ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਗਤਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲਂ ਹਰੇਃ। ਤਤੋ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੇਵਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਾਹਂ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਸਦਾ ਦੇਵ ਸਦੈਵਾਦੇਸ਼ਕਾਰਿਣੀ। ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲੇ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਿਯ
'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਸਦਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵੱਸਾਂਗੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।'
ਤਤੋਵਲੋਕਿਤਾ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲਸ੍ਥਯਾ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਹਸਾ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਚਾਨਕ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਉਦ੍ਵੇਗਂ ਚ ਪਰਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ, ਦੈਤ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ। ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਆਗੂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਜਗृਹੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਧਨ੍ਵਂਤਰਿਕਰਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਅਮृਤਂ ਤਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪਾਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਧਨਵੰਤਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਛੀਨ ਲਿਆ। ਉਹ ਪਾਪੀ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਏ।
ਮਾਯਯਾ ਲੋਭਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਸਂਸ਼੍ਰਯਃ। ਆਗਤ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਦੀਯਤਾਂ ਮੇ ਕਮਂਡਲੁਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੁਭਾਇਆ। ਉਹ ਆ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਕਮੰਡਲੁ ਦੇਵੋ।'
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਵਸ਼ਗਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਵਤਾਂ ਗृਹੇ। ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਨਾਰੀਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸੁਂਦਰੀਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਰਹਾਂਗੀ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਰੂਪਵਤੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਨਾਸ੍ਸੁਵਪੁषਂ ਲੋਭੋਪਹਤਚੇਤਸਃ। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਮृਤਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯੈ ਤਤੋਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤੇਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ, ਲੋਭ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਦਾਨਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਦਾਦਾਯ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੇਮृਤਂ। ਤਤਃ ਪਪੁਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਤਦਾਮृਤਮ੍
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ, ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਗਏ।
ਉਦ੍ਯਤਾਯੁਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੇ ਸਮਭ੍ਯਯੁਃ। ਪੀਤੇਮृਤੇ ਚ ਬਲਿਭਿਰ੍ਜਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਚਮੂਸ੍ਤਤਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਔਰਤ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ। ਪਰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਹਾਰ ਗਈ।
ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦਿਸ਼ੋ ਭੇਜੁਃ ਪਾਤਾਲਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਵੜ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍। ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਤੇ ਭੀष੍ਮ ਸ੍ਤ੍ਰੀਲੋਲਾ ਦਾਨਵਾਭਵਨ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦੈਤ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਲੁਭੇ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ।
ਅਪਧ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣੇਨ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਰਸਾਤਲਮ੍। ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਭਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਜਜ੍ਵਾਲ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚੋਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚਾਰੁਦੀਪ੍ਤਿਰ੍ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਦਾ ਮਤਿਰਜਾਯਤ
ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਲਦੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਧਰਮ ਵੱਲ ਮਨ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਿਯਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਿਤਂ। ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਤਦਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲੋਕਧਾਰਿਣਾ
ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਰੱਖੇ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਭਵਤਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਮਯਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਿਯੋਜਿਤਃ। ਉਮਾਪਤਿਸ਼੍ਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਕਰਿष੍ਯਤਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰਣਗੇ।
ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨੌ ਸਤਤਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮਕਰੌ ਯਤਃ। ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮ੍ਯੌ ਸਦਾ ਚੈਤੌ ਭਵਿष੍ਯੇਤੇ ਵਰਪ੍ਰਦੌ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਦਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਜਗਾਮ ਗਤਿਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤੇ ਦੇਵੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ,
ਦੇਵਲੋਕਂ ਗਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਂ ਲੋਕਂ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤੁ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦੇਵੌ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕੈਲਾਸਮੇਵ ਚ
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ, ਕੈਲਾਸ ਤੇ, ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਪਾਲਿਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍। ਏਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮਹਾਭਾਗਾ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਾਤ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮੀ।
ਪੁਨਃ ਖ੍ਯਾਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਭृਗੋਰੇषਾ ਸਨਾਤਨੀ। ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸਹ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਭृਗੁਣਾ ਚ ਮਹਰ੍षਿਣਾ
ਉਹ ਮੁੜ ਖਿਆਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਸਦੀਵੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮੀ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਭ੍ਰਿਗੂ ਵਲੋਂ ਜਨਮੀ।
ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਨਗਰੀ ਚੈਵ ਕृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਰਿਤ੍ਤਟੇ। ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚਾਨੁਮੋਦਿਤਾ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਇੱਕ ਨਗਰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਮਹਾਰਾਜਾ, ਨਰਮਦਾ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਇਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪੁਰਂ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਰੇ ਸ੍ਵਂ ਸਹ ਕੁਞ੍ਚਿਕਯਾऽਪ੍ਯ ਚ। ਆਗਤਾ ਦੇਵਲੋਕਂ ਸਾऽਯਾਚਤਾਗਤ੍ਯ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਕੋਲ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਫਿਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ।
ਲੋਭਾਨ੍ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਨਾ ਯਦਾ ਪੁਨਃ। ਭृਗੋਃ ਸਕਾਸ਼ਾਨ੍ਨਾਵਾਪ ਤਦਾ ਚੈਵਾਹ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਪਰ ਲੋਭ ਕਰ ਕੇ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਮੰਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਰਿਭੂਤਾ ਤੁ ਪਿਤ੍ਰਾਹਂ ਗृਹੀਤਂ ਨਗਰਂ ਮਮ। ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਤ੍ਤ੍ਵਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪੁਰਂ ਤਚ੍ਚਾਨਯ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਛੱਡਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।
ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਸ਼੍ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ। ਭृਗੁਂ ਸਾਨੁਨਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਨ੍ਯਾਯੈ ਪੁਰਮਰ੍ਪਯ
ਫਿਰ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲਾ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਦੇ।'
ਕੁਞ੍ਚਿਕਾਤਾਲਿਕੇ ਚੋਭੇ ਦੀਯੇਤਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ। ਭृਗੁਸ੍ਤਂ ਕੁਪਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਰ੍ਪਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਰਮ੍
ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਕੁੰਜੀ ਦੋਵੇਂ ਕੁੰਜੀ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਪਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਦੇਵ ਮਯਾ ਚੇਦਂ ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤਮ੍। ਭਗਵਨ੍ਨੈਵ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਯਜਾਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਤੁ ਕੇਸ਼ਵ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਇਹ ਮੈਂ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾ ਪਾ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।
ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵੋ ਭੂਯੋਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਮਰ੍ਪਯ। ਸਰ੍ਵਥਾ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਵਚਨਾਨ੍ਮੇ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਫਿਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਛੱਡਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮুনি।'
ਤਤਃ ਕੋਪਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਭृਗੁਰਪ੍ਯਾਹ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤੇਨ ਮਾਂ ਸਾਧੋ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾ ਬਾਧਸੇਧੁਨਾ
ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਹੇ ਧਰਮੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਵਣੀ ਦੇ ਪੱਖ ਲੈ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।'