ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਮੁਰ੍ਹੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿਮੁਖਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਨਵਾਃ। ਦਿਤ੍ਯਾਂ ਗਰ੍ਭਮਥਾਧਤ੍ਤ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਦੈਤ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਦਿਤੀ ਨੇ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮੁਖਂ ਤੇ ਚਂਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਂ ਸ੍ਤਨੌ ਬਿਲ੍ਵਫਲੋਪਮੌ। ਅਧਰੌ ਵਿਦ੍ਰੁਮਾਕਾਰੌ ਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚਾਤੀਵ ਸ਼ੋਭਨਃ
'ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਤਨ ਬਿਲਵਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਹੋਠ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਰੰਗ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਹਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿਸ੍ਮਰਾਮਿ ਸ੍ਵਿਕਾਂ ਤਨੁਮ੍। ਤਦੇਵਂ ਗਰ੍ਭਃ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਹਸ੍ਤੇਨੋਪ੍ਤਸ੍ਤਨੌ ਤਵ
'ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਰਭ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਨੇ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਗਰ੍ਭੇ ਵਰਾਨਨੇ। ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ਼ਤਂ ਤ੍ਵੇਕਮਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਤਪੋਵਨੇ
'ਤੂੰ ਇਹ ਗਰਭ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ, ਇੱਥੇ ਇਸ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਰੱਖਣਾ।'
ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਨੈਵ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗਰ੍ਭਿਣ੍ਯਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
'ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਵਧੀਆ ਰੰਗ ਵਾਲੀਏ, ਗਰਭਵਤੀ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਖੜੀ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਜਾਵੇ।'
ਨੋਪਸ੍ਕਰੇषੁ ਨਿਵਿਸ਼ੇਨ੍ਮੁਸਲੋਲੂਖਲਾਦਿषੁ। ਜਲਂ ਚ ਨਾਵਗਾਹੇਤ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਗਾਰਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
'ਉਹ ਮਸਲ, ਓਖਲ ਤੇ ਹੋਰ ਸੰਦਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਬੈਠੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਖਾਲੀ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।'
ਵਲ੍ਮੀਕੇषੁ ਨ ਤਿष੍ਠੇਤ ਨ ਚੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਨਾ ਭਵੇਤ੍। ਨ ਨਖੇਨ ਲਿਖੇਦ੍ਭੂਮੌ ਨਾਂਗਾਰੇ ਨ ਚ ਭਸ੍ਮਨਿ
'ਉਹ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬੋਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਰਹੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਅੰਗਾਰ ਜਾਂ ਰਾਖ ਉੱਤੇ ਨਾ ਖੁਰਚੇ।'
ਨ ਸ਼ਯਾਲੁਃ ਸਦਾ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਵ੍ਯਾਯਾਮਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਨ ਤੁषਾਂਗਾਰਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥਿ ਕਪਾਲੇषੁ ਸਮਾਵਿਸ਼ੇਤ੍
'ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਈ ਨਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਵਿਆਯਾਮ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਉਹ ਚੂਹ, ਅੰਗਾਰ, ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ ਜਾਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਵੇ।'
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਕਲਹਂ ਲੋਕੇ ਗਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਂਗਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਨ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਤਿष੍ਠੇਤ ਨਾਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਥਂਚਨ
'ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੇਲ-ਮਲਾਈ ਨਾ ਲਗਾਏ, ਵਾਲ ਖੁਲੇ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਗੰਦੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਨ ਸ਼ਯੀਤੋਤ੍ਤਰਸ਼ਿਰਾਃ ਨ ਚੈਵਾਧਃ ਸ਼ਿਰਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਨ ਵਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨਾ ਨੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਨ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰਚਰਣਾ ਸਤੀ
'ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸਿਰ ਕਰਕੇ ਨਾ ਲਵੇ, ਨਾ ਕਦੇ ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ ਲਵੇ। ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਪੜੇ, ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਨਾਮਂਗਲ੍ਯਾਂ ਵਦੇਦ੍ਵਾਚਂ ਨ ਚ ਹਾਸ੍ਯਾਧਿਕਾਭਵੇਤ੍। ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਗੁਰੁਭਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਾਂ ਮਾਂਗਲ੍ਯਤਤ੍ਪਰਾ
'ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਨਾ ਬੋਲੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਹੱਸੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਨਸੀਬ ਵਾਲੀ ਹੋਣ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖੇ।'
ਸਰ੍ਵੌषਧੀਭਿਃ ਸृष੍ਟੇਨ ਵਾਰਿਣਾ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍। ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾ ਭਰ੍ਤृਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਾ। ਨ ਗਰ੍ਹਯੇਚ੍ਚ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਮਪਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
'ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਪਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ।'
ਕृਸ਼ਾਹਂ ਦੁਰ੍ਬਲਾ ਚੈਵ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕ੍ਯਂ ਮਮ ਚਾਗਤਮ੍। ਸ੍ਤਨੌ ਮੇ ਚਲਿਤੌ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਮੁਖਂ ਚ ਵਲਿਭਂਗੁਰਮ੍
ਮੈਂ ਪਤਲੀ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆ ਚੁਕਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਸਿਨੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੀਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧਾ ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਹਂ ਕृਤੇਤਿ ਨ ਵਦੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁਤੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਪੁਨਃ੫੦ 1.7.
ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ 'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੰਝ ਕੀਤਾ।' ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰੀ ਵਧਾਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।'
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ। ਤਤਃ ਸਾ ਭਰ੍ਤृਵਾਚੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਸਮਤਿष੍ਠਤ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ ਪਈ।
ਅਥ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਥੇਂਦ੍ਰੋਪਿ ਦਿਤੇਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ। ਵਿਹਾਯ ਦੇਵਸਦਨਂ ਤਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਰਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਦਿਤੇਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਾਂਤਰਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰਭਵਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ। ਵਿਪਰੀਤੋਂਤਰਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਤੋ ਬਹਿਃ
ਪਾਕਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਿਤੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਅੰਦਰੋਂ ਉਹ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਸੀ, ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਸੀ।
ਅਜਾਨਨ੍ਨਿਵ ਤਤ੍ਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਸ਼ੁਭਮਾਚਰਨ੍। ਤਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਂਤੇ ਸਾ ਨ੍ਯੂਨੇ ਤੁ ਦਿਵਸੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਨੀਅਤ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਬਣ ਕੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਏ।
ਮੇਨੇ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਾ। ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ੌਚਂ ਸ਼ਯਾਨਾ ਮੁਕ੍ਤਮੂਰ੍ਧਜਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਸਮਝੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਸੀ। ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੇਟ ਗਈ।
ਨਿਦ੍ਰਾਭਰਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤਾ ਦਿਵਾ ਪਰਸ਼ਿਰਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਤਤਸ੍ਤਦਂਤਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਂਤਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਉਹ ਨੀਂਦ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਦਿਨ ਦੌਰਾਨ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸਿਰ ਕਰਕੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮੌਕਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਜ੍ਰੇਣ ਸਪ੍ਤਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਃ। ਤਤਃ ਸਪ੍ਤ ਚ ਤੇ ਜਾਤਾਃ ਕੁਮਾਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਰੁਦਂਤਃ ਸਪ੍ਤ ਤੇ ਬਾਲਾ ਨਿषਿਦ੍ਧਾ ਦਾਨਵਾਰਿਣਾ। ਭੂਯੋਪਿ ਰੁਦਮਾਨਾਂਸ੍ਤਾਨੇਕੈਕਾਨ੍ਸਪ੍ਤਧਾ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਸੱਤ ਬੱਚੇ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਮੁੜ ਰੋਏ, ਹਰੀ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਵੈ ਪੁਨਃ ਸ੍ਤੂਦਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਏਵਮੇਕੋਨਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੇ ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੁੜ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਇਕਵੰਜਾ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗੇ।
ਇਂਦ੍ਰੋ ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਮਾ ਰੁਦਧ੍ਵਂ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਤਤਃ ਸ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਵਿਤਰ੍ਕਮਿਤਿ ਵृਤ੍ਰਹਾ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਾ ਰੋਵੋ।' ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਕਰ੍ਮਣਃ ਕਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਃ ਸਂਜੀਵਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ। ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਯੋਗੇਨ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੀਫਲਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਕਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਇਹ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਹੋ ਗਏ? ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਪੁੰਨ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਰਾਤ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।
ਨੂਨਮੇਤਤ੍ਪਰਿਣਤਮਥਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੂਜਨਾਤ੍। ਵਜ੍ਰੇਣਾਭਿਹਤਾਃ ਸਂਤੋ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ਮੁਪਾਯਯੁਃ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਹੋਇਆ। ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਏਕੋਪ੍ਯਨੇਕਤਾਮਾਪ ਯਸ੍ਮਾਦੁਦਰਗੋਪਨਮ੍। ਅਵਧ੍ਯਾ ਨੂਨਮੇਤੇ ਵੈ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਾ ਭਵਂਤ੍ਵਿਤਿ
ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਅਨੇਕ ਹੋ ਗਏ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹੋਏ। ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਬਣ ਜਾਣ।
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾ ਰੁਦ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਰੁਦਂਤੋ ਗਰ੍ਭਸਂਭਵਾਃ। ਮਰੁਤੋ ਨਾਮ ਤੇ ਨਾਮ੍ਨਾ ਭਵਂਤੁ ਸੁਖਭਾਗਿਨਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਨਾ ਰੋਵੋ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਰੋਏ, ਤੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਉਹ ਮਰੁਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਣ, ਤੇ ਸੁਖ ਪਾਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਤਿ ਦਿਤਿਂ ਪੁਨਃ। ਅਰ੍ਥਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਯੈਤਦ੍ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਮੁੜ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।' ਉਦੇਸ਼ ਦੇ ਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮਰੁਦ੍ਗਣਂ ਦੇਵੈਃ ਸਮਾਨਮਮਰਾਧਿਪਃ। ਦਿਤਿਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਸੁਤਾਮਗਮਦ੍ਦਿਵਮ੍
ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਰਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।