ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਰਕ੍ਤਾਂਤਸ੍ਤਬ੍ਧਲੋਚਨਾ। ਅਹਂ ਬਲਪ੍ਰਦਾ ਦੇਵੀ ਮਾਂ ਵਾ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਇਕ ਕੱਪੜਾ ਪਹਿਨੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਮੈਂ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦਾਨਵ ਲੈ ਲੈਣ।'
ਅਸ਼ੁਚਿਂ ਵਾਰੁਣੀਂ ਮਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਂਤਸ੍ਤਦਾ ਸੁਰਾਃ। ਜਗृਹੁਸ੍ਤਾਂ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਗ੍ਰਹਣਾਨ੍ਤੇਸੁਰਾਭਵਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਰੁਣੀ ਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਸਮਝ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿਤਾ, ਪਰ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਲਿਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ।
ਮਂਥਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤੋਭੂਦ੍ਦੇਵ ਸ਼੍ਰੀਨਂਦਨੋ ਦ੍ਰੁਮਃ। ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਾਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ੫੦ 1.4.
ਮਥਣ ਨਾਲ ਪਾਰਿਜਾਤ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
षष੍ਟਿਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤਾਸ੍ਸਾਮਾਨ੍ਯਾ ਦੇਵ ਦਾਨਵੈਃ। ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਕृਤਪੂਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੱਠ ਕਰੋੜ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਜਨਮੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀਆਂ।
ਤਤਃ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰਭਵਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਦਾਯਕਃ। ਯਯਾਚੇ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੋ ਜਟਾਭੂषਣਕृਨ੍ਮਮ
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਨੇ ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