ਯਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਧਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਪੁਰਾਂਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਮੀਪ੍ਸੁਭਿਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਂ ਵਤ੍ਸਂ ਮਣਿਮਂਤਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਲਿਆ, ਲੁਕਵੇਂ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਤੇ ਮਣੀ ਨੂੰ ਪਾਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਪ੍ਰੇਤਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣੈਰ੍ਦੁਗ੍ਧਾ ਵਸਾ ਰੁਧਿਰਮੁਲ੍ਬਣਂ। ਰੌਪ੍ਯਨਾਭੋਭਵਦ੍ਦੋਗ੍ਧਾ ਸੁਮਾਲੀ ਵਤ੍ਸ ਏਵ ਚ
ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਚਰਬੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣ ਲਾਲ ਖੂਨ ਦੁੱਧ ਵਜੋਂ ਲਿਆ। ਸੁਮਾਲੀ ਦੁੱਧ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਤੇ ਉਹੀ ਵੱਛਾ ਵੀ ਸੀ।
ਗਂਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਦੁਗ੍ਧਾ ਵਸੁਧਾ ਸਾਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ। ਵਤ੍ਸਂ ਚਿਤ੍ਰਰਥਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਂਧਾਨ੍ਪਦ੍ਮਦਲੇ ਤਥਾ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਦੁੱਧਿਆ ਗਿਆ, ਵੱਛਾ ਚਿਤਰਰਥ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਦਮ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਦੋਗ੍ਧਾਵਸੁਰੁਚਿਰ੍ਨਾਮਾਥਰ੍ਵਵੇਦਸ੍ਯ ਪਾਰਗਃ। ਗਿਰਿਭਿਰ੍ਵਸੁਧਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਸੁਰੁਚਿਰ ਨਾਂ ਦੇ, ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਡੋਗਧਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਕੇ ਦੁੱਧਿਆ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਔषਧਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦੋਗ੍ਧਾ ਮੇਰੁਰ੍ਮਹੀਧਰਃ। ਵਤ੍ਸੋਭੂਦ੍ਧਿਮਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ੈਲਮਯਂ ਪੁਨਃ
ਮੇਰੂ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਲਈ ਦੁੱਧਿਆ, ਵੱਛਾ ਹਿਮਵਤ ਸੀ, ਤੇ ਪਤ੍ਰ ਪੱਥਰ ਦਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਧਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਛਿਨ੍ਨਪ੍ਰਰੋਹਣਂ। ਪਾਲਾਸ਼ਪਾਤ੍ਰੇ ਦੋਗ੍ਧਾ ਤੁ ਸਾਲਃ ਪੁष੍ਪਵਨਾਕੁਲਃ
ਵਿਰਖਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ, ਚੀਰ (ਰਸ) ਲਈ, ਪਾਲਾਸ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਪਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਲ ਦਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵਿਰਖ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੋਭਵਤ੍ਤਤੋ ਵਤ੍ਸਃ ਸਰ੍ਵਵृਕ੍ਸ਼ਵਨਾਧਿਪਃ। ਏਵਮਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਸੁਧਾ ਤਥਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਯਥੇਚ੍ਛਤਃ
ਫਿਰ ਪਲਕਸ਼ ਸਭ ਵਿਰਖਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਵੱਛਾ ਬਣਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ।
ਆਯੁਰ੍ਦ੍ਧਨਾਨਿ ਸੌਖ੍ਯਂ ਚ ਪृਥੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ। ਨ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਤਥਾ ਰੋਗੀ ਨਾਧਨੋਨਚਪਾਪਕृਤ੍
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਿਥੂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਧਨ ਤੇ ਸੁਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਨਾ ਤਾਂ ਗਰੀਬੀ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਕੋਈ ਅਧਨ, ਨਾ ਪਾਪੀ।
ਨੋਪਸਰ੍ਗਾ ਨ ਚਾਘਾਤਃ ਪृਥੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ। ਨਿਤ੍ਯਂਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਲੋਕਾ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਿਥੂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਉਪਦ੍ਰਵ ਜਾਂ ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸ਼ੋਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਧਨੁਃ ਕੋਟ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਾਨੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਭੂਮਂਡਲਂ ਸਮਂ ਚਕ੍ਰੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀ।
