ਤਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨਾਗਸ਼੍ਚੈਰਾਵਤਸ੍ਤਥਾ। ਤਤ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਕਾਂਤੀਮਤਿਵਿਕਾਸਿ ਕਮਲੇਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕ ਘੋੜਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਫਿਰ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਵੀ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੀ ਹੋਈ, ਕਮਲ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੋਈ ਆਈ।
ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਦ੍ਦੇਵੀ ਪਯਸਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਥਿਤਾ ਧृਤਪਂਕਜਾ। ਤਾਂ ਤੁष੍ਟਵੁਰ੍ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਰੀਸੂਕ੍ਤੇਨ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਉਸ ਦੁੱਧ ਵਿਚੋਂ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨਿਕਲ ਆਈ। ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਸੂਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਮੁਖਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਪੁਰਤੋ ਜਗੁਃ। ਘृਤਾਚੀਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਤੇ ਮੁਖਾ ਆਦਿ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਆਗੂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਂਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਸ੍ਤੋਯੈਃ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ। ਦਿਗ੍ਗਜਾ ਹੇਮਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਮਾਦਾਯ ਵਿਮਲਂ ਜਲਮ੍
ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਆ ਗਈਆਂ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ ਭਰ ਲਿਆ।
ਸ੍ਨਾਪਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਦੇਵੀਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਯੈ ਮਾਲਾਮਮ੍ਲਾਨਪਂਕਜਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਇਆ। ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੇ ਗਿਆ।
ਦਦੌ ਵਿਭੂषਣਾਨ੍ਯਂਗੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਚਕਾਰ ਹ। ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰਾਂ ਸ੍ਨਾਤਾਂ ਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਮਰਗਣਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹੋਰਗਾਃ। ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਹ ਗੁਹ੍ਯਕੈਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ, ਚਮਰੇ ਵਾਲੇ ਸੰਗ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਵੱਡੇ ਨਾਗ, ਦਾਨਵ, ਮਹਾ ਦੈਤ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕ—all ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕਨ੍ਯਾਮਭਿਲषਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਉਵਾਚ ਹ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਤ੍ਵਮੇਵੈਨਾਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਗृਹਾਣ ਵੈ
ਉਹ ਸਭ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਵਾਸੁਦੇਵ, ਇਹ ਕੁੜੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲੈ।'
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਾ ਮਯਾ ਤ੍ਵਿਹ। ਤੁष੍ਟੋਹਂ ਭਵਤਸ੍ਤਾਵਦਲੌਲ੍ਯੇਨੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ
'ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲਾਲਚ ਨਾ ਕਰਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।'
ਸਾ ਤੁ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦੇਵਿ ਗਛਸ੍ਵ ਕੇਸ਼ਵਂ। ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੋਦਸ੍ਵ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ
ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਕੋਲ ਜਾ। ਜਿਨੂੰ ਮੈਂ ਪਤੀ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।'
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਗਤਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲਂ ਹਰੇਃ। ਤਤੋ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੇਵਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਾਹਂ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਸਦਾ ਦੇਵ ਸਦੈਵਾਦੇਸ਼ਕਾਰਿਣੀ। ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲੇ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਿਯ
'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਸਦਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵੱਸਾਂਗੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।'
ਤਤੋਵਲੋਕਿਤਾ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲਸ੍ਥਯਾ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਹਸਾ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਚਾਨਕ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਉਦ੍ਵੇਗਂ ਚ ਪਰਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ, ਦੈਤ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ। ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਆਗੂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਜਗृਹੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਧਨ੍ਵਂਤਰਿਕਰਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਅਮृਤਂ ਤਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪਾਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਧਨਵੰਤਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਛੀਨ ਲਿਆ। ਉਹ ਪਾਪੀ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਏ।
ਮਾਯਯਾ ਲੋਭਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਸਂਸ਼੍ਰਯਃ। ਆਗਤ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਦੀਯਤਾਂ ਮੇ ਕਮਂਡਲੁਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੁਭਾਇਆ। ਉਹ ਆ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਕਮੰਡਲੁ ਦੇਵੋ।'
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਵਸ਼ਗਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਵਤਾਂ ਗृਹੇ। ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਨਾਰੀਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸੁਂਦਰੀਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਰਹਾਂਗੀ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਰੂਪਵਤੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਨਾਸ੍ਸੁਵਪੁषਂ ਲੋਭੋਪਹਤਚੇਤਸਃ। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਮृਤਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯੈ ਤਤੋਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤੇਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ, ਲੋਭ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਦਾਨਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਦਾਦਾਯ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੇਮृਤਂ। ਤਤਃ ਪਪੁਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਤਦਾਮृਤਮ੍
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ, ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਗਏ।
ਉਦ੍ਯਤਾਯੁਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੇ ਸਮਭ੍ਯਯੁਃ। ਪੀਤੇਮृਤੇ ਚ ਬਲਿਭਿਰ੍ਜਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਚਮੂਸ੍ਤਤਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਔਰਤ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ। ਪਰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਹਾਰ ਗਈ।
ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦਿਸ਼ੋ ਭੇਜੁਃ ਪਾਤਾਲਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਵੜ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍। ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਤੇ ਭੀष੍ਮ ਸ੍ਤ੍ਰੀਲੋਲਾ ਦਾਨਵਾਭਵਨ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦੈਤ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਲੁਭੇ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ।
ਅਪਧ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣੇਨ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਰਸਾਤਲਮ੍। ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਭਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਜਜ੍ਵਾਲ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚੋਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚਾਰੁਦੀਪ੍ਤਿਰ੍ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਦਾ ਮਤਿਰਜਾਯਤ
ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਲਦੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਧਰਮ ਵੱਲ ਮਨ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਿਯਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਿਤਂ। ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਤਦਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲੋਕਧਾਰਿਣਾ
ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਰੱਖੇ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਭਵਤਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਮਯਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਿਯੋਜਿਤਃ। ਉਮਾਪਤਿਸ਼੍ਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਕਰਿष੍ਯਤਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰਣਗੇ।
ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨੌ ਸਤਤਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮਕਰੌ ਯਤਃ। ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮ੍ਯੌ ਸਦਾ ਚੈਤੌ ਭਵਿष੍ਯੇਤੇ ਵਰਪ੍ਰਦੌ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਦਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਜਗਾਮ ਗਤਿਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤੇ ਦੇਵੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ,
ਦੇਵਲੋਕਂ ਗਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਂ ਲੋਕਂ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰੌ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤੁ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦੇਵੌ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕੈਲਾਸਮੇਵ ਚ
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ, ਕੈਲਾਸ ਤੇ, ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਪਾਲਿਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍। ਏਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮਹਾਭਾਗਾ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਾਤ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮੀ।