ਨ ਪੁਰਗ੍ਰਾਮਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਨ ਚਾਯੁਧਧਰਾ ਨਰਾਃ। ਮ੍ਰਿਯਂਤੇ ਯਤ੍ਰ ਦੁਃਖਂ ਚ ਨਾਰ੍ਥਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਦਰਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਕਿਲੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਨਾ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ; ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਧਨ-ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਆਦਰ।
ਧਰ੍ਮੈਕਤਾਨਾਃ ਪੁਰੁषਾਃ ਪृਥੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ। ਕਥਿਤਾਨਿ ਚ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਚ ਯਥਾ ਤਵ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਿਥੂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਪਤ੍ਰ ਤੇ ਦੁੱਧ ਸਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਯੇषਾਂ ਯੇਨ ਰੁਚਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਜਾਨਤਾ। ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਰੀਦੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦਿਤਂ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੁਚੀ ਪਤਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਯਜਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੈਭਵ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵਂ ਗਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪृਥੋਃ ਪृਥ੍ਵੀ ਮਹਾਮਤੇ। ਤਸ੍ਯਾਨੁਸਾਰਯੋਗਾਚ੍ਚ ਪृਥਿਵੀ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਬੁਧੈਃ
ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਪੰਡਿਤਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਆਦਿਤ੍ਯਵਂਸ਼ਮਖਿਲਂ ਵਦ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਂ। ਸੋਮਵਂਸ਼ਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞ ਯਥਾਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਵੀ, ਹੇ ਤੱਤ-ਗਿਆਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ਕਸ਼੍ਯਪਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮਦਿਤ੍ਯਾਮਭਵਤ੍ਪੁਰਾ। ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀਤ੍ਰਯਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਸਂਜ੍ਞਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਪ੍ਰਭਾ ਤਥਾ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਵਸਵਾਨ ਕਸ਼ਯਪ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਸੰਜਨਾ, ਰਾਜਨੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾ।
ਰੈਵਤਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਰੇਵਤਂ ਸੁषੁਵੇ ਸੁਤਂ। ਪ੍ਰਭਾ ਪ੍ਰਭਾਤਂ ਸੁषੁਵੇ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਂਜ੍ਞਾ ਤਥਾ ਮਨੁਂ
ਰਾਜਨੀ, ਰੈਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਨੇ ਰੈਵਤ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭਾਤਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਤੇ ਮਨੂ ਨੂੰ।
ਯਮਸ਼੍ਚ ਯਮੁਨਾ ਚੈਵ ਯਮਲੌ ਚ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਤਤਸ੍ਤੇਜੋਮਯਂ ਰੂਪਮਸਹਂਤੀ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ
ਯਮ ਤੇ ਯਮੁਨਾ, ਤੇ ਯਮਲ ਜੋੜੇ ਜਨਮੇ; ਫਿਰ ਵਿਵਸਵਾਨ ਦੀ ਤੇਜ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ, ਤੇ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ।
ਨਾਰੀਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਾਦਨਿਂਦਿਤਾਂ। ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੀ ਸ੍ਵਰੂਪਰੂਪੇਣ ਨਾਮ੍ਨਾ ਛਾਯੇਤਿ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਨਾਰੀ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉਸੇ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਨਾਮ ਚਾਯਾ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਕਿਂਕਰੋਮੀਤਿ ਪੁਰਤਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਂ ਤਾਮਭਾषਤ। ਛਾਯੇ ਤ੍ਵਂ ਭਜ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਮਦੀਯਂ ਤਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਚਾਯਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ।'
ਅਪਤ੍ਯਾਨਿ ਮਦੀਯਾਨਿ ਮਾਤृਸ੍ਨੇਹੇਨ ਪਾਲਯ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸਾ ਦੇਵਮਗਾਤ੍ਕਾਮਾਯ ਸੁਵ੍ਰਤਾ
ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨੇਕ ਸਤਰੀ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਆਖ ਕੇ, ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕਾਮਯਾਮਾਸ ਦੇਵੋਪਿ ਸਂਜ੍ਞੇਯਮਿਤਿ ਚਾਦਰਾਤ੍। ਜਨਯਾਮਾਸ ਸਾਵਰ੍ਣਿਂ ਮਨੁਂ ਮਨੁਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੰਜਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਾਵਰਨੀ ਮਨੂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸਵਰ੍ਣਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਸਾਵਰ੍ਣੇਰ੍ਮਨੋਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਤੁ। ਤਤਃ ਸੁਤਾਂ ਚ ਤਪਤੀਂ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੀਂ ਚੈਵ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ
ਉਸ ਦੀ ਜਾਤ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਵਰਨੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤਪਤੀ ਤੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਛਾਯਾਯਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਸਂਜ੍ਞੇਯਮਿਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਃ। ਛਾਯਾ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰੇ ਤ੍ਵਧਿਕਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਨੌ ਤਦਾ
ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਛਾਇਆ ਵਿਚ ਸੰਜਨੇਯਾ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਛਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਨੂ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਮੇ ਮਨੁਃ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਤਦ੍ਯਮਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ। ਸਂਤਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਪਾਦਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ
ਮਨੂ, ਵੱਡਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਯਮ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਚ ਯਮਂ ਛਾਯਾ ਭਵਤੁ ਕ੍ਰਿਮਿਸਂਯੁਤਃ। ਪਾਦੋਯਮੇਕੋ ਭਵਿਤਾ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਵਿਸ੍ਰਵਃ
ਛਾਇਆ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੇਰਾ ਇਹ ਪੈਰ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇ, ਤੇ ਇਸ ਵਿਚੋਂ ਪੀਪ ਤੇ ਖੂਨ ਵਗਦਾ ਰਹੇ।'
ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਪਿਤੁਰ੍ਯਮਃ ਸ਼ਾਪੇਨ ਧਰ੍षਿਤਃ। ਨਿਃਕਾਰਣਮਹਂ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਦੇਵ ਸਕੋਪਯਾ
ਯਮ, ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਬਾਲਭਾਵਾਨ੍ਮਯਾ ਕਿਂਚਿਦੁਦ੍ਯਤਸ਼੍ਚਰਣਃ ਸਕृਤ੍। ਮਨੁਨਾ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਪਿ ਮਮ ਸ਼ਾਪਮਦਾਦ੍ਵਿਭੋ
'ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪੈਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਮਨੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਪ੍ਰਾਯੋ ਨ ਮਾਤਾ ਸਾਸ੍ਮਾਕਮਸਮਾ ਸ੍ਨੇਹਤੋ ਯਤਃ। ਦੇਵੋਪ੍ਯਾਹ ਯਮਂ ਭੂਯਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹਾਮਤੇ੫੦ 1.8.
'ਉਹ ਸਾਡੀ ਅਸਲ ਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।' ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ?'
ਸੌਖ੍ਯਾਤ੍ਕਸ੍ਯ ਨ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਯਾਦਥਵਾ ਕਰ੍ਮਸਂਤਤਿਃ। ਅਨਿਵਾਰ੍ਯਾ ਭਵਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾ ਕਥਾਨ੍ਯੇषੁ ਜਂਤੁषੁ
'ਸੁਖ ਲਈ ਕੌਣ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦਾ? ਜਾਂ ਫਿਰ, ਇਹ ਕਰਮ ਦੀ ਲੜੀ ਹੈ; ਜੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਟਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਕੀ?'
ਕृਕਵਾਕੁਸ੍ਤਵ ਪਦੇ ਸ ਕ੍ਰਿਮਿਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ। ਖਂਜਂ ਚ ਰੁਚਿਰਂ ਚੈਵ ਪਾਦਮੇਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਕਾਂ ਕੀੜਾ ਖਾਏਗਾ; ਇਹ ਪੈਰ ਲੰਗੜਾ ਤੇ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਸ੍ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਚਕਾਰ ਹ। ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਫਲਫੇਨਾਨਿਲਾਸ਼ਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗਾ। ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਫਲ, ਫੇਨ ਤੇ ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ।
ਪਿਤਾਮਹਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਾਯੁਤਂ ਪੁਨਃ। ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪਿਤਾਮਹ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ। ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਪਦਮਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਵ੍ਰੇ ਸ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਂ ਪਿਤृਲੋਕਂ ਤਥਾਕ੍ਸ਼ਯਂ। ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਜਗਤਸ੍ਤੁ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦਾ ਅਹੁਦਾ, ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਦੀ ਅਟੱਲਤਾ, ਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਜਾਂਚ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਮੰਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਾਤ੍। ਪਿਤॄਣਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਾਨਘ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮਭੂ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ 'ਤੇ ਹਕ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।
ਵਿਵਸ੍ਵਾਨਥ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਂਜ੍ਞਾਯਾਃ ਕਰ੍ਮਚੇष੍ਟਿਤਂ। ਤ੍ਵष੍ਟੁਃ ਸਮੀਪਮਗਮਦਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਸਰੋषਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇ ਸੰਜਨਾ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸਾਂਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਤਵਾਸਹਂਤੀ ਭਗਵਂਸ੍ਤੇਜਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਮੋਨੁਦ
ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਰਮ ਬੋਲ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਤੇਜ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਅਸਹਿਣ ਸੀ।'
ਬਡਵਾਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਿਹਾਗਤਾ। ਨਿਵਾਰਿਤਾ ਮਯਾ ਸਾ ਚ ਤ੍ਵਦ੍ਭਯੇਨ ਦਿਵਸ੍ਪਤੇ
'ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਦਿਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।'
ਯਸ੍ਮਾਦਵਿਜ੍ਞਾਤਮਨਾ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਿਹਾਗਤਾ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦੀਯਂ ਭਵਨਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਨ ਤਵਾਰ੍ਹਤਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਅਜਿਹੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਈ ਹੈ ਜੋ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਹਕਦਾਰ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਮਰੁਦੇਸ਼ਮਨਿਂਦਿਤਾ। ਬਡਵਾਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭੂਤਲੇ ਸਂਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਦਾਗ ਦੇ, ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰੇਤਲੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।