ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਜਾਤਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਜਾਯਤ। ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤਵੋਰੁਜਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ੍ਤਵ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਮੁਦ੍ਗਤਾਃ
ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੰਮੇ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਤੇਰੀ ਰਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਨਿਕਲੇ।
ਅਕ੍ਸ਼੍ਣੋਃ ਸੂਰ੍ਯੋਨਿਲਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਚ੍ਚਂਦ੍ਰਮਾ ਮਨਸਸ੍ਤਵ। ਪ੍ਰਾਣੋਂਤਃ ਸੁषਿਰਾਜ੍ਜਾਤੋ ਮੁਖਾਦਗ੍ਨਿਰਜਾਯਤ
ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ, ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਚੰਨ, ਮਨ ਤੋਂ ਹਵਾ ਤੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਨਾਭਿਤੋ ਗਗਨਂ ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਰਸਃ ਸਮਵਰ੍ਤ੍ਤਤ। ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਃ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਮਭੂਦਿਦਮ੍
ਤੇਰੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼, ਸਿਰ ਤੋਂ ਅਸਮਾਨ, ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਬਣੀ। ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ।
ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਃ ਸੁਮਹਾਨਲ੍ਪੇ ਯਥਾ ਬੀਜੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਸਸਰ੍ਜ੍ਜ ਵਿਸ਼੍ਵਮਖਿਲਂ ਬੀਜਭੂਤੇ ਤਥਾ ਤ੍ਵਯਿ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਵਟਵ੍ਰੱਖ ਛੋਟੇ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬੀਜ-ਸਰੂਪ, ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਚਿਆ।
ਬੀਜਾਂਕੁਰਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਚ ਯਥਾ ਯਾਤਿ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸृष੍ਟੌ ਤਥਾ ਜਗਤ੍
ਵਟਵ੍ਰੱਖ ਬੀਜ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਜਗਤ ਫੈਲਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਹਿ ਕਦਲੀ ਨਾਨ੍ਯਾ ਤ੍ਵਕ੍ਪਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋऽਭਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਏਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਥਮੀਸ਼੍ਵਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਕੇਲੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਛਿਲਕੇ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਜਗਤ ਵੀ ਤੈਥੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਹ੍ਲਾਦਿਨੀ ਤ੍ਵਯਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਸਾ ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਕਾ ਸਹਭਾਵਿਨੀ। ਹ੍ਲਾਦਤਾਪਕਰੀਮਿਸ਼੍ਰਾ ਤ੍ਵਯਿ ਨੋ ਗੁਣਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਉਹ ਆਨੰਦਮਈ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਕਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਪृਥਗ੍ਭੂਤੈਕਭੂਤਾਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ। ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਪੁਰੁषੋ ਵਿਰਾਟ੍ਸਮ੍ਰਾਟ੍ਤਥਾ ਭਵਾਨ੍
ਜੋ ਵੱਖਰਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਇਕ ਰੂਪ ਵੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੂੰ ਪ੍ਰਗਟ, ਆਦਿ-ਪਦਾਰਥ, ਪੁਰਖ ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਧृਕ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਨਮਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਤਤਃ
ਤੂੰ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਅਨੇਕ ਹਨ। ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਪਜੀ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਕੋਸਿ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ੍ਥਿਤੋ ਯਤਃ। ਕਥਯਾਮਿ ਤਤਃ ਕਿਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਹृਦਿਸ੍ਥਿਤਂ
ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਹੈਂ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਦਿਲ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਯੋ ਮੇ ਮਨੋਰਥੋ ਦੇਵ ਸਫਲਃ ਸ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ। ਤਪ੍ਤਂ ਸੁਤਪ੍ਤਂ ਸਫਲਂ ਯਦ੍ਦृष੍ਟੋਸਿ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ! ਮੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਮੇਰਾ ਤਪ ਵੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ!
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਤਪਸਸ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਪੁਤ੍ਰ ਯਦ੍ਦृष੍ਟੋਹਂ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ। ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਹਿ ਵਿਫਲਂ ਨਾਰਦੇਹ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤੇਰੇ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਭਿਮਤਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਤਾਤ ਮਯਿ ਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਗਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਵਰ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ। ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਭਵਾਨ੍ਹृਦਿ। ਕਿਮਜ੍ਞਾਤਂ ਤਵ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਮਨਸਾ ਯਨ੍ਮਯੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਵੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ।
ਕृਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਯਥਾ ਸृष੍ਟਿਰ੍ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਤਥਾ ਵਿਭੋ। ਤੇਨ ਮੇ ਕੌਤੁਕਂ ਜਾਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰ੍षਿਦਾਨਵਾਨ੍
ਜੋ ਰਚਨਾ ਤੂੰ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਤਸੁਕਤਾ ਜਾਗ ਪਈ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਤੁष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵੋ ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਃ। ਨਾਰਦਾਯ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦृषੀਣਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਭਵਾਨ੍
ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਦ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਗਿਆ।
ਭਵਿਤਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਲਿਕੇਲਿਕਥਾਪ੍ਰਿਯਃ। ਗਤਿਸ਼੍ਚ ਤੇऽਪ੍ਰਤਿਹਤਾ ਦਿਵਿ ਭੂਮੌ ਰਸਾਤਲੇ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਕਲਿਜੁਗ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਤੇਰੀ ਚਾਲ-ਫਿਰਤ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਕਦੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਸੂਤ੍ਰੇਣ ਯੋਗਪਟ੍ਟਾਵਲਂਬਿਕਾ। ਛਤ੍ਰਿਕਾ ਚ ਤਥਾ ਵੀਣਾ ਅਲਂਕਾਰਾਯ ਤੇਨਘ
ਜਨੇਊ, ਜੋਗ ਦੀ ਪੱਟੀ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਵੀਣਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਸਿੰਗਾਰ ਹੋਣਗੇ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਮੀਪੇ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਰਦ। ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਂ ਤੁ ਸਦਾ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਚ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਨਾਰਦ! ਤੂੰ ਵਿੱਸ਼ਣੂ, ਰੁਦਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੇ ਦੁਪਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਤੁ ਭਵਾਨ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਾਵਰੋਦਤ੍ਤੋਮਯਾਤਵ। ਤਿष੍ਠ ਪੁਤ੍ਰ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਰੈਰ੍ਦ੍ਦਿਵਿ
ਤੂੰ ਵਰਗਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਪੁੱਤ੍ਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ ਵੱਸ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਕਥਂ ਸਤੀ ਦਕ੍ਸ਼ਸੁਤਾ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ। ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਃ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਸਤੀ, ਜੋ ਦੱਖਣ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ? ਤੇ ਰੁਦਰ ਨੇ ਦੱਖਣ ਦਾ ਯਜਨ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਤਬਾਹ ਕੀਤਾ?
ਏਤਨ੍ਮੇ ਕੌਤੁਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਥਂ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਜਗਾਮਾਥ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਰ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ: ਮਹਾਂਯਸ਼ਵਾਨ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ?
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਪੁਰਾ ਭੀष੍ਮ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਮਥਾਰਭਤ੍। ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਸੁਰਗਣਾਃ ਪਿਤਰੋਥ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭੀਸ਼ਮ, ਇਕ ਵਾਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੱਖਣ ਨੇ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ। ਨਾਗਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰੁਦੋषਧਯਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਏ। ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਸੁਪਰਨ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਪੌਦੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ।
ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਭਗਵਾਨਤ੍ਰਿਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਲਹਃ ਕ੍ਰਤੁਃ। ਪ੍ਰਚੇਤਸੋਂਗਿਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਕਸ਼ਯਪ, ਮਾਣਯੋਗ ਅਤ੍ਰਿ, ਪੁਲਸਤਯ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਅੰਗਿਰਸ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਤਪੀ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਵੇਦੀਂ ਸਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਤੁਰ੍ਹੋਤ੍ਰਂ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍। ਹੋਤਾ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸੀਦਂਗਿਰਾਧ੍ਵਰ੍ਯੁਸਤ੍ਤਮਃ
ਉੱਥੇ ਸਮਤਲ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਤੇ ਚਾਰ ਹੋਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਹੋਤ੍ਰੀ ਬਣਿਆ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਧਵਰਿਉ ਸੀ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਥੋਦ੍ਗਾਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵੈ ਨਾਰਦਸ੍ਤਥਾ। ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੌ ਤੁ ਹੂਯਮਾਨੇषੁ ਚਾਗ੍ਨਿषੁ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਫਿਰ ਉਦਗਾਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਦੀ ਰਸਮ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਆਗਤਾ ਵਸਵਃ ਸਰ੍ਵ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ। ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚੈਵ ਮਨਵਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਸਾਰੇ ਵਸੂ, ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ, ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਮਨੂ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਏਵਂ ਯਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਹੂਯਮਾਨੇषੁ ਚਾਗ੍ਨਿषੁ। ਵਿਭੂਤਿਂ ਤਾਂ ਪਰਾਂ ਤਤ੍ਰ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਕृਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਬਰਕਤ ਆ ਗਈ।
ਆਲੋਕ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਭੂਮਿਂ ਸਮਂਤਾਦ੍ਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍। ਮਹਾਵੇਦੀ ਕृਤਾ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਦੱਸ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਵੇਦੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ।