ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦਿਸ਼ੋ ਭੇਜੁਃ ਪਾਤਾਲਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਵੜ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍। ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਤੇ ਭੀष੍ਮ ਸ੍ਤ੍ਰੀਲੋਲਾ ਦਾਨਵਾਭਵਨ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦੈਤ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਲੁਭੇ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ।
ਅਪਧ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣੇਨ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਰਸਾਤਲਮ੍। ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਭਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਜਜ੍ਵਾਲ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚੋਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚਾਰੁਦੀਪ੍ਤਿਰ੍ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਦਾ ਮਤਿਰਜਾਯਤ
ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਲਦੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਧਰਮ ਵੱਲ ਮਨ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਿਯਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਿਤਂ। ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਤਦਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲੋਕਧਾਰਿਣਾ
ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਰੱਖੇ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਭਵਤਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਮਯਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਿਯੋਜਿਤਃ। ਉਮਾਪਤਿਸ਼੍ਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਕਰਿष੍ਯਤਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰਣਗੇ।
ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨੌ ਸਤਤਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮਕਰੌ ਯਤਃ। ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮ੍ਯੌ ਸਦਾ ਚੈਤੌ ਭਵਿष੍ਯੇਤੇ ਵਰਪ੍ਰਦੌ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਦਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਜਗਾਮ ਗਤਿਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤੇ ਦੇਵੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ,
ਦੇਵਲੋਕਂ ਗਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਂ ਲੋਕਂ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤੁ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦੇਵੌ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕੈਲਾਸਮੇਵ ਚ
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ, ਕੈਲਾਸ ਤੇ, ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਪਾਲਿਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍। ਏਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮਹਾਭਾਗਾ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਾਤ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮੀ।
ਪੁਨਃ ਖ੍ਯਾਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਭृਗੋਰੇषਾ ਸਨਾਤਨੀ। ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸਹ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਭृਗੁਣਾ ਚ ਮਹਰ੍षਿਣਾ
ਉਹ ਮੁੜ ਖਿਆਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਸਦੀਵੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮੀ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਭ੍ਰਿਗੂ ਵਲੋਂ ਜਨਮੀ।
ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਨਗਰੀ ਚੈਵ ਕृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਰਿਤ੍ਤਟੇ। ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚਾਨੁਮੋਦਿਤਾ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਇੱਕ ਨਗਰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਮਹਾਰਾਜਾ, ਨਰਮਦਾ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਇਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪੁਰਂ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਰੇ ਸ੍ਵਂ ਸਹ ਕੁਞ੍ਚਿਕਯਾऽਪ੍ਯ ਚ। ਆਗਤਾ ਦੇਵਲੋਕਂ ਸਾऽਯਾਚਤਾਗਤ੍ਯ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਕੋਲ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਫਿਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ।
ਲੋਭਾਨ੍ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਨਾ ਯਦਾ ਪੁਨਃ। ਭृਗੋਃ ਸਕਾਸ਼ਾਨ੍ਨਾਵਾਪ ਤਦਾ ਚੈਵਾਹ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਪਰ ਲੋਭ ਕਰ ਕੇ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਮੰਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਰਿਭੂਤਾ ਤੁ ਪਿਤ੍ਰਾਹਂ ਗृਹੀਤਂ ਨਗਰਂ ਮਮ। ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਤ੍ਤ੍ਵਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪੁਰਂ ਤਚ੍ਚਾਨਯ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਛੱਡਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।
ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਸ਼੍ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ। ਭृਗੁਂ ਸਾਨੁਨਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਨ੍ਯਾਯੈ ਪੁਰਮਰ੍ਪਯ
ਫਿਰ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲਾ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਦੇ।'
ਕੁਞ੍ਚਿਕਾਤਾਲਿਕੇ ਚੋਭੇ ਦੀਯੇਤਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ। ਭृਗੁਸ੍ਤਂ ਕੁਪਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਰ੍ਪਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਰਮ੍
ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਕੁੰਜੀ ਦੋਵੇਂ ਕੁੰਜੀ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਪਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਦੇਵ ਮਯਾ ਚੇਦਂ ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤਮ੍। ਭਗਵਨ੍ਨੈਵ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਯਜਾਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਤੁ ਕੇਸ਼ਵ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਇਹ ਮੈਂ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾ ਪਾ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।
ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵੋ ਭੂਯੋਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਮਰ੍ਪਯ। ਸਰ੍ਵਥਾ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਵਚਨਾਨ੍ਮੇ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਫਿਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਛੱਡਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮুনি।'
ਤਤਃ ਕੋਪਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਭृਗੁਰਪ੍ਯਾਹ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤੇਨ ਮਾਂ ਸਾਧੋ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾ ਬਾਧਸੇਧੁਨਾ
ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਹੇ ਧਰਮੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਵਣੀ ਦੇ ਪੱਖ ਲੈ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।'
ਨृਲੋਕੇ ਦਸ਼ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਭਾਰ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤੇ ਵਿਯੋਗੇਨ ਦੁਃਖਾਨ੍ਯਨੁਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ। ਆਪਣੀ ਜੀਵਣੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣੇ ਪੈਣਗੇ।
ਏਵਂ ਸ਼ਾਪਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਭृਗੁਃ ਪਰਮਕੋਪਨਃ। ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਃ ਸ਼ਾਪੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਚਾਪਤ੍ਯਕृਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ। ਸ਼ਾਪਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ऋषੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਹ੧੦੦ 1.4.
ਹੇ ਮਾਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ। ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਦ੍ਮਜਨ੍ਮਾਨਮਾਹੇਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਸ੍ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਭਗਵਂਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋਸੌ ਭृਗੁਃ ਪਰਮਕੋਪਨਃ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਨਿष੍ਕਾਰਣਂ ਚ ਤੇਨਾਹਂ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਮਾਨੁषੇ। ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਦਸ਼ਧਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਤਤੋ ਦੁਃਖਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
'ਉਸ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਦੱਸ ਵਾਰੀ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕਈ ਦੁੱਖ ਮਿਲਣਗੇ।'
ਭਾਰ੍ਯਾਵਿਯੋਗਜਾ ਪੀਡਾ ਬਲਪੌਰੁषਨਾਸ਼ਿਨੀ। ਤ੍ਯਤ੍ਕ੍ਵਾ ਚਾਹਮਿਮਂ ਲੋਕਂ ਸ਼ਯਿष੍ਯੇ ਚ ਮਹੋਦਧੌ
ਜੀਵਣੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵਿਹੜ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਵਾਹਨਂ ਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਤਂ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਗੁਰੁਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਸੱਦ ਲੈਣਾ। ਇਹ ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ—
ਪ੍ਰਸਾਦਨਾਰ੍ਥਂ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤੁਤਿਮੇਤਾਂ ਚਕਾਰ ਹ। ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਂ ਜਗਦਿਦਂ ਪਦ੍ਮਂ ਨਾਭੌ ਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਚਾਹਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤਵ ਵਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਕੇਸ਼ਵ
ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, 'ਇਹ ਜਗਤ ਤੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਪਦਮਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉੱਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਜੰਮਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।'
ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਾਤਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤ੍ਵਂ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਮੇष ਏਵ ਵਰੋ ਮਮ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕਦੇ ਛੱਡਣੇ ਨਹੀਂ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਹੈ।
ਦਸ਼ਜਨ੍ਮਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਸ੍ਵਯਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਨ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ਼ਾਪਦਾਨਾਯ ਕੋਪਿ ਵਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਆਪ ਦੱਸ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਪੈਣਗੇ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਅਸਰ ਕੋਈ ਮਿਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।