ਕृਕਵਾਕੁਸ੍ਤਵ ਪਦੇ ਸ ਕ੍ਰਿਮਿਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ। ਖਂਜਂ ਚ ਰੁਚਿਰਂ ਚੈਵ ਪਾਦਮੇਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਕਾਂ ਕੀੜਾ ਖਾਏਗਾ; ਇਹ ਪੈਰ ਲੰਗੜਾ ਤੇ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਸ੍ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਚਕਾਰ ਹ। ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਫਲਫੇਨਾਨਿਲਾਸ਼ਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗਾ। ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਫਲ, ਫੇਨ ਤੇ ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ।
ਪਿਤਾਮਹਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਾਯੁਤਂ ਪੁਨਃ। ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪਿਤਾਮਹ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ। ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਪਦਮਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਵ੍ਰੇ ਸ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਂ ਪਿਤृਲੋਕਂ ਤਥਾਕ੍ਸ਼ਯਂ। ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਜਗਤਸ੍ਤੁ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦਾ ਅਹੁਦਾ, ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਦੀ ਅਟੱਲਤਾ, ਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਜਾਂਚ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਮੰਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਾਤ੍। ਪਿਤॄਣਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਾਨਘ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮਭੂ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ 'ਤੇ ਹਕ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।
ਵਿਵਸ੍ਵਾਨਥ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਂਜ੍ਞਾਯਾਃ ਕਰ੍ਮਚੇष੍ਟਿਤਂ। ਤ੍ਵष੍ਟੁਃ ਸਮੀਪਮਗਮਦਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਸਰੋषਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇ ਸੰਜਨਾ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸਾਂਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਤਵਾਸਹਂਤੀ ਭਗਵਂਸ੍ਤੇਜਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਮੋਨੁਦ
ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਰਮ ਬੋਲ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਤੇਜ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਅਸਹਿਣ ਸੀ।'
ਬਡਵਾਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਿਹਾਗਤਾ। ਨਿਵਾਰਿਤਾ ਮਯਾ ਸਾ ਚ ਤ੍ਵਦ੍ਭਯੇਨ ਦਿਵਸ੍ਪਤੇ
'ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਦਿਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।'
ਯਸ੍ਮਾਦਵਿਜ੍ਞਾਤਮਨਾ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਿਹਾਗਤਾ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦੀਯਂ ਭਵਨਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਨ ਤਵਾਰ੍ਹਤਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਅਜਿਹੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਈ ਹੈ ਜੋ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਹਕਦਾਰ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਮਰੁਦੇਸ਼ਮਨਿਂਦਿਤਾ। ਬਡਵਾਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭੂਤਲੇ ਸਂਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਦਾਗ ਦੇ, ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰੇਤਲੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਯਦ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਭਾਗਹਮ੍। ਅਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਤੇਜਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਂਤ੍ਰੇ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਦੀ ਹਕਦਾਰ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਹਟਾ ਦਿਆਂਗਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇਕ ਯੰਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿਆਂਗਾ।
ਰੂਪਂ ਤਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਲੋਕਾਨਂਦਕਰਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਰਵਿਣਾ ਭ੍ਰਮੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰਂ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣਾਵਾਂਗਾ। ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਪृਥਕ੍ਚਕਾਰ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯਤ੍। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਚਾਪਿ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਪਰਂ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਬਣਾਇਆ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਸਂਹਰ੍ਤृ ਸਹਸ੍ਰਕਿਰਣਾਤ੍ਮਕਂ। ਰੂਪਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮृਤੇ ਮਹਤ੍
ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਫਿਰ ਅਦੁੱਤੀ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਪਰ ਪੈਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਸਨ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਚ ਤਦ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪਾਦਰੂਪਂ ਰਵੇਃ ਪੁਨਃ। ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਚ ਤਤਃ ਪਾਦੌ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਰਯੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਅੱਜ ਵੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸ ਪਾਪਿष੍ਠੋ ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਂਦਿਤਾਂ। ਕੁष੍ਠਰੋਗਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਦੁਃਖਸਂਜ੍ਞਿਤਂ
