ਦਸ੍ਰੌ ਸ਼੍ਰੁਤਿਤ੍ਵਾਤ੍ਸਂਜਾਤੌ ਨਾਸਤ੍ਯੌ ਨਾਸਿਕਾਗ੍ਰਤਃ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਿਰਾਚ੍ਚ ਤਂ ਦੇਵਂ ਸਂਤੋषਮਗਮਤ੍ਪਰਂ
ਨੱਕ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸਤਿਆ, ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰੇ ਵਾਲੇ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪਾਈ।
ਵਿਮਾਨੇਨਾਗਮਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਸਾਵਰ੍ਣ੍ਯੋਪਿ ਮਨੁਰ੍ਮੇਰਾਵਦ੍ਯਾਪਿ ਤਪਤੇ ਤਪਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਸਮੇਤ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਸਾਵਰਨੀ ਮਨੂ ਅੱਜ ਵੀ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ਼ਨਿਸ੍ਤਪੋਬਲਾਚ੍ਚਾਪਿ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਸਮਤਾਂ ਗਤਃ। ਯਮੁਨਾ ਤਪਤੀ ਚੈਵ ਪੁਨਰ੍ਨਦ੍ਯੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਨੀ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਤਪਤੀ ਦੋਵਾਂ ਮੁੜ ਨਦੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਵਿष੍ਠਿਰ੍ਘੋਰਾਤ੍ਮਿਕਾ ਤਦ੍ਵਤ੍ਕਾਲਤ੍ਵੇਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ। ਮਨੋਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯਾਪਿ ਦਸ਼ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਵਿਸ਼ਠੀ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਕਾਲ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਈ; ਮਨੂ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ।
ਇਲਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰੇष੍ਟ੍ਯਾ ਸਮਕਲ੍ਪਿ ਯਃ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਃ ਕੁਸ਼ਨਾਭਸ਼੍ਚ ਅਰਿष੍ਟੋ ਧृष੍ਟ ਏਵ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਲਾ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ; ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ, ਕੁਸ਼ਨਾਭ, ਅਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੀ।
ਨਰਿष੍ਯਂਤਃ ਕਰੂषਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਪृषਧ੍ਰਸ਼੍ਚਾਥ ਨਾਭਾਗਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਮਾਨੁषਾਃ
ਨਰਿਸ਼ਯੰਤ, ਕਰੂਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਰਯਾਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਧਰ ਅਤੇ ਨਾਭਾਗ — ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਮ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਨ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਮਨੁਃ ਪੂਰ੍ਵਮਿਲਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ ਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍। ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਭੂਯਃ ਪੁष੍ਕਰਂ ਸ ਤਪੋਵਨਂ
ਮਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਾਰਮਿਕ ਪੁੱਤਰ ਇਲਾ ਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾਜਗਾਮ ਸਿਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਰਪ੍ਰਦਃ। ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਾਨਵੇਯ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਂ
ਫਿਰ, ਮਨੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਨੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਉਵਾਚ ਸ ਤਦਾ ਦੇਵਂ ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪਦ੍ਮਜਂ ਵਿਭੁਂ। ਵਂਸ਼ੇ ਮੇ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਨੂ ਨੇ ਪਦਮਾਂਖੀ, ਪਦਮਜ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਣ।'
ਭਵੇਯੁਰੀਸ਼੍ਵਰਾਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਕਂਜਜ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ
'ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇਸ਼ਵਰ ਹੋਣ, ਕੰਜਜ!' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋਯੋਧ੍ਯਾਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸਮਤਿष੍ਠਦ੍ਯਥਾ ਪੁਰਾ। ਅਥੈਕਦਾ ਰਥਾਰੂਢ ਇਲੋ ਨਿਜ ਸੁਤੋ ਮਨੋਃ
ਫਿਰ ਮਨੂ ਅਯੋਧਿਆ ਆ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਾਜ ਕਰਣ ਲੱਗਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਇਲਾ — ਮਨੂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ — ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਰ੍ਥਸਿਧ੍ਯਰ੍ਥਮਿਨਪ੍ਰਾਯਾਂ ਮਹੀਮਿਮਾਂ। ਭ੍ਰਮਨ੍ਦ੍ਵੀਪਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕ੍ਸ਼੍ਮਾਭृਤਃ ਸਂਪ੍ਰਸਾਧਯਨ੍
ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਿਕਲਿਆ; ਸਾਰੇ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮੋਪਵਨਂ ਸ਼ਂਭੋਰਥਾਕृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਲਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ਰਵਣਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਵਨ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ, ਕਲਪਦ੍ਰੁਮ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸ਼ਰਵਣ ਨਾਮ ਦੇ ਵੱਡੇ ਉਪਵਨ ਵਿੱਚ।
ਰਮਤੇ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸੋਮਃ ਸੋਮਾਰ੍ਦ੍ਧਸ਼ੇਖਰਃ। ਉਮਯਾ ਸਮਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁਰਾ ਸ਼ਰਵਣੇ ਕृਤਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸੋਮ, ਜੋ ਅਰਧ ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਉਮਾ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁਂਨਾਮਸਂਜ੍ਞਂ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਾਗਮਿष੍ਯਤਿ ਨੋ ਵਨਂ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮੇष੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮਂਡਲੇ
ਜੋ ਵੀ ਪੁਰਸ਼ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦਸ ਜੋਜਨ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਔਰਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਜ੍ਞਾਤਸਮਯੋ ਰਾਜਾ ਇਲਃ ਸ਼ਰਵਣਂ ਗਤਃ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਜਗਾਮ ਸਹਸਾ ਬਡਵਾਸ਼੍ਵੋऽਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਲਾ, ਉਸ ਸਮਝੌਤੇ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ, ਸ਼ਰਵਣ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਔਰਤ ਬਣ ਗਿਆ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਘੋੜੀ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਪੁਰੁषਤ੍ਵੇ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਕਾਯੇ ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਤਤਃ। ਇਲੇਤਿ ਸਾਭਵਨ੍ਨਾਰੀ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਘਨਸ੍ਤਨੀ
ਪੁਰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸਭ ਕੁਝ, ਔਰਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਲਾ ਨਾਮ ਦੀ ਨਾਰੀ ਬਣੀ, ਜਿਸਦੇ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਘਣੇ ਸਨ।
ਉਨ੍ਨਤਸ਼੍ਰੋਣਿਜਘਨਾ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਵਦਨਾ ਤਨ੍ਵੀ ਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉੱਚੀਆਂ ਕਮਰ ਤੇ ਜਘਣ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ, ਪਤਲੀ ਕਾਇਆ, ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ, ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ।
ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਾਯਤਭੁਜਾ ਨੀਲਕੁਂਚਿਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਜਾ। ਤਨੁਲੋਮਾ ਸੁਵਦਨਾ ਮृਦੁਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਣੀ
ਭਰਪੂਰ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਨੀਲ ਰੰਗ ਦੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲ, ਪਤਲੇ ਰੋਮ, ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਨਰਮ ਤੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾਗੌਰੇਣ ਵਰ੍ਣੇਨ ਤਨੁਤਾਮ੍ਰਨਖਾਂਕੁਰਾ। ਕਾਰ੍ਮੁਕਭ੍ਰੂਯੁਗੋਪੇਤਾ ਹਂਸਾਵਰਣਗਾਮਿਨੀ
ਸ਼ਿਆਮ ਤੇ ਗੋਰੇ ਰੰਗ ਨਾਲ, ਪਤਲੇ ਤੇ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੇ ਨਖ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਵੱਕੀਆਂ ਭਰਵਾਂ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲੀ।
ਭ੍ਰਮਮਾਣਾ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ। ਕੋ ਮੇ ਪਿਤਾ ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਾ ਕੋ ਮੇ ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵੇਦਿਹ
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: 'ਇਥੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਕੌਣ ਹੈ ਜਾਂ ਭਰਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਥੇ ਕੌਣ ਹੈ?'
ਕਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤ੍ਤੁਰਹਂ ਦਤ੍ਤਾ ਕਿਯਦ੍ਵਰ੍षਾਸ੍ਮਿ ਭੂਤਲੇ। ਚਿਂਤਯਂਤੀ ਚ ਦਦृਸ਼ੇ ਸੋਮਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਾਙ੍ਗਨਾ
'ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹਾਂ? ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ?' ਐਸਾ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੋਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਇਲਾਰੂਪ ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ ਮਨਸਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਬੁਧਸ੍ਤਦਾਪ੍ਤਯੇ ਯਤ੍ਨਮਕਰੋਤ੍ਕਾਮਪੀਡਿਤਃ
ਇਲਾ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ, ਬੁਧ ਨੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਕਾਰਵਾਨ੍ਮੁਂਡੀ ਸ ਕਮਂਡਲੁਪੁਸ੍ਤਕਃ। ਵੇਣੁਦਂਡਕृਤਾਵੇਸ਼ਃ ਪਵਿਤ੍ਰਕ ਖਨਿਤ੍ਰਕਃ
ਵੱਖਰੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਮੂੰਡਾ ਹੋਇਆ, ਕਮੰਡਲ ਤੇ ਪੁਸਤਕ ਲੈ ਕੇ, ਬਾਂਸ ਦੀ ਲਾਠੀ, ਜਨੇਉ ਤੇ ਖੁਰਪਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦ੍ਵਿਜਰੂਪਃ ਸ਼ਿਖੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਿਗਦਨ੍ਕਰ੍ਣਕੁਂਡਲੀ। ਵਟੁਭਿਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮਿਤ੍ਪੁष੍ਪਕੁਸ਼ੋਦਕੈਃ
ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ, ਚੋਟੀ, ਜਨੇਊ ਤੇ ਕੰਡੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੋ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਫੁੱਲ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ—
ਕਾਲੇਨ੍ਵਿष੍ਯਾਂ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਜੁਹਾਵ ਸ ਤਾਮਿਲਾਮ੍। ਬਹਿਰ੍ਵਨਸ੍ਯਾਂਤਰਿਤਃ ਕਿਲ ਪਾਦਪਮਂਡਪੇ
ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਨੇ ਇਲਾ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠਲੇ ਝੁਪੜੇ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਲੇ ਬੁਲਾਇਆ।
ਸਸਂਭ੍ਰਮਮਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸੋਪਾਲਂਭਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਮਂਦਿਰਾਨ੍ਮਮ
ਅਚਾਨਕ, ਘਬਰਾਹਟ ਤੇ ਥੋੜੀ ਨਾਰਾਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ?"
ਇਯਂ ਵਿਹਾਰਵੇਲਾ ਤੇ ਅਤਿਕ੍ਰਾਮਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਪृਥੁਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸਂਭ੍ਰਾਂਤਾ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
"ਤੇਰਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਆ, ਆ! ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ?"
ਇਯਂ ਸਾਯਂਤਨੀ ਵੇਲਾ ਵਿਹਾਰਸ੍ਯੇਹ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ। ਕृਤ੍ਵੋਪਲੇਪਨਂ ਪੁष੍ਪੈਰਲਂਕੁਰੁ ਗृਹਂ ਮਮ੧੦੦ 1.8.
"ਇਹ ਇੱਥੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦਾ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਉਪਲੇਪਨ ਲਾ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ।"
ਸਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿਸ੍ਮृਤਾਹਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤਪੋਧਨ। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਕੁਲਂ ਚ ਵਦ ਮੇਨਘ
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਗਈ ਹਾਂ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਤੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ। ਦੱਸੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।"