ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਂਤਾ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯਦੁਃष੍ਕृਤਮ੍ । ਸ੍ਵਦਤ੍ਤਾਂ ਪਰਦਤ੍ਤਾਂ ਵਾ ਯੋ ਹਰੇਤ੍ਤੁ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਜੋ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਹੜਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਵਿष੍ਠਾਕृਮਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ ਪਚ੍ਯਤੇ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਭੂਮਿਦਃ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਮਲ ਦੇ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਾ ਚਾਨੁਮਂਤਾ ਚ ਤਾਵਦ੍ਵੈ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਭੂਮਿਦਾਦ੍ਭੂਮਿਹਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਨਾਪਰਃ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਵਾਨ੍
ਜੋ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਉਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਾਧਸ੍ਤੌ ਚ ਤਿष੍ਠੇਤੇ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਉੱਤੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਅਗ੍ਨੇਰਪਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਭੂਰ੍ਵੈष੍ਣਵੀ ਸੂਰ੍ਯਸੁਤਾਸ੍ਤੁ ਗਾਵਃ । ਤੇषਾਂਮਨਂਤਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਵੀਤ ਯਃ ਕਾਂਚਨਂ ਗਾਂ ਚ ਮਹੀਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍
ਸੋਨਾ ਅੱਗ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਂ ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਉਭੌ ਤੌ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣੌ ਨਿਯਤੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨੌ
ਜੋ ਧਰਤੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਲਈ ਨਿਸਚਿਤ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਾਯੇਨ ਹृਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਯੈਰ੍ਨਰੈਰਪਹਾਰਿਤਾ । ਹਰਂਤੋ ਹਾਰਯਂਤਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਯੁਸ੍ਤੇ ਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾਇਤਿਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੜਪਿਆ ਜਾਂ ਚੁਰਾਇਆ, ਉਹ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੜਪਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਹਰੇਦ੍ਧਾਰਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਮਂਦਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਮੋਵृਤਃ । ਸ ਬਦ੍ਧੋ ਵਾਰੁਣੈਃ ਪਾਸ਼ੈਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿषੁ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਮੰਦੇ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹੜਪਦਾ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਰੁਭਿਃ ਪਤਿਤੈਸ੍ਤੇषਾਂ ਦਾਨਾਨਾਮਵਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਹृਤੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਹਤਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰੁषਂ ਕੁਲਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਵਿਖੇਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਪੀੜੀਆਂ ਦਾ ਕੁਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਪੀਕੂਪਸਹਸ੍ਰੇਣ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤੇਨ ਚ । ਗਵਾਂਕੋਟਿਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਭੂਮਿਹਰ੍ਤਾ ਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਪੀਆਂ ਜਾਂ ਕੂਆਂ, ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਜਾਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਵੀ ਧਰਤੀ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕृਤਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤਪੋऽਧੀਤਂ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਰ੍ਦ੍ਧਾਂਗੁਲਸ੍ਯ ਸੀਮਾਯਾ ਹਰਣੇਨ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਦਿੱਤਾ, ਤਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਧਰਮ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਅਰਧ ਉਂਗਲ ਜਿੰਨੀ ਹੱਦ ਲੈਣ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਤੀਰ੍ਥਂ ਗ੍ਰਾਮਰਥ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਗ੍ਰਾਮਮੇਵ ਚ । ਸਂਪੀਡ੍ਯ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੋ ਗਾਂ ਦੇ ਘਾਟ, ਪਿੰਡ ਦੀ ਗਲੀ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਪਂਚਕਨ੍ਯਾਨृਤੇ ਹਂਤਿ ਦਸ਼ ਹਂਤਿ ਗਵਾਨृਤੇ । ਸ਼ਤਮਸ਼੍ਵਾਨृਤੇ ਹਂਤਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਾਨृਤੇ
ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਦਸ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗਾਂ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਸੌ, ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਸੌ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਂਤਿ ਜਾਤਾਨਜਾਤਾਂਸ਼੍ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਾਰ੍ਥੇऽਨृਤਂ ਵਦਨ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਭੂਮ੍ਯਨृਤੇ ਹਂਤਿ ਮਾਸ੍ਮ ਭੂਮ੍ਯਨृਤਂ ਵਦ
ਸੋਨੇ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਨਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਲਈ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵੇ ਨੋ ਰਤਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਕਂਠਗਤੈਰਪਿ । ਅਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਰੋਹਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਗ੍ਧੋ ਨ ਰੋਹਤਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਸਤੇ ਕਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਲਾਲਚ ਨਾ ਆਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਜਿੰਦਗੀ ਗਲੇ ਵਿਚ ਆ ਪਈ ਹੋਵੇ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਮੁੜ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਅਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਰੋਹਂਤਿ ਸੂਰ੍ਯਦਗ੍ਧਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਰਾਜਦਂਡਹਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਹਤਾ ਹਤਾਃ
ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੁੜ ਵਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸੜੀਆਂ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮੁੜ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਦਾ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵੇਨ ਚ ਪੁष੍ਟਾਨਿ ਅਂਗਾਨਿ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮਹੁਃ । ਕਾਰ੍ਯਕਾਲੇਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਂਤੇ ਸਿਕਤਾਭਿ ਤਪੋ ਯਥਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਹੋਏ ਅੰਗ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਢਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਉਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਰਣਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਰੋ ਯਾਤੀਹ ਰੌਰਵਮ੍ । ਨ ਵਿषਂ ਵਿषਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਵਿषਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜ਼ਹਿਰ ਹੀ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਅਸਲ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈ।
ਵਿषਮੇਕਾਕਿਨਂ ਹਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਿਕਮ੍ । ਲੋਹਚੂਰ੍ਣਂ ਚਾਸ਼੍ਮਚੂਰ੍ਣਂ ਵਿषਂ ਸਂਜਰਯੇਨ੍ਨਰਃ
ਜ਼ਹਿਰ ਇਕੱਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਪੁੱਤਰ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਲੋਹਾ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦਾ ਚੂਣਾ ਨਿਸ਼ਕਰਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕਃ ਪੁਮਾਨ੍ਜਰਯਿष੍ਯਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵੇਨ ਤੁ ਯਤ੍ਸੌਖ੍ਯਂ ਦੇਵਸ੍ਵੇਨ ਤੁ ਯਾ ਰਤਿਃ
ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੌਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕਰਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਰਸ—
ਤਦ੍ਧਨਂ ਕੁਲਨਾਸ਼ਾਯ ਭਵਤ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਚ ਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ ਯਦ੍ਧਨਮ੍
ਉਹ ਦੌਲਤ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਦੀ ਦੌਲਤ—
ਗੁਰੁਮਿਤ੍ਰਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਮਪਿ ਪੀਡਯੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਕੁਲੀਨਾਯ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਚ ਵਾਸਵ
ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਮਿਤਰ ਦੀ ਸੋਨਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਵਾਸਵ, ਇਹ ਵਿਦਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਲਈ—
ਸਂਤੁष੍ਟਾਯ ਵਿਨੀਤਾਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਸਹਿਤਾਯ ਚ । ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸ ਤਪੋ ਜ੍ਞਾਨੇਂਦ੍ਰਿਯਸਂਯਮਸ਼ਾਲਿਨੇ 6.32.
ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ, ਤਪ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਈਦृਸ਼ਾਯ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਆਮਪਾਤ੍ਰੇ ਯਥਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਦਧਿ ਘृਤਂ ਮਧੁ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਫ ਪਾਤਰੇ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਘੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠਾ।
ਭਿਨਤ੍ਤਿ ਪਾਤ੍ਰਂ ਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਪਾਤ੍ਰਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਏਵਂ ਗਾਂ ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਨਂ ਮਹੀ ਤਿਲਾਨ੍
ਜੇ ਪਾਤਰਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਾਤਰਾ ਆਪ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜਾ, ਅਨ, ਧਰਤੀ, ਤੇਲ—
ਅਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਭਸ੍ਮੀਭਵਤਿ ਕਾष੍ਠਵਤ੍ । ਯਸ੍ਤਡਾਗਂ ਨਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਵਾਪਿ ਖਾਨਯੇਤ੍
ਜੇ ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਲੈ ਲਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਨਵਾਂ ਤਲਾਬ ਬਣਾਏ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਖੋਦੇ—
ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਲਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਨਿ ਉਦ੍ਯਾਨਪ੍ਰਭਵਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਲਾਬ, ਕੂਏ, ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਬਾਗ—
ਪੁਨਰ੍ਨੀਤਾਨਿ ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਦਦਤੇ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਫਲਮ੍। ਨਿਦਾਘਕਾਲੇ ਪਾਨੀਯ ਯਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵਾਸਵ
ਜਦੋਂ ਮੁੜ ਬਣਾਏ ਜਾਂ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵਾਸਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਪਲਬਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਦੁਰ੍ਗਂ ਵਿषਮਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਨ ਕਦਾਚਿਦਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਏਕਾਹਂ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੋਯਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਖਤਰਾ ਜਾਂ ਕਠਿਨਾਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਪਾਣੀ—
ਕੁਲਾਨਿ ਤਾਰਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤ ਪਰਾਨਪਿ । ਦੀਪਾਲੋਕਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਵਪੁष੍ਮਾਨ੍ਸ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।