ਜੋ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਨਿੰਦਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਕੋੜ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥੀ ਚਿਤ੍ਰੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ। ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕਾਰਯੇਤ੍ਪਾਦੌ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਚਿੱਤਰ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਭੂਰ੍ਲੋਕਮਮਰਾਧਿਪਃ। ਕਾਮਯਾਮਾਸ ਕਾਮਾਰ੍ਤੋ ਮੁਖ ਏਵ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਭਾਗਵਾਨ, ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭੂਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤਰਸਿਆ।
ਅਸ਼੍ਵਰੂਪੇਣ ਮਹਤਾ ਤੇਜਸਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਸਂਜ੍ਞਾ ਚ ਮਨਸਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਮਗਮਦ੍ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸੰਜਨਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਭੈ ਨਾਲ ਵਿਹਲ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਸਾਪੁਟਾਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਪਰੋਯਮਿਤਿ ਸ਼ਂਕਯਾ। ਤਸ੍ਯਾਥ ਰੇਤਸੋ ਜਾਤਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾਵਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਨੱਕ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪਰਾਇਆ ਹੈ; ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਰੇਤਸ ਤੋਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁੜਮਲ ਜਨਮ ਲਏ।
ਦਸ੍ਰੌ ਸ਼੍ਰੁਤਿਤ੍ਵਾਤ੍ਸਂਜਾਤੌ ਨਾਸਤ੍ਯੌ ਨਾਸਿਕਾਗ੍ਰਤਃ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚਿਰਾਚ੍ਚ ਤਂ ਦੇਵਂ ਸਂਤੋषਮਗਮਤ੍ਪਰਂ
ਨੱਕ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸਤਿਆ, ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰੇ ਵਾਲੇ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪਾਈ।
ਵਿਮਾਨੇਨਾਗਮਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਸਾਵਰ੍ਣ੍ਯੋਪਿ ਮਨੁਰ੍ਮੇਰਾਵਦ੍ਯਾਪਿ ਤਪਤੇ ਤਪਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਸਮੇਤ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਸਾਵਰਨੀ ਮਨੂ ਅੱਜ ਵੀ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ਼ਨਿਸ੍ਤਪੋਬਲਾਚ੍ਚਾਪਿ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਸਮਤਾਂ ਗਤਃ। ਯਮੁਨਾ ਤਪਤੀ ਚੈਵ ਪੁਨਰ੍ਨਦ੍ਯੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਨੀ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਤਪਤੀ ਦੋਵਾਂ ਮੁੜ ਨਦੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਵਿष੍ਠਿਰ੍ਘੋਰਾਤ੍ਮਿਕਾ ਤਦ੍ਵਤ੍ਕਾਲਤ੍ਵੇਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ। ਮਨੋਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯਾਪਿ ਦਸ਼ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਵਿਸ਼ਠੀ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਕਾਲ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਈ; ਮਨੂ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ।
ਇਲਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰੇष੍ਟ੍ਯਾ ਸਮਕਲ੍ਪਿ ਯਃ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਃ ਕੁਸ਼ਨਾਭਸ਼੍ਚ ਅਰਿष੍ਟੋ ਧृष੍ਟ ਏਵ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਲਾ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ; ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ, ਕੁਸ਼ਨਾਭ, ਅਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੀ।
ਨਰਿष੍ਯਂਤਃ ਕਰੂषਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਪृषਧ੍ਰਸ਼੍ਚਾਥ ਨਾਭਾਗਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਮਾਨੁषਾਃ
ਨਰਿਸ਼ਯੰਤ, ਕਰੂਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਰਯਾਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਧਰ ਅਤੇ ਨਾਭਾਗ — ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਮ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਨ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਮਨੁਃ ਪੂਰ੍ਵਮਿਲਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ ਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍। ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਭੂਯਃ ਪੁष੍ਕਰਂ ਸ ਤਪੋਵਨਂ
ਮਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਾਰਮਿਕ ਪੁੱਤਰ ਇਲਾ ਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾਜਗਾਮ ਸਿਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਰਪ੍ਰਦਃ। ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਾਨਵੇਯ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਂ
ਫਿਰ, ਮਨੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਨੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਉਵਾਚ ਸ ਤਦਾ ਦੇਵਂ ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪਦ੍ਮਜਂ ਵਿਭੁਂ। ਵਂਸ਼ੇ ਮੇ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਨੂ ਨੇ ਪਦਮਾਂਖੀ, ਪਦਮਜ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਣ।'
ਭਵੇਯੁਰੀਸ਼੍ਵਰਾਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਕਂਜਜ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ
'ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇਸ਼ਵਰ ਹੋਣ, ਕੰਜਜ!' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।