ਤਦ੍ਧਨਂ ਕੁਲਨਾਸ਼ਾਯ ਭਵਤ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਚ ਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ ਯਦ੍ਧਨਮ੍
ਉਹ ਦੌਲਤ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਦੀ ਦੌਲਤ—
ਗੁਰੁਮਿਤ੍ਰਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਮਪਿ ਪੀਡਯੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਕੁਲੀਨਾਯ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਚ ਵਾਸਵ
ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਮਿਤਰ ਦੀ ਸੋਨਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਵਾਸਵ, ਇਹ ਵਿਦਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਲਈ—
ਸਂਤੁष੍ਟਾਯ ਵਿਨੀਤਾਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਸਹਿਤਾਯ ਚ । ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸ ਤਪੋ ਜ੍ਞਾਨੇਂਦ੍ਰਿਯਸਂਯਮਸ਼ਾਲਿਨੇ 6.32.
ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ, ਤਪ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਈਦृਸ਼ਾਯ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਆਮਪਾਤ੍ਰੇ ਯਥਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਦਧਿ ਘृਤਂ ਮਧੁ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਫ ਪਾਤਰੇ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਘੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠਾ।
ਭਿਨਤ੍ਤਿ ਪਾਤ੍ਰਂ ਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਪਾਤ੍ਰਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਏਵਂ ਗਾਂ ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਨਂ ਮਹੀ ਤਿਲਾਨ੍
ਜੇ ਪਾਤਰਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਾਤਰਾ ਆਪ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜਾ, ਅਨ, ਧਰਤੀ, ਤੇਲ—
ਅਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਭਸ੍ਮੀਭਵਤਿ ਕਾष੍ਠਵਤ੍ । ਯਸ੍ਤਡਾਗਂ ਨਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਵਾਪਿ ਖਾਨਯੇਤ੍
ਜੇ ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਲੈ ਲਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਨਵਾਂ ਤਲਾਬ ਬਣਾਏ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਖੋਦੇ—
ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਲਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਨਿ ਉਦ੍ਯਾਨਪ੍ਰਭਵਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਲਾਬ, ਕੂਏ, ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਬਾਗ—
ਪੁਨਰ੍ਨੀਤਾਨਿ ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਦਦਤੇ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਫਲਮ੍। ਨਿਦਾਘਕਾਲੇ ਪਾਨੀਯ ਯਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵਾਸਵ
ਜਦੋਂ ਮੁੜ ਬਣਾਏ ਜਾਂ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵਾਸਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਪਲਬਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਦੁਰ੍ਗਂ ਵਿषਮਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਨ ਕਦਾਚਿਦਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਏਕਾਹਂ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੋਯਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਖਤਰਾ ਜਾਂ ਕਠਿਨਾਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਪਾਣੀ—
ਕੁਲਾਨਿ ਤਾਰਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤ ਪਰਾਨਪਿ । ਦੀਪਾਲੋਕਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਵਪੁष੍ਮਾਨ੍ਸ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਮੇਧਾਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਪਾਤਕਂ ਕਰ੍ਮ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਨੁਸਂਧਿਨੇ
ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਯਾਦ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਦਾਨ ਦੇਵੇ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨ ਸ ਪਾਪੈਰ੍ਹਿ ਲਿਪ੍ਯਤੇ । ਭੂਮੇਰ੍ਗਾਵਸ੍ਤਥਾਦਾਸਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਪ੍ਰਹृਤਾ ਯਦਾ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਜ਼ਮੀਨ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਨ ਨਿਵੇਦਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਤਮਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਮ੍ । ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ ਵਿਵਾਹੇ ਚ ਯਜ੍ਞੇ ਦਾਨੇ ਚ ਵਾਸਵ
ਜੋ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਆਹ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ।
ਮੋਹਾਚ੍ਚਰਤਿ ਵਿਘ੍ਨਂ ਯਃ ਸ ਮृਤੋ ਜਾਯਤੇ ਕृਮਿਃ । ਧਨਂ ਫਲਤਿ ਦਾਨੇਨ ਜੀਵਿਤਂ ਜੀਵਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀੜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਨਾਲ ਧਨ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਾਰੋਗ੍ਯਮਹਿਂਸਾਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾਤ੍ਪੂਜਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਅਹਿੰਸਾ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਲ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਖਾਣ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਨਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਖਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਸੁਖਾਟ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਸੁਗਾਮੀ ਚ ਤृਣਾਸ਼ਨਃ
ਮਰਨ ਤੱਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਰ ਥਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਘਾਹ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵ੍ਰਤ ਵਿਚ ਆਸਾਨੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪੀ ਤ੍ਰਿषਵਣਸ੍ਨਾਯੀ ਵਾਯੁਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰਤੁਂ ਲਭੇਤ੍ । ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਨਾਯੀ ਭਵੇਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਂਧ੍ਯਾਵੇਦਜਪਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਵਾ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੁਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਿਂਸ੍ਰੋ ਯਾਤਿ ਵੈਰਾਜ੍ਯਂ ਨਾਕਪृष੍ਠਮਨਾਸ਼ਕਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ੀ ਨਿਯਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਅਹਿੰਸਾ ਵਾਲਾ ਵੈਰਾਜ ਦੇ ਅਟੱਲ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਰਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹਾਰੇ ਪਸ਼ੂਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਨਾਕੇ ਚਿਰਂ ਸ ਵਸਤਿ ਉਪਵਾਸੀ ਚ ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਸਾਂ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਤਤਂ ਭੂਮਿਸ਼ਾਯੀ ਯਃ ਸ ਲਭੇਦੀਪ੍ਸਿਤਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਵੀਰਾਸਨਂ ਵੀਰਸ਼ਯਂ ਵੀਰਸ੍ਥਾਨਮੁਪਾਸਤਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਮੰਜਿਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀਰ ਆਸਨ, ਵੀਰ ਸੈਣ ਤੇ ਵੀਰ ਖੜੇ ਹੋਣ ਦੀ ਸadhna ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਲੋਕਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਗਮਾਸ੍ਤਥਾ । ਉਪਵਾਸਂ ਚ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਅਭਿषੇਕਂ ਚ ਵਾਸਵ
ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਪਵਾਸ, ਦীক্ষਾ ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਵੀਰਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਪਾਵਨਂ ਚਰਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਇਹ ਸਾਧਨਾ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵੀਰ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਮ ਅਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯੇ ਪਠਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਤੇषਾਂ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਵਰ੍ਦ੍ਧਂਤੇ ਆਯੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਯਸ਼ੋਬਲਮ੍
ਜੋ ਉੱਤਮ ਦੁਜਨ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਿੱਖਿਆ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਗਿਆਨ, ਯਸ਼ ਤੇ ਤਾਕਤ ਚਾਰਾਂ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤੀਂਦ੍ਰਾਯ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪ੍ਰਣੀਤਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍ । ਮਹ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਯ ਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼ੇਨਾਖਿਲਂ ਨृਪ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਜੋ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਭਗਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਪੂਰਾ ਸੁਣਾਇਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਖ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਲੋਕਃ ਕਰ੍ਮਬਂਧਨਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨਾਮਕ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਲੋਕ ਤੁਰੰਤ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਸਰ੍ਵਪਾਪੌਘਸ਼ਮਨਂ ਮਹਾਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸ਼ृਣੁ ਕृष੍ਣਾਵਤਾਰਂ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਖ੍ਯਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨਾਮਕ ਮਹਾ-ਵ੍ਰਤ ਸੁਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੈ।
ਕਾਮਦਂ ਸਸ੍ਪृਹਾਣਾਂ ਤੁ ਨਿਸ੍ਪृਹਾਣਾਂ ਤੁ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਮ੍ । ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਖ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਗਦਤੋ ਮਮ
ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਪ੍ਰਹੀ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਬਾਤ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਵ੍ਰਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਰ੍ਚਿਤਸ੍ਤੇਨ ਕਲਿਕਾਲੇ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੋਜ਼ ਕੀਰਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪੂਜਦਾ ਹੈ।
ਨ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਣੇ ਚੀਰ੍ਣੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍ । ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਨਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਹੋਰ ਰੀਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਨਾਗਮੈਰ੍ਨ ਪੁਰਾਣਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨ ਮਖੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿਭਿਃ । ਬਹੁਭਿਰ੍ਵ੍ਰਤਸਂਘੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ
ਨਾ ਆਗਮ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਪੁਰਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਯਾਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਪੂਜੇ ਹਨ—