ਗਵ੍ਯੇਨ ਸਰ੍ਪਿषਾ ਤਦ੍ਵਤ੍ਪਾਯਸੇਨ ਚ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋਥ ਧਨਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਗਾਂ ਦੇ ਘੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਵੀ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ।
ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਿਨਾਨੇਨ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਪਿ ਵਾ। ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਤ੍ਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹਲੋਕੇ ਵਰਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਧ੍ਰੁਵਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ ਸ੍ਮृਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰਾਨਂਦਾਤ੍ਮਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੱਕਾ ਸੁਭਾਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਆਨੰਦ-ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਾਰ੍ਥੀ ਕਾਮਰੂਪੇਣ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ਦੇਵਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰਾਸੌ ਦਿਤਿਃ ਸਰ੍ਵਮਸ਼ੇषਤਃ
ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਜਿਹੜੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਾਹੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।
ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਵ੍ਰਤਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦਾਗਤ੍ਯ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ। ਚਕਾਰ ਕਰ੍ਕਸ਼ਾਂ ਭੂਯੋ ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰੜੀ ਸੀ, ਮੁੜ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰੈਰਾਛਂਦਯਾਮਾਸ ਸਾ ਤੁ ਵਵ੍ਰੇ ਵਰਂਵਰਮ੍। ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਸਮਰ੍ਥਂ ਚ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਚੁਣਿਆ: ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਸਮਰਥ ਪੁੱਤਰ।
ਵਰਯਾਮਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਾਮਰਨਿषੂਦਨਮ੍। ਉਵਾਚ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਵਾਕ੍ਯਮਿਂਦ੍ਰਹਂਤਾਰਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਚੁਣਦੀ ਹਾਂ।' ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਮੇਤੇਨ ਕਿਨ੍ਤ੍ਵੇਤਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸ਼ੁਭੇ। ਆਪਸ੍ਤਂਬੀਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵੇष੍ਟਿਂ ਪੁਤ੍ਰੀਯਾਮਦ੍ਯ ਸੁਸ੍ਤਨਿ
'ਮੈਂ ਇਹ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ,' ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪਰ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੁਭਾਗਿਨੀ? ਆਜ ਆਪਸਤੰਬੀ ਰੀਤ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਯਜ ਕਰ।'
ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤੋ ਗਰ੍ਭਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾਹਂ ਤੇ ਸ੍ਤਨੌ ਸ਼ੁਭੇ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ੁਭੋ ਗਰ੍ਭੋ ਦੇਵਿ ਸ਼ਕ੍ਰਨਿषੂਦਨਃ
'ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਤਨਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹ ਕੇ ਗਰਭ ਰਖਾਂਗਾ, ਸੁਭਾਗਿਨੀ। ਇਹ ਗਰਭ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਦੇਵੀ।'
ਆਪਸ੍ਤਂਬੀਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਤ੍ਰੇष੍ਟਿਂ ਦ੍ਰਵਿਣਾਧਿਕਾਮ੍। ਇਂਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੋਭਵਸ੍ਵੇਤਿ ਜੁਹਾਵ ਚ ਹਵਿਸ੍ਤ੍ਵਰਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਸਤੰਬੀ ਰੀਤ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਯਜ, ਵਧੀਆ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਕੀਤਾ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਣ।'
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਮੁਰ੍ਹੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿਮੁਖਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਨਵਾਃ। ਦਿਤ੍ਯਾਂ ਗਰ੍ਭਮਥਾਧਤ੍ਤ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਦੈਤ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਦਿਤੀ ਨੇ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮੁਖਂ ਤੇ ਚਂਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਂ ਸ੍ਤਨੌ ਬਿਲ੍ਵਫਲੋਪਮੌ। ਅਧਰੌ ਵਿਦ੍ਰੁਮਾਕਾਰੌ ਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚਾਤੀਵ ਸ਼ੋਭਨਃ
'ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਤਨ ਬਿਲਵਾ ਫਲ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਹੋਠ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਰੰਗ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਹਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿਸ੍ਮਰਾਮਿ ਸ੍ਵਿਕਾਂ ਤਨੁਮ੍। ਤਦੇਵਂ ਗਰ੍ਭਃ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਹਸ੍ਤੇਨੋਪ੍ਤਸ੍ਤਨੌ ਤਵ
'ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਰਭ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਨੇ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਗਰ੍ਭੇ ਵਰਾਨਨੇ। ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ਼ਤਂ ਤ੍ਵੇਕਮਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਤਪੋਵਨੇ
'ਤੂੰ ਇਹ ਗਰਭ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ, ਇੱਥੇ ਇਸ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਰੱਖਣਾ।'
ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਨੈਵ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗਰ੍ਭਿਣ੍ਯਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ। ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
'ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਵਧੀਆ ਰੰਗ ਵਾਲੀਏ, ਗਰਭਵਤੀ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਖੜੀ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਜਾਵੇ।'
ਨੋਪਸ੍ਕਰੇषੁ ਨਿਵਿਸ਼ੇਨ੍ਮੁਸਲੋਲੂਖਲਾਦਿषੁ। ਜਲਂ ਚ ਨਾਵਗਾਹੇਤ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਗਾਰਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
'ਉਹ ਮਸਲ, ਓਖਲ ਤੇ ਹੋਰ ਸੰਦਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਬੈਠੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਖਾਲੀ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।'
ਵਲ੍ਮੀਕੇषੁ ਨ ਤਿष੍ਠੇਤ ਨ ਚੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਨਾ ਭਵੇਤ੍। ਨ ਨਖੇਨ ਲਿਖੇਦ੍ਭੂਮੌ ਨਾਂਗਾਰੇ ਨ ਚ ਭਸ੍ਮਨਿ
'ਉਹ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬੋਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਰਹੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਅੰਗਾਰ ਜਾਂ ਰਾਖ ਉੱਤੇ ਨਾ ਖੁਰਚੇ।'
ਨ ਸ਼ਯਾਲੁਃ ਸਦਾ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਵ੍ਯਾਯਾਮਂ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਨ ਤੁषਾਂਗਾਰਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥਿ ਕਪਾਲੇषੁ ਸਮਾਵਿਸ਼ੇਤ੍
'ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਈ ਨਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਵਿਆਯਾਮ ਤੋਂ ਬਚੇ। ਉਹ ਚੂਹ, ਅੰਗਾਰ, ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ ਜਾਂ ਖੋਪੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਵੇ।'
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਕਲਹਂ ਲੋਕੇ ਗਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਂਗਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਨ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਤਿष੍ਠੇਤ ਨਾਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਥਂਚਨ
'ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੇਲ-ਮਲਾਈ ਨਾ ਲਗਾਏ, ਵਾਲ ਖੁਲੇ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਗੰਦੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਨ ਸ਼ਯੀਤੋਤ੍ਤਰਸ਼ਿਰਾਃ ਨ ਚੈਵਾਧਃ ਸ਼ਿਰਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਨ ਵਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨਾ ਨੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਨ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰਚਰਣਾ ਸਤੀ
'ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸਿਰ ਕਰਕੇ ਨਾ ਲਵੇ, ਨਾ ਕਦੇ ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ ਲਵੇ। ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਪੜੇ, ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਜਾਂ ਗਿੱਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਨਾਮਂਗਲ੍ਯਾਂ ਵਦੇਦ੍ਵਾਚਂ ਨ ਚ ਹਾਸ੍ਯਾਧਿਕਾਭਵੇਤ੍। ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਗੁਰੁਭਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਾਂ ਮਾਂਗਲ੍ਯਤਤ੍ਪਰਾ
'ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਨਾ ਬੋਲੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਹੱਸੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਨਸੀਬ ਵਾਲੀ ਹੋਣ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖੇ।'
ਸਰ੍ਵੌषਧੀਭਿਃ ਸृष੍ਟੇਨ ਵਾਰਿਣਾ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍। ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾ ਭਰ੍ਤृਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਾ। ਨ ਗਰ੍ਹਯੇਚ੍ਚ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਮਪਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
'ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਪਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ।'
ਕृਸ਼ਾਹਂ ਦੁਰ੍ਬਲਾ ਚੈਵ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕ੍ਯਂ ਮਮ ਚਾਗਤਮ੍। ਸ੍ਤਨੌ ਮੇ ਚਲਿਤੌ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਮੁਖਂ ਚ ਵਲਿਭਂਗੁਰਮ੍
ਮੈਂ ਪਤਲੀ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆ ਚੁਕਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਸਿਨੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੀਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧਾ ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਹਂ ਕृਤੇਤਿ ਨ ਵਦੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁਤੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਪੁਨਃ੫੦ 1.7.
ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ 'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੰਝ ਕੀਤਾ।' ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰੀ ਵਧਾਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ। ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।'
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ। ਤਤਃ ਸਾ ਭਰ੍ਤृਵਾਚੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਸਮਤਿष੍ਠਤ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ ਪਈ।
ਅਥ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਥੇਂਦ੍ਰੋਪਿ ਦਿਤੇਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ। ਵਿਹਾਯ ਦੇਵਸਦਨਂ ਤਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਰਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਦਿਤੇਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਾਂਤਰਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰਭਵਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ। ਵਿਪਰੀਤੋਂਤਰਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਤੋ ਬਹਿਃ
ਪਾਕਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਿਤੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਅੰਦਰੋਂ ਉਹ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਸੀ, ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਸੀ।
ਅਜਾਨਨ੍ਨਿਵ ਤਤ੍ਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਸ਼ੁਭਮਾਚਰਨ੍। ਤਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਂਤੇ ਸਾ ਨ੍ਯੂਨੇ ਤੁ ਦਿਵਸੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਨੀਅਤ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਬਣ ਕੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਏ।
ਮੇਨੇ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਾ। ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ੌਚਂ ਸ਼ਯਾਨਾ ਮੁਕ੍ਤਮੂਰ੍ਧਜਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਸਮਝੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਸੀ। ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੇਟ ਗਈ।
ਨਿਦ੍ਰਾਭਰਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤਾ ਦਿਵਾ ਪਰਸ਼ਿਰਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਤਤਸ੍ਤਦਂਤਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਂਤਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਉਹ ਨੀਂਦ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਦਿਨ ਦੌਰਾਨ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸਿਰ ਕਰਕੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮੌਕਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।