ਯੋ ਮੇ ਮਨੋਰਥੋ ਦੇਵ ਸਫਲਃ ਸ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ। ਤਪ੍ਤਂ ਸੁਤਪ੍ਤਂ ਸਫਲਂ ਯਦ੍ਦृष੍ਟੋਸਿ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ! ਮੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਮੇਰਾ ਤਪ ਵੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ!
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਤਪਸਸ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਪੁਤ੍ਰ ਯਦ੍ਦृष੍ਟੋਹਂ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ। ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਹਿ ਵਿਫਲਂ ਨਾਰਦੇਹ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤੇਰੇ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਭਿਮਤਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਤਾਤ ਮਯਿ ਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਗਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਵਰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ। ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਭਵਾਨ੍ਹृਦਿ। ਕਿਮਜ੍ਞਾਤਂ ਤਵ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਮਨਸਾ ਯਨ੍ਮਯੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਵੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ।
ਕृਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਯਥਾ ਸृष੍ਟਿਰ੍ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਤਥਾ ਵਿਭੋ। ਤੇਨ ਮੇ ਕੌਤੁਕਂ ਜਾਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰ੍षਿਦਾਨਵਾਨ੍
ਜੋ ਰਚਨਾ ਤੂੰ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਤਸੁਕਤਾ ਜਾਗ ਪਈ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਤੁष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵੋ ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਃ। ਨਾਰਦਾਯ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦृषੀਣਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਭਵਾਨ੍
ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਦ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਗਿਆ।
ਭਵਿਤਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਲਿਕੇਲਿਕਥਾਪ੍ਰਿਯਃ। ਗਤਿਸ਼੍ਚ ਤੇऽਪ੍ਰਤਿਹਤਾ ਦਿਵਿ ਭੂਮੌ ਰਸਾਤਲੇ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਕਲਿਜੁਗ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਤੇਰੀ ਚਾਲ-ਫਿਰਤ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਕਦੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਸੂਤ੍ਰੇਣ ਯੋਗਪਟ੍ਟਾਵਲਂਬਿਕਾ। ਛਤ੍ਰਿਕਾ ਚ ਤਥਾ ਵੀਣਾ ਅਲਂਕਾਰਾਯ ਤੇਨਘ
ਜਨੇਊ, ਜੋਗ ਦੀ ਪੱਟੀ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਵੀਣਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਸਿੰਗਾਰ ਹੋਣਗੇ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਮੀਪੇ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਰਦ। ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਂ ਤੁ ਸਦਾ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਚ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਨਾਰਦ! ਤੂੰ ਵਿੱਸ਼ਣੂ, ਰੁਦਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੇ ਦੁਪਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਤੁ ਭਵਾਨ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਾਵਰੋਦਤ੍ਤੋਮਯਾਤਵ। ਤਿष੍ਠ ਪੁਤ੍ਰ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਰੈਰ੍ਦ੍ਦਿਵਿ
ਤੂੰ ਵਰਗਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਪੁੱਤ੍ਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ ਵੱਸ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਕਥਂ ਸਤੀ ਦਕ੍ਸ਼ਸੁਤਾ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ। ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਃ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਸਤੀ, ਜੋ ਦੱਖਣ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ? ਤੇ ਰੁਦਰ ਨੇ ਦੱਖਣ ਦਾ ਯਜਨ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਤਬਾਹ ਕੀਤਾ?
ਏਤਨ੍ਮੇ ਕੌਤੁਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਥਂ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਜਗਾਮਾਥ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਰ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ: ਮਹਾਂਯਸ਼ਵਾਨ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ?
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਪੁਰਾ ਭੀष੍ਮ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਮਥਾਰਭਤ੍। ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਸੁਰਗਣਾਃ ਪਿਤਰੋਥ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭੀਸ਼ਮ, ਇਕ ਵਾਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੱਖਣ ਨੇ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ। ਨਾਗਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰੁਦੋषਧਯਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਏ। ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਸੁਪਰਨ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਪੌਦੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ।
ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਭਗਵਾਨਤ੍ਰਿਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਲਹਃ ਕ੍ਰਤੁਃ। ਪ੍ਰਚੇਤਸੋਂਗਿਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਕਸ਼ਯਪ, ਮਾਣਯੋਗ ਅਤ੍ਰਿ, ਪੁਲਸਤਯ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਅੰਗਿਰਸ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਤਪੀ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਵੇਦੀਂ ਸਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਤੁਰ੍ਹੋਤ੍ਰਂ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍। ਹੋਤਾ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸੀਦਂਗਿਰਾਧ੍ਵਰ੍ਯੁਸਤ੍ਤਮਃ
ਉੱਥੇ ਸਮਤਲ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਤੇ ਚਾਰ ਹੋਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਹੋਤ੍ਰੀ ਬਣਿਆ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਧਵਰਿਉ ਸੀ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਥੋਦ੍ਗਾਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵੈ ਨਾਰਦਸ੍ਤਥਾ। ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੌ ਤੁ ਹੂਯਮਾਨੇषੁ ਚਾਗ੍ਨਿषੁ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਫਿਰ ਉਦਗਾਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਦੀ ਰਸਮ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਆਗਤਾ ਵਸਵਃ ਸਰ੍ਵ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ। ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚੈਵ ਮਨਵਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਸਾਰੇ ਵਸੂ, ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ, ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਮਨੂ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਏਵਂ ਯਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਹੂਯਮਾਨੇषੁ ਚਾਗ੍ਨਿषੁ। ਵਿਭੂਤਿਂ ਤਾਂ ਪਰਾਂ ਤਤ੍ਰ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਕृਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਬਰਕਤ ਆ ਗਈ।
ਆਲੋਕ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਭੂਮਿਂ ਸਮਂਤਾਦ੍ਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍। ਮਹਾਵੇਦੀ ਕृਤਾ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਦੱਸ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਵੇਦੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਤੀ ਸ਼ੁਭਾ। ਤਦਾਸਾਨੁਨਯਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਭਾषਤ
ਜਦੋਂ ਸਤੀਆਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੇਕ ਸਤੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬੋਲਿਆ।
ਸਤ੍ਯੁਵਾਚ। ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੂਢੋ ਦੇਵਰਾਜਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸਹਾਯਾਤਃ ਕृਤਾਵਾਸਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਸਤੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਤਕ੍ਰਤੁ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ ਤੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਵੱਸ ਗਏ ਹਨ।
ਪਾਪਾਨਾਂ ਯੋ ਯਮਯਿਤਾ ਧਰ੍ਮੇਣਾਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਧੂਮੋਰ੍ਣਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਿਹਾਯਾਤਃ ਸ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਅਧਰਮੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਧੂਮੋਰਨਾ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਯਾਦਸਾਂ ਚ ਪਤਿਰ੍ਦ੍ਦੇਵੋ ਵਰੁਣੋ ਲੋਕਭਾਵਨਃ। ਗੌਰ੍ਯ੍ਯਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹਾਯਾਤਃ ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਮਂਡਪੇ ਤ੍ਵਿਹ
ਜਲਚਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਦੇਵਤਾ ਵਰੁਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਗੌਰੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪੋ ਦੇਵਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਰਵਸੋ ਮੁਨੇਃ। ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਤ੍ਵਿਹ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾ ਧਨਾਧਿਪਃ
ਸਾਰੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਰਵਾਸ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ।
ਮੁਖਂ ਯਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਜਂਤੂਨਾਮੁਦਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਵੇਦਾ ਯਦਰ੍ਥਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਸ੍ਸੋਯਂ ਯਜ੍ਞਮੁਪਾਗਤਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਲਈ ਵੇਦ ਬਣੇ, ਉਹ ਵੀ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ।
ਨਿऋਤੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਸੌ ਦਿਕ੍ਪਤਿਤ੍ਵੇ ਨਿਯੋਜਿਤਃ। ਸ ਚ ਤ੍ਵਿਹਾਗਤਸ੍ਤਾਤ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕ੍ਰਤਾਵਿਹ
ਨਿਰਤੀ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਰਾਖਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਯਜਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ।
ਆਯੁਃਪ੍ਰਦੋ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ਪੁਰਾ। ਪ੍ਰਾਣੋਪਾਨੋਵ੍ਯਾਨਉਦਾਨਸ੍ਸਮਾਨਾਹ੍ਵਯਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਜਗਤ ਵਿਚ ਆਯੁ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਨ, ਵਿਆਨ, ਉਦਾਨ ਤੇ ਸਮਾਨ — ਇਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਏਕੋਨਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਕੇਨ ਗਣੇਨ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਯਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ਼੍ਚਾਸੌ ਵਾਯੁਰ੍ਦੇਵਃਸਮਾਗਤਃ
ਉਨੰਜਾ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਾ ਗ੍ਰਹਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਜਗਤਸ੍ਤ੍ਵਿਹ। ਪਾਤਿ ਵੈ ਭੁਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਃ ਪਰਾਯਣਃ
ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦਾ ਦੇਖ-ਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਗਤ ਦੀ ਅੱਖ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।