ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਬਲਵਾਨ੍ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਮੂਢੋ ਨ ਚ ਪਂਡਿਤਃ। ਪਾਂਡਿਤ੍ਯਂ ਚ ਬਲਂ ਚੈਵ ਜਾਯਤੇ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਹੀਂ; ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੋਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇ ਦੇਵਾ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ੋਭਮਾਨਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ਚਿਰਮ੍। ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਤਪਸਾ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇषੁਵਿਵਿਧੇषੁਚ
ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਉਥੇ ਚਮਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ।
ਯਦੇਭਿਰਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯੈਤੇ ਫਲਭਾਗਿਨਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਃ ਸਾ ਤੁ ਸਤੀ ਭੀष੍ਮਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਜੋ ਪੁੰਨ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਮਾਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਤੀ ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ—
ਵਿਨਿਂਦਮਾਨਾ ਪਿਤਰਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਰੁਣਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਏਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾ ਤਾਤ ਤ੍ਵਯਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ; 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ, ਠੀਕ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ।'
ਸਰ੍ਵੋ ਜਨਃ ਪੁਣ੍ਯਭਾਗੀ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਲਭਤੇ ਸ਼੍ਰਿਯਂ। ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਲਭਤੇ ਜਨ੍ਮ ਪੁਣ੍ਯੇ ਭੋਗਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਖ-ਸਾਥ ਪੁੰਨ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ।
ਤਦਯਂ ਜਗਤਾਮੀਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਃ। ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਤ੍ਤਾਨ੍ਯੇਤੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਥਾਂ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ।
ਯੇ ਗੁਣਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤੁਂ ਜਿਹ੍ਵਾਪਿ ਵੇਧਸਃ। ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਖ੍ਯਾਪਨੇ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੀਭ ਵੀ ਉਸ ਦੇਵਤੇ, ਪਰਮ ਮਾਲਕ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਜੋਗ ਨਹੀਂ; ਉਹਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥਿ ਚ ਕਪਾਲਾਨਿ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਵਸਤਿਸ੍ਤਥਾ। ਗੋਨਸਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਸਰ੍ਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਭੂषਣੀਕृਤਾਃ
ਭਸਮ, ਹੱਡੀਆਂ, ਖੋਪੜੀਆਂ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ, ਤੇ ਅਜਗਰ ਵਰਗੇ ਸੱਪ—ਇਹ ਸਭ ਉਹਦੇ ਗਹਣੇ ਬਣੇ ਹਨ।
ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਗਣਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਗੁਹ੍ਯਕਾਸ੍ਤਥਾ। ਏष ਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਏष ਪਾਲਯਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕ ਵੀ—ਇਹੀ ਰਚਨਹਾਰ, ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਯਦਿ ਰੁਦ੍ਰੇਸ੍ਤਿ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਸਰ੍ਵਗਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਰੁਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਵਰਗ ਪਾਇਆ; ਜੇ ਰੁਦਰ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਸਭ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ—
ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇਨ ਤੇ ਯਜ੍ਞਂ ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਤੁ ਸ਼ਂਕਰਃ। ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਮੇ ਤਪਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮੋਥਵਾ ਕृਤਃ
ਇਸ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ—ਜੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੈਂ ਕੋਈ ਧਰਮਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਫਲੇਨ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤੇ ਨਾਸ਼ਮਰ੍ਹਤਿ। ਪ੍ਰਿਯਾਹਂ ਯਦਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਯਦਿ ਮਾਂ ਤਾਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ—ਜੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੇ।
ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇ ਗਰ੍ਵਃ ਸਮਾਪ੍ਤਿਮਭਿਗਚ੍ਛਤੁ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਦੇਹਸ੍ਥੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਸੱਚ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਰ੍ਦਦਾਹ ਤਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਪਨ੍ਨਗੈਃ। ਕਿਂਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਗਂਧਰ੍ਵਗਣਗੁਹ੍ਯਕੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਗਂਗਾਕੂਲੇ ਤਦਾ ਮੁਕ੍ਤੋ ਦੇਹੋ ਵੈ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਯਾ ਤਯਾ। ਸੌਨਕਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਂਗਾਯਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਤਟੇ
ਉਸ ਦੀ ਕ੍ਰੋਧ ਭਰੀ ਦੇਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਡਿੱਗੀ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਸੌਨਕ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਂ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਨਾਸ਼ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ। ਹਂਤੁਂ ਯਜ੍ਞਂ ਧੀਰਭਵਤ੍ਦੇਵਾਨਾਮਿਹ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਣਕੋਟਿਃ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਗ੍ਰਹਾ ਵੈਨਾਯਕਾਸ੍ਤਥਾ। ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞ ਵਿਨਾਸ਼ਨੇ
ਅਣਗਿਣਤ ਗਣਾਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਵਿਨਾਇਕਾਂ, ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਨੂੰ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤੈਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਨਾਸ਼ਿਤਾਃ। ਹਤੇ ਯਜ੍ਞੇ ਤਦਾ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹੋ ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਃ
ਉਹ ਸਭ ਉਥੇ ਗਏ, ਤੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦਕਸ਼ ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਪਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍। ਨ ਜ੍ਞਾਤੋਸਿ ਮਯਾ ਦੇਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਿਨਾਕੀਨ ਦੇਵਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਹੋ।'
ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਜਗਤੋਧੀਸ਼ਃ ਸੁਰਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਾਃ। ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਗਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਯ
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ ਹਨ। ਹੇ ਮਹੇਸ਼, ਦਇਆ ਕਰੋ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲਵੋ।
ਗਣੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਨਾਨਾਭੂषਣਭੂषਿਤੈਃ। ਨਾਨਾਵਦਨਦਂਤੌष੍ਠੈਰ੍ਨਾਨਾ ਪ੍ਰਹਰਣੋਦ੍ਯਤੈਃ
ਅਨੇਕਾਂ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਗਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੂੰਹ ਤੇ ਦੰਦ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ,
ਨਾਨਾ ਨਾਗੇਂਦ੍ਰਸਂਦष੍ਟ ਜਟਾਭਾਰੋਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ। ਸੁਦृਢੋਦ੍ਧਤ ਦਰ੍ਪਾਢ੍ਯੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਘੋਰਨਿਘਾਤਿਭਿਃ
ਕਈ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਡਸੇ ਹੋਏ ਜਟਾਂ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਜੋ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ,
ਕਾਮਰੂਪੈਰਕਾਂਤੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ। ਅਨਿਵਾਰ੍ਯਬਲੈਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰੈਰ੍ਯੋਗਿਭਿਰ੍ਯੋਗਗਾਮਿਭਿਃ
ਕਈ ਮਨਚਾਹੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਅਕਰਸ਼ਕ, ਪਰ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਅਣਰੋਕੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ, ਯੋਗੀ ਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰ,
ਵ੍ਯਾਲੋਲਕੇਸਰਜਟੈਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰੋਤ੍ਕਟਹਸਨ੍ਮੁਖੈਃ। ਕਰੀਂਦ੍ਰਕਰਟਾਟੋਪ ਪਾਟਵੈਃ ਸਿਂਹਦੇਹਿਭਿਃ
ਉਲਝੀਆਂ ਜਟਾਂ ਤੇ ਬਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਭਰੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚੁਸਤਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ,
ਕੇਚਿਤ੍ਪਰਮਦਾਘ੍ਰਾਣ ਘੂਰ੍ਣਦ੍ਦੀਪਸਮਪ੍ਰਭੈਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਚਿਤ੍ਰਵਸਨੈਰ੍ਦ੍ਧੀਰਧੀਰਵਾਰਦਿਭਿਃ
ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ ਮਸਤ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਕੁਝ ਹਠੀਲੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ,
ਮृਗਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹਰੁਤੈਸ੍ਤਰਕ੍ਸ਼੍ਵਜਿਨਧਾਰਿਭਿਃ। ਭੁਜਂਗਹਾਰਵਲਯਕृਤਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਕੈਃ
ਹਿਰਨ, ਬਾਘ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗرجਦੇ, ਬਾਘ ਤੇ ਰੀਛ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨੇ,
ਸ਼ੂਲਾਸਿਪਟ੍ਟਿਸ਼ਧਰੈਃ ਪਰਸ਼ੁਪ੍ਰਾਸਹਸ੍ਤਕੈਃ। ਵਜ੍ਰਕ੍ਰਕਚਕੋਦਂਡਕਾਲਦਂਡਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਭਿਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਤਲਵਾਰ, ਬਰਛੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਵਜਰ, ਗੜ੍ਹਾ, ਗਦਾ, ਕਾਲ ਦਾ ਦੰਡ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ,
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸੁਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰ੍षੈਰ੍ਵृਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਗ੍ਰਹੈਰਿਵ। ਦੇਵਦੇਵਮਹਾਦੇਵ ਨष੍ਟੋ ਯਜ੍ਞੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਅਣਜਿੱਤ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਦੇਵ, ਮਹਾਦੇਵ, ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮृਗਰੂਪਧਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਯਭੀਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂਕਰ। ਨਮਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਭਦੇਵਾਯ ਸਗਣਾਯ ਸਨਂਦਿਨੇ
ਹਰਿਨੂੰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਮੈਂ ਸਿੰਘ-ਸਜਾਏ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਸਨੰਦਨ ਸਮੇਤ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵृषਾਸਨਾਯ ਸੋਮਾਯ ਕ੍ਰਤੁਕਾਲਾਂਤਕਾਯ ਚ। ਨਮੋ ਦਿਕ੍ਚਰ੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਤੀਵ੍ਰਤੇਜਸੇ
ਬੈਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਸੋਮ ਨੂੰ, ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਸਮਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।