ਨ ਪੁਰਗ੍ਰਾਮਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਨ ਚਾਯੁਧਧਰਾ ਨਰਾਃ। ਮ੍ਰਿਯਂਤੇ ਯਤ੍ਰ ਦੁਃਖਂ ਚ ਨਾਰ੍ਥਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਦਰਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਕਿਲੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਨਾ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ; ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਧਨ-ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਆਦਰ।
ਧਰ੍ਮੈਕਤਾਨਾਃ ਪੁਰੁषਾਃ ਪृਥੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ। ਕਥਿਤਾਨਿ ਚ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਚ ਯਥਾ ਤਵ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਿਥੂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਪਤ੍ਰ ਤੇ ਦੁੱਧ ਸਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਯੇषਾਂ ਯੇਨ ਰੁਚਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਜਾਨਤਾ। ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਰੀਦੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦਿਤਂ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੁਚੀ ਪਤਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਯਜਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੈਭਵ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵਂ ਗਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪृਥੋਃ ਪृਥ੍ਵੀ ਮਹਾਮਤੇ। ਤਸ੍ਯਾਨੁਸਾਰਯੋਗਾਚ੍ਚ ਪृਥਿਵੀ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਬੁਧੈਃ
ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਪੰਡਿਤਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਆਦਿਤ੍ਯਵਂਸ਼ਮਖਿਲਂ ਵਦ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਂ। ਸੋਮਵਂਸ਼ਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞ ਯਥਾਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਵੀ, ਹੇ ਤੱਤ-ਗਿਆਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ਕਸ਼੍ਯਪਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮਦਿਤ੍ਯਾਮਭਵਤ੍ਪੁਰਾ। ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀਤ੍ਰਯਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਸਂਜ੍ਞਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਪ੍ਰਭਾ ਤਥਾ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਵਸਵਾਨ ਕਸ਼ਯਪ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਸੰਜਨਾ, ਰਾਜਨੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾ।
ਰੈਵਤਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਰੇਵਤਂ ਸੁषੁਵੇ ਸੁਤਂ। ਪ੍ਰਭਾ ਪ੍ਰਭਾਤਂ ਸੁषੁਵੇ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਂਜ੍ਞਾ ਤਥਾ ਮਨੁਂ
ਰਾਜਨੀ, ਰੈਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਨੇ ਰੈਵਤ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭਾਤਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਤੇ ਮਨੂ ਨੂੰ।
ਯਮਸ਼੍ਚ ਯਮੁਨਾ ਚੈਵ ਯਮਲੌ ਚ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਤਤਸ੍ਤੇਜੋਮਯਂ ਰੂਪਮਸਹਂਤੀ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ
ਯਮ ਤੇ ਯਮੁਨਾ, ਤੇ ਯਮਲ ਜੋੜੇ ਜਨਮੇ; ਫਿਰ ਵਿਵਸਵਾਨ ਦੀ ਤੇਜ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ, ਤੇ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ।
ਨਾਰੀਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਾਦਨਿਂਦਿਤਾਂ। ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੀ ਸ੍ਵਰੂਪਰੂਪੇਣ ਨਾਮ੍ਨਾ ਛਾਯੇਤਿ ਭਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਨਾਰੀ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉਸੇ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਨਾਮ ਚਾਯਾ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਕਿਂਕਰੋਮੀਤਿ ਪੁਰਤਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਂ ਤਾਮਭਾषਤ। ਛਾਯੇ ਤ੍ਵਂ ਭਜ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਮਦੀਯਂ ਤਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਚਾਯਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ।'
ਅਪਤ੍ਯਾਨਿ ਮਦੀਯਾਨਿ ਮਾਤृਸ੍ਨੇਹੇਨ ਪਾਲਯ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸਾ ਦੇਵਮਗਾਤ੍ਕਾਮਾਯ ਸੁਵ੍ਰਤਾ
ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨੇਕ ਸਤਰੀ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਆਖ ਕੇ, ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕਾਮਯਾਮਾਸ ਦੇਵੋਪਿ ਸਂਜ੍ਞੇਯਮਿਤਿ ਚਾਦਰਾਤ੍। ਜਨਯਾਮਾਸ ਸਾਵਰ੍ਣਿਂ ਮਨੁਂ ਮਨੁਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੰਜਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਾਵਰਨੀ ਮਨੂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸਵਰ੍ਣਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਸਾਵਰ੍ਣੇਰ੍ਮਨੋਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਤੁ। ਤਤਃ ਸੁਤਾਂ ਚ ਤਪਤੀਂ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੀਂ ਚੈਵ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ
ਉਸ ਦੀ ਜਾਤ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਵਰਨੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤਪਤੀ ਤੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਛਾਯਾਯਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਸਂਜ੍ਞੇਯਮਿਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਃ। ਛਾਯਾ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰੇ ਤ੍ਵਧਿਕਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਨੌ ਤਦਾ
ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਛਾਇਆ ਵਿਚ ਸੰਜਨੇਯਾ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਛਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਨੂ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਮੇ ਮਨੁਃ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਤਦ੍ਯਮਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ। ਸਂਤਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਪਾਦਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ
ਮਨੂ, ਵੱਡਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਯਮ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਚ ਯਮਂ ਛਾਯਾ ਭਵਤੁ ਕ੍ਰਿਮਿਸਂਯੁਤਃ। ਪਾਦੋਯਮੇਕੋ ਭਵਿਤਾ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਵਿਸ੍ਰਵਃ
ਛਾਇਆ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੇਰਾ ਇਹ ਪੈਰ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇ, ਤੇ ਇਸ ਵਿਚੋਂ ਪੀਪ ਤੇ ਖੂਨ ਵਗਦਾ ਰਹੇ।'
ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਪਿਤੁਰ੍ਯਮਃ ਸ਼ਾਪੇਨ ਧਰ੍षਿਤਃ। ਨਿਃਕਾਰਣਮਹਂ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਦੇਵ ਸਕੋਪਯਾ
ਯਮ, ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਬਾਲਭਾਵਾਨ੍ਮਯਾ ਕਿਂਚਿਦੁਦ੍ਯਤਸ਼੍ਚਰਣਃ ਸਕृਤ੍। ਮਨੁਨਾ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਪਿ ਮਮ ਸ਼ਾਪਮਦਾਦ੍ਵਿਭੋ
'ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪੈਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਮਨੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ।'
ਪ੍ਰਾਯੋ ਨ ਮਾਤਾ ਸਾਸ੍ਮਾਕਮਸਮਾ ਸ੍ਨੇਹਤੋ ਯਤਃ। ਦੇਵੋਪ੍ਯਾਹ ਯਮਂ ਭੂਯਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹਾਮਤੇ੫੦ 1.8.
'ਉਹ ਸਾਡੀ ਅਸਲ ਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।' ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ?'
ਸੌਖ੍ਯਾਤ੍ਕਸ੍ਯ ਨ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਯਾਦਥਵਾ ਕਰ੍ਮਸਂਤਤਿਃ। ਅਨਿਵਾਰ੍ਯਾ ਭਵਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾ ਕਥਾਨ੍ਯੇषੁ ਜਂਤੁषੁ
'ਸੁਖ ਲਈ ਕੌਣ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦਾ? ਜਾਂ ਫਿਰ, ਇਹ ਕਰਮ ਦੀ ਲੜੀ ਹੈ; ਜੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਟਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਕੀ?'