ਆਮਂਤ੍ਰਣਾ ਮਂਤ੍ਰਿਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਾਨਨਾ ਕृਤਾ। ਏਕ ਏਵਾਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨ੍ਪਤਿਰ੍ਮੇ ਨ ਸਮਾਗਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਤੇ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਪਰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਤ੍ਵਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ। ਮਨ੍ਯੇ ਚਾਹਂ ਤੁ ਭਵਤਾ ਪਤਿਰ੍ਮੇ ਨ ਨਿਮਂਤ੍ਰਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਸੁੰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਵਿਸ੍ਮृਤਸ੍ਤੇ ਭਵੇਨ੍ਨੂਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਂਸਤੁ ਮੇ ਭਵਾਨ੍। ਪੁਲਸ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਤੂੰ ਉਹਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸਾਰਾ ਦੱਸ। ਪੁਲਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਦੱਖ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ—
ਪਤਿਸ੍ਨੇਹ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋਪਿ ਗਰੀਯਸੀਮ੍। ਅਂਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤਾਂ ਬਾਲਾਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਪਤਿਪਰਾਯਣਾਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ, ਉਹ ਸਾਧਵੀ, ਪਤੀ-ਭਗਤ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਪਤਿਪ੍ਰਿਯਹਿਤੈषਿਣੀਮ੍। ਪ੍ਰਾਹ ਗਂਭੀਰਭਾਵੇਨ ਸ਼ृਣੁ ਵਤ੍ਸੇ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਪਤੀ-ਵਰਤਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਭਲੇ ਦੀ ਚਾਹ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤ, ਸੱਚ ਸੁਣ।'
ਯੇਨਾਦ੍ਯ ਕਾਰਣੇਨੇਹ ਪਤਿਸ੍ਤੇ ਨ ਨਿਮਂਤ੍ਰਿਤਃ। ਕਪਾਲਪਾਤ੍ਰਧृਕ੍ਚਰ੍ਮੀ ਭਸ੍ਮਾਵृਤ ਤਨੁਸ੍ਤਥਾ
ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਕਾਰਨ: ਉਹ ਖੋਪਰੀ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਫੜਦਾ, ਚਮੜਾ ਪਹਿਨਦਾ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਲੀ ਮੁਣ੍ਡੀ ਚ ਨਗ੍ਨਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਰਮਤੇ ਸਦਾ। ਵਿਭੂਤ੍ਯਾਙ੍ਗਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਰਿਮਾਰ੍ष੍ਟਿ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਫੜਦਾ, ਮੂੰਡਾ ਹੋਇਆ, ਨੰਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਰਮਦਾ ਹੈ; ਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਮਲਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨੋ ਹਸ੍ਤਿਚਰ੍ਮਪਰਿਚ੍ਛਦਃ। ਕਪਾਲਮਾਲਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਖਟ੍ਵਾਗਂ ਚ ਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤਂ
ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨਦਾ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੋਪਰੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਡੰਡਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਕਟ੍ਯਾਂ ਵੈ ਗੋਨਸਂ ਬਧ੍ਵਾ ਲਿਂਗੇऽਸ੍ਥ੍ਨਾਂ ਵਲਯਂ ਤਥਾ। ਪਨ੍ਨਗਾਨਾਂ ਤੁ ਰਾਜਾਨਮੁਪਵੀਤਂ ਚ ਵਾਸੁਕਿਮ੍
ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਨਸ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਹੱਡੀ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਕੀ ਜਨੇਊ ਵਾਂਗ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਮਤਿ ਚਾਨੇਨ ਰੂਪੇਣ ਸਤਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਨਗ੍ਨਾ ਗਣਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਭੂਤਸਂਘਾ ਹ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਇਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੰਗੇ, ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਅਨੇਕ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੀ ਚ ਗੀਤਨृਤ੍ਯਰਤਸ੍ਸਦਾ। ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਨਿ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਦਾ ਤੇ ਕੁਰੁਤੇ ਪਤਿਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ, ਸਦਾ ਗੀਤ ਤੇ ਨੱਚ ਵਿਚ ਰਮਣ ਵਾਲਾ; ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਪਾਕਰੋ ਭਵੇਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਂਨਿਧਿਃ ਕਥਂ। ਕੀਦृਕ੍ਚ ਵਸਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕੇਤਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨਾਰ੍ਹਤਿ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਰਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਉਹ ਘਰ ਲਈ ਢੁੱਕਵਾਂ ਨਹੀਂ।
ਏਤੈਰ੍ਦੋषੈਰ੍ਮਯਾ ਵਤ੍ਸੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚੈਵ ਲਜ੍ਜਯਾ। ਨਾਹ੍ਵਾਨਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰਣੇਨ ਮਯਾ ਸੁਤੇ
ਇਹਨਾਂ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰੀ ਧੀਏ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲਾਜ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਧੀਏ.
ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਮਾਪ੍ਤੌ ਤੁ ਪੂਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਆਨੀਯ ਤਵ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਪਰ ਇਸ ਯਜਨ ਦੇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ.
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਧਿਕਾਂ ਪੂਜਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਸਤ੍ਕृਤੈਃ। ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤ੍ਰਪਾਯਾਃ ਕਾਰਣਂ ਮਹਤ੍
ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਲਾਜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ.
ਨਾਤ੍ਰ ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸ੍ਵਂ ਭਾਗਮਰ੍ਹਤਿ। ਅਨ੍ਯਜਨ੍ਮਨਿ ਯੈਰ੍ਯਾਦृਕ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ—
ਇਹ ਜਨ੍ਮਨਿ ਤੇ ਤਾਦृਕ੍ਪੁਤ੍ਰਿਕੇ ਭੁਂਜਤੇ ਫਲਮ੍। ਪਰਿਤਾਪਂ ਮਾ ਕृਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪੁਰਾਕृਤਮ੍
ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਧੀਏ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪਰਗਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਸੌਭਾਗ੍ਯਸ਼ੋਭਨਾਮ੍। ਰੂਪਂ ਚ ਕਾਂਤਿਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਰਮ੍ਯਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਨ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਾਹ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਕੁਲੇਮਹਤਿਵੈਜਨ੍ਮਵਪੁਸ਼੍ਚਾਤੀਵਸੁਂਦਰਮ੍। ਪੂਰ੍ਵਭਾਗ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਲਭ੍ਯਂਤੇ ਨਰੈਰੇਤਾਨਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਉੱਚ ਘਰ, ਚੰਗਾ ਜਨਮ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ—ਇਹ ਸਭ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਪਿਛਲੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨੇਕ ਧੀਏ.
ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿਨਿਂਦੇਥਾਮਾਚ ਭਾਗ੍ਯਾਨਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ। ਫਲਂ ਚੈਵਂ ਵਿਧਿਕृਤਂ ਦਾਤੁਂ ਕਸ੍ਯ ਤੁ ਕਃ ਕ੍ਸ਼ਮਃ੫੦ 1.5.
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਨਾ ਸਮਝ, ਨੇਕ ਧੀਏ; ਭਾਗਾਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਦੇ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ?
ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਬਲਵਾਨ੍ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਮੂਢੋ ਨ ਚ ਪਂਡਿਤਃ। ਪਾਂਡਿਤ੍ਯਂ ਚ ਬਲਂ ਚੈਵ ਜਾਯਤੇ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਹੀਂ; ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੋਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇ ਦੇਵਾ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ੋਭਮਾਨਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ਚਿਰਮ੍। ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਤਪਸਾ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇषੁਵਿਵਿਧੇषੁਚ
ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਉਥੇ ਚਮਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ।
ਯਦੇਭਿਰਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯੈਤੇ ਫਲਭਾਗਿਨਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਃ ਸਾ ਤੁ ਸਤੀ ਭੀष੍ਮਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਜੋ ਪੁੰਨ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਮਾਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਤੀ ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ—
ਵਿਨਿਂਦਮਾਨਾ ਪਿਤਰਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਰੁਣਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਏਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾ ਤਾਤ ਤ੍ਵਯਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ; 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ, ਠੀਕ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ।'
ਸਰ੍ਵੋ ਜਨਃ ਪੁਣ੍ਯਭਾਗੀ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਲਭਤੇ ਸ਼੍ਰਿਯਂ। ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਲਭਤੇ ਜਨ੍ਮ ਪੁਣ੍ਯੇ ਭੋਗਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਖ-ਸਾਥ ਪੁੰਨ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ।
ਤਦਯਂ ਜਗਤਾਮੀਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਃ। ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਤ੍ਤਾਨ੍ਯੇਤੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਥਾਂ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ।
ਯੇ ਗੁਣਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤੁਂ ਜਿਹ੍ਵਾਪਿ ਵੇਧਸਃ। ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਖ੍ਯਾਪਨੇ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੀਭ ਵੀ ਉਸ ਦੇਵਤੇ, ਪਰਮ ਮਾਲਕ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਜੋਗ ਨਹੀਂ; ਉਹਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥਿ ਚ ਕਪਾਲਾਨਿ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਵਸਤਿਸ੍ਤਥਾ। ਗੋਨਸਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਸਰ੍ਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਭੂषਣੀਕृਤਾਃ
ਭਸਮ, ਹੱਡੀਆਂ, ਖੋਪੜੀਆਂ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ, ਤੇ ਅਜਗਰ ਵਰਗੇ ਸੱਪ—ਇਹ ਸਭ ਉਹਦੇ ਗਹਣੇ ਬਣੇ ਹਨ।
ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਗਣਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਗੁਹ੍ਯਕਾਸ੍ਤਥਾ। ਏष ਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਏष ਪਾਲਯਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕ ਵੀ—ਇਹੀ ਰਚਨਹਾਰ, ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਯਦਿ ਰੁਦ੍ਰੇਸ੍ਤਿ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਸਰ੍ਵਗਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਰੁਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਵਰਗ ਪਾਇਆ; ਜੇ ਰੁਦਰ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਸਭ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ—