ਅਪਤ੍ਯਾਨਿ ਮਦੀਯਾਨਿ ਮਾਤृਸ੍ਨੇਹੇਨ ਪਾਲਯ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸਾ ਦੇਵਮਗਾਤ੍ਕਾਮਾਯ ਸੁਵ੍ਰਤਾ
ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨੇਕ ਸਤਰੀ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਆਖ ਕੇ, ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕਾਮਯਾਮਾਸ ਦੇਵੋਪਿ ਸਂਜ੍ਞੇਯਮਿਤਿ ਚਾਦਰਾਤ੍। ਜਨਯਾਮਾਸ ਸਾਵਰ੍ਣਿਂ ਮਨੁਂ ਮਨੁਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੰਜਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਾਵਰਨੀ ਮਨੂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸਵਰ੍ਣਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਸਾਵਰ੍ਣੇਰ੍ਮਨੋਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਤੁ। ਤਤਃ ਸੁਤਾਂ ਚ ਤਪਤੀਂ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੀਂ ਚੈਵ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ
ਉਸ ਦੀ ਜਾਤ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਵਰਨੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤਪਤੀ ਤੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਛਾਯਾਯਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਸਂਜ੍ਞੇਯਮਿਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਃ। ਛਾਯਾ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰੇ ਤ੍ਵਧਿਕਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਨੌ ਤਦਾ
ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਛਾਇਆ ਵਿਚ ਸੰਜਨੇਯਾ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਛਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਨੂ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਮੇ ਮਨੁਃ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਤਦ੍ਯਮਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ। ਸਂਤਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਪਾਦਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ
ਮਨੂ, ਵੱਡਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਯਮ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਚ ਯਮਂ ਛਾਯਾ ਭਵਤੁ ਕ੍ਰਿਮਿਸਂਯੁਤਃ। ਪਾਦੋਯਮੇਕੋ ਭਵਿਤਾ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਵਿਸ੍ਰਵਃ
ਛਾਇਆ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੇਰਾ ਇਹ ਪੈਰ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇ, ਤੇ ਇਸ ਵਿਚੋਂ ਪੀਪ ਤੇ ਖੂਨ ਵਗਦਾ ਰਹੇ।'
ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਪਿਤੁਰ੍ਯਮਃ ਸ਼ਾਪੇਨ ਧਰ੍षਿਤਃ। ਨਿਃਕਾਰਣਮਹਂ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਦੇਵ ਸਕੋਪਯਾ
ਯਮ, ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਬਾਲਭਾਵਾਨ੍ਮਯਾ ਕਿਂਚਿਦੁਦ੍ਯਤਸ਼੍ਚਰਣਃ ਸਕृਤ੍। ਮਨੁਨਾ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਪਿ ਮਮ ਸ਼ਾਪਮਦਾਦ੍ਵਿਭੋ
'ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪੈਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਮਨੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਪ੍ਰਾਯੋ ਨ ਮਾਤਾ ਸਾਸ੍ਮਾਕਮਸਮਾ ਸ੍ਨੇਹਤੋ ਯਤਃ। ਦੇਵੋਪ੍ਯਾਹ ਯਮਂ ਭੂਯਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹਾਮਤੇ੫੦ 1.8.
'ਉਹ ਸਾਡੀ ਅਸਲ ਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।' ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ?'
ਸੌਖ੍ਯਾਤ੍ਕਸ੍ਯ ਨ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਯਾਦਥਵਾ ਕਰ੍ਮਸਂਤਤਿਃ। ਅਨਿਵਾਰ੍ਯਾ ਭਵਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾ ਕਥਾਨ੍ਯੇषੁ ਜਂਤੁषੁ
'ਸੁਖ ਲਈ ਕੌਣ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦਾ? ਜਾਂ ਫਿਰ, ਇਹ ਕਰਮ ਦੀ ਲੜੀ ਹੈ; ਜੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਟਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਕੀ?'
ਕृਕਵਾਕੁਸ੍ਤਵ ਪਦੇ ਸ ਕ੍ਰਿਮਿਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ। ਖਂਜਂ ਚ ਰੁਚਿਰਂ ਚੈਵ ਪਾਦਮੇਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਕਾਂ ਕੀੜਾ ਖਾਏਗਾ; ਇਹ ਪੈਰ ਲੰਗੜਾ ਤੇ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਸ੍ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਚਕਾਰ ਹ। ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਫਲਫੇਨਾਨਿਲਾਸ਼ਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗਾ। ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਫਲ, ਫੇਨ ਤੇ ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ।
ਪਿਤਾਮਹਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਾਯੁਤਂ ਪੁਨਃ। ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪਿਤਾਮਹ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ। ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਪਦਮਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਵ੍ਰੇ ਸ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਂ ਪਿਤृਲੋਕਂ ਤਥਾਕ੍ਸ਼ਯਂ। ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਜਗਤਸ੍ਤੁ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦਾ ਅਹੁਦਾ, ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਦੀ ਅਟੱਲਤਾ, ਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਜਾਂਚ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਮੰਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਾਤ੍। ਪਿਤॄਣਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਾਨਘ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮਭੂ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ 'ਤੇ ਹਕ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।
ਵਿਵਸ੍ਵਾਨਥ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਂਜ੍ਞਾਯਾਃ ਕਰ੍ਮਚੇष੍ਟਿਤਂ। ਤ੍ਵष੍ਟੁਃ ਸਮੀਪਮਗਮਦਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਸਰੋषਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇ ਸੰਜਨਾ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸਾਂਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਤਵਾਸਹਂਤੀ ਭਗਵਂਸ੍ਤੇਜਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਮੋਨੁਦ
ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਰਮ ਬੋਲ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਤੇਜ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਅਸਹਿਣ ਸੀ।'
ਬਡਵਾਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਿਹਾਗਤਾ। ਨਿਵਾਰਿਤਾ ਮਯਾ ਸਾ ਚ ਤ੍ਵਦ੍ਭਯੇਨ ਦਿਵਸ੍ਪਤੇ
'ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਦਿਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।'
ਯਸ੍ਮਾਦਵਿਜ੍ਞਾਤਮਨਾ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਿਹਾਗਤਾ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦੀਯਂ ਭਵਨਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਨ ਤਵਾਰ੍ਹਤਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਅਜਿਹੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਈ ਹੈ ਜੋ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਹਕਦਾਰ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਮਰੁਦੇਸ਼ਮਨਿਂਦਿਤਾ। ਬਡਵਾਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭੂਤਲੇ ਸਂਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਦਾਗ ਦੇ, ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰੇਤਲੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਯਦ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਭਾਗਹਮ੍। ਅਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਤੇਜਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਂਤ੍ਰੇ ਦਿਵਾਕਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਦੀ ਹਕਦਾਰ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਹਟਾ ਦਿਆਂਗਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਇਕ ਯੰਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿਆਂਗਾ।
ਰੂਪਂ ਤਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਲੋਕਾਨਂਦਕਰਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਰਵਿਣਾ ਭ੍ਰਮੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਕਰਂ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣਾਵਾਂਗਾ। ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਪृਥਕ੍ਚਕਾਰ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯਤ੍। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਚਾਪਿ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਪਰਂ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਬਣਾਇਆ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਸਂਹਰ੍ਤृ ਸਹਸ੍ਰਕਿਰਣਾਤ੍ਮਕਂ। ਰੂਪਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮृਤੇ ਮਹਤ੍
ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਫਿਰ ਅਦੁੱਤੀ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਪਰ ਪੈਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਸਨ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਚ ਤਦ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪਾਦਰੂਪਂ ਰਵੇਃ ਪੁਨਃ। ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਚ ਤਤਃ ਪਾਦੌ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਰਯੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਅੱਜ ਵੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸ ਪਾਪਿष੍ਠੋ ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਂਦਿਤਾਂ। ਕੁष੍ਠਰੋਗਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਦੁਃਖਸਂਜ੍ਞਿਤਂ
ਜੋ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਨਿੰਦਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਕੋੜ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥੀ ਚਿਤ੍ਰੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ। ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕਾਰਯੇਤ੍ਪਾਦੌ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਚਿੱਤਰ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਭੂਰ੍ਲੋਕਮਮਰਾਧਿਪਃ। ਕਾਮਯਾਮਾਸ ਕਾਮਾਰ੍ਤੋ ਮੁਖ ਏਵ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਭਾਗਵਾਨ, ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭੂਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤਰਸਿਆ।
ਅਸ਼੍ਵਰੂਪੇਣ ਮਹਤਾ ਤੇਜਸਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਸਂਜ੍ਞਾ ਚ ਮਨਸਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਮਗਮਦ੍ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸੰਜਨਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਭੈ ਨਾਲ ਵਿਹਲ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਸਾਪੁਟਾਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਪਰੋਯਮਿਤਿ ਸ਼ਂਕਯਾ। ਤਸ੍ਯਾਥ ਰੇਤਸੋ ਜਾਤਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾਵਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਨੱਕ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪਰਾਇਆ ਹੈ; ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਰੇਤਸ ਤੋਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁੜਮਲ ਜਨਮ ਲਏ।