ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੀ ਚ ਗੀਤਨृਤ੍ਯਰਤਸ੍ਸਦਾ। ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਨਿ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਦਾ ਤੇ ਕੁਰੁਤੇ ਪਤਿਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ, ਸਦਾ ਗੀਤ ਤੇ ਨੱਚ ਵਿਚ ਰਮਣ ਵਾਲਾ; ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਪਾਕਰੋ ਭਵੇਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਂਨਿਧਿਃ ਕਥਂ। ਕੀਦृਕ੍ਚ ਵਸਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕੇਤਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨਾਰ੍ਹਤਿ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਰਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਉਹ ਘਰ ਲਈ ਢੁੱਕਵਾਂ ਨਹੀਂ।
ਏਤੈਰ੍ਦੋषੈਰ੍ਮਯਾ ਵਤ੍ਸੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚੈਵ ਲਜ੍ਜਯਾ। ਨਾਹ੍ਵਾਨਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰਣੇਨ ਮਯਾ ਸੁਤੇ
ਇਹਨਾਂ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰੀ ਧੀਏ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲਾਜ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਧੀਏ.
ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਮਾਪ੍ਤੌ ਤੁ ਪੂਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਆਨੀਯ ਤਵ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਪਰ ਇਸ ਯਜਨ ਦੇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ.
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਧਿਕਾਂ ਪੂਜਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਸਤ੍ਕृਤੈਃ। ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤ੍ਰਪਾਯਾਃ ਕਾਰਣਂ ਮਹਤ੍
ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਲਾਜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ.
ਨਾਤ੍ਰ ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸ੍ਵਂ ਭਾਗਮਰ੍ਹਤਿ। ਅਨ੍ਯਜਨ੍ਮਨਿ ਯੈਰ੍ਯਾਦृਕ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ—
ਇਹ ਜਨ੍ਮਨਿ ਤੇ ਤਾਦृਕ੍ਪੁਤ੍ਰਿਕੇ ਭੁਂਜਤੇ ਫਲਮ੍। ਪਰਿਤਾਪਂ ਮਾ ਕृਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪੁਰਾਕृਤਮ੍
ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਧੀਏ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪਰਗਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਸੌਭਾਗ੍ਯਸ਼ੋਭਨਾਮ੍। ਰੂਪਂ ਚ ਕਾਂਤਿਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਰਮ੍ਯਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਨ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਾਹ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਕੁਲੇਮਹਤਿਵੈਜਨ੍ਮਵਪੁਸ਼੍ਚਾਤੀਵਸੁਂਦਰਮ੍। ਪੂਰ੍ਵਭਾਗ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਲਭ੍ਯਂਤੇ ਨਰੈਰੇਤਾਨਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਉੱਚ ਘਰ, ਚੰਗਾ ਜਨਮ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ—ਇਹ ਸਭ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਪਿਛਲੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨੇਕ ਧੀਏ.
ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿਨਿਂਦੇਥਾਮਾਚ ਭਾਗ੍ਯਾਨਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ। ਫਲਂ ਚੈਵਂ ਵਿਧਿਕृਤਂ ਦਾਤੁਂ ਕਸ੍ਯ ਤੁ ਕਃ ਕ੍ਸ਼ਮਃ੫੦ 1.5.
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਨਾ ਸਮਝ, ਨੇਕ ਧੀਏ; ਭਾਗਾਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਦੇ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ?
ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਬਲਵਾਨ੍ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਮੂਢੋ ਨ ਚ ਪਂਡਿਤਃ। ਪਾਂਡਿਤ੍ਯਂ ਚ ਬਲਂ ਚੈਵ ਜਾਯਤੇ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਹੀਂ; ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੋਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇ ਦੇਵਾ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ੋਭਮਾਨਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ਚਿਰਮ੍। ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਤਪਸਾ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇषੁਵਿਵਿਧੇषੁਚ
ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਉਥੇ ਚਮਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ।
ਯਦੇਭਿਰਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯੈਤੇ ਫਲਭਾਗਿਨਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਃ ਸਾ ਤੁ ਸਤੀ ਭੀष੍ਮਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਜੋ ਪੁੰਨ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਮਾਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਤੀ ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ—
ਵਿਨਿਂਦਮਾਨਾ ਪਿਤਰਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਰੁਣਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਏਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾ ਤਾਤ ਤ੍ਵਯਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ; 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ, ਠੀਕ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ।'
ਸਰ੍ਵੋ ਜਨਃ ਪੁਣ੍ਯਭਾਗੀ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਲਭਤੇ ਸ਼੍ਰਿਯਂ। ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਲਭਤੇ ਜਨ੍ਮ ਪੁਣ੍ਯੇ ਭੋਗਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਖ-ਸਾਥ ਪੁੰਨ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ।
ਤਦਯਂ ਜਗਤਾਮੀਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਃ। ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਤ੍ਤਾਨ੍ਯੇਤੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਥਾਂ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ।
ਯੇ ਗੁਣਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤੁਂ ਜਿਹ੍ਵਾਪਿ ਵੇਧਸਃ। ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਖ੍ਯਾਪਨੇ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੀਭ ਵੀ ਉਸ ਦੇਵਤੇ, ਪਰਮ ਮਾਲਕ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਜੋਗ ਨਹੀਂ; ਉਹਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥਿ ਚ ਕਪਾਲਾਨਿ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਵਸਤਿਸ੍ਤਥਾ। ਗੋਨਸਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਸਰ੍ਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਭੂषਣੀਕृਤਾਃ
ਭਸਮ, ਹੱਡੀਆਂ, ਖੋਪੜੀਆਂ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ, ਤੇ ਅਜਗਰ ਵਰਗੇ ਸੱਪ—ਇਹ ਸਭ ਉਹਦੇ ਗਹਣੇ ਬਣੇ ਹਨ।
ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਗਣਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਗੁਹ੍ਯਕਾਸ੍ਤਥਾ। ਏष ਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਏष ਪਾਲਯਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕ ਵੀ—ਇਹੀ ਰਚਨਹਾਰ, ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਯਦਿ ਰੁਦ੍ਰੇਸ੍ਤਿ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਸਰ੍ਵਗਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਰੁਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਵਰਗ ਪਾਇਆ; ਜੇ ਰੁਦਰ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਸਭ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ—
ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇਨ ਤੇ ਯਜ੍ਞਂ ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਤੁ ਸ਼ਂਕਰਃ। ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਮੇ ਤਪਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮੋਥਵਾ ਕृਤਃ
ਇਸ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ—ਜੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੈਂ ਕੋਈ ਧਰਮਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਫਲੇਨ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤੇ ਨਾਸ਼ਮਰ੍ਹਤਿ। ਪ੍ਰਿਯਾਹਂ ਯਦਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਯਦਿ ਮਾਂ ਤਾਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ—ਜੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੇ।
ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇ ਗਰ੍ਵਃ ਸਮਾਪ੍ਤਿਮਭਿਗਚ੍ਛਤੁ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਵਦੇਹਸ੍ਥੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਸੱਚ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਰ੍ਦਦਾਹ ਤਦਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਪਨ੍ਨਗੈਃ। ਕਿਂਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਗਂਧਰ੍ਵਗਣਗੁਹ੍ਯਕੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਗਂਗਾਕੂਲੇ ਤਦਾ ਮੁਕ੍ਤੋ ਦੇਹੋ ਵੈ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਯਾ ਤਯਾ। ਸੌਨਕਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਂਗਾਯਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਤਟੇ
ਉਸ ਦੀ ਕ੍ਰੋਧ ਭਰੀ ਦੇਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਡਿੱਗੀ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਉਹ ਤੀਰਥ 'ਸੌਨਕ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਂ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਨਾਸ਼ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ। ਹਂਤੁਂ ਯਜ੍ਞਂ ਧੀਰਭਵਤ੍ਦੇਵਾਨਾਮਿਹ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਣਕੋਟਿਃ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਗ੍ਰਹਾ ਵੈਨਾਯਕਾਸ੍ਤਥਾ। ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞ ਵਿਨਾਸ਼ਨੇ
ਅਣਗਿਣਤ ਗਣਾਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਵਿਨਾਇਕਾਂ, ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਨੂੰ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤੈਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਨਾਸ਼ਿਤਾਃ। ਹਤੇ ਯਜ੍ਞੇ ਤਦਾ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹੋ ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਃ
ਉਹ ਸਭ ਉਥੇ ਗਏ, ਤੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦਕਸ਼ ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਪਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍। ਨ ਜ੍ਞਾਤੋਸਿ ਮਯਾ ਦੇਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਿਨਾਕੀਨ ਦੇਵਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਹੋ।'
ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਜਗਤੋਧੀਸ਼ਃ ਸੁਰਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਾਃ। ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਗਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਯ
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ ਹਨ। ਹੇ ਮਹੇਸ਼, ਦਇਆ ਕਰੋ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲਵੋ।