ ਅਤਿਕ੍ਰਾਮਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਪृਥੁਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸਂਭ੍ਰਾਂਤਾ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
"ਤੇਰਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਆ, ਆ! ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ?"
ਇਯਂ ਸਾਯਂਤਨੀ ਵੇਲਾ ਵਿਹਾਰਸ੍ਯੇਹ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ। ਕृਤ੍ਵੋਪਲੇਪਨਂ ਪੁष੍ਪੈਰਲਂਕੁਰੁ ਗृਹਂ ਮਮ੧੦੦ 1.8.
"ਇਹ ਇੱਥੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦਾ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਉਪਲੇਪਨ ਲਾ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ।"
ਸਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿਸ੍ਮृਤਾਹਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤਪੋਧਨ। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਕੁਲਂ ਚ ਵਦ ਮੇਨਘ
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਗਈ ਹਾਂ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਤੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ। ਦੱਸੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।"
ਬੁਧਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਾਂ ਤਨ੍ਵੀਮਿਲਾ ਤ੍ਵਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਅਹਂ ਚ ਕਾਮੁਕੋ ਨਾਮ ਬਹੁਵਿਦ੍ਯੋ ਬੁਧਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਬੁਧ ਨੇ, ਪਤਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਇਲਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਤੂੰ ਇਲਾ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ; ਤੇ ਮੈਂ ਬੁਧ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਈ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।"
ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਃ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਪਿਤਾ ਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਧਿਪਃ। ਇਤਿ ਸਾ ਤਸ੍ਯਵਚਨਾਤ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਬੁਧਮਂਦਿਰਮ੍
"ਮੈਂ ਇਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਲਾ ਬੁਧ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਰਤ੍ਨਸ੍ਤਂਭਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਯਾਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍। ਇਲਾ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੇਨੇ ਤਦ੍ਭਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਜਵੇਰੀ ਥੰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਸਚਰਜ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਇਲਾ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝੀ।
ਅਹੋ ਵृਤ੍ਤਮਹੋਰੂਪਮਹੋ ਧਨਮਹੋਕੁਲਮ੍। ਮਮ ਚਾਸ੍ਯ ਚ ਭਰ੍ਤ੍ਤੁਰ੍ਵਾ ਅਹੋ ਲਾਵਣ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
"ਵਾਹ, ਕਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਚਲਣ! ਵਾਹ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਧਨ ਤੇ ਵੱਡਾ ਕੁਲ! ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਲਈ ਵੀ—ਵਾਹ, ਕਿੰਨੀ ਵਧੀਆ ਸੋਭਾ!"
ਰੇਮੇ ਚ ਸਾ ਤੇਨ ਸਮਮਤਿਕਾਲਮਿਲਾ ਵਨੇ। ਸਰ੍ਵਭੋਗਮਯੇ ਗੇਹੇ ਯਥੇਂਦ੍ਰਭਵਨੇ ਤਥਾ
ਉਥੇ, ਇਲਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਸੁਖ-ਸਹੂਲਤ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਕੀਤਾ।
ਅਥਾਨ੍ਵਿष੍ਯਂਤੋ ਰਾਜਾਨਂ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਨਵਾਃ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਪ੍ਰਮੁਖਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਰਵਣਾਂਤਿਕਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ, ਮਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਰਵਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਡਵਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਰਤ੍ਨਪਰ੍ਯਂਤਕਿਰਣਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਇਕ ਸੋਹਣੀ ਘੋੜੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਜਵੇਰੀ ਸਿੰਗਾਰ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਾਃ। ਅਯਂ ਚਂਦ੍ਰਪ੍ਰਭੋ ਨਾਮ ਵਾਜੀ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ: "ਇਹ ਚੰਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਘੋੜੀ।"
ਅਗਮਦ੍ਵਡਵਾਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਂ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਿਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਸ੍ਵਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
"ਇਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜੀ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਘੋੜੀ ਬਣੀ?" ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਿਮੇਤਦਿਤ੍ਯਭੂਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਵਦ ਯੋਗਵਿਦਾਂ ਵਰ। ਵਸਿष੍ਠੋਪ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਧ੍ਯਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
"ਇਹ ਕੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ?" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯੋਗ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਧਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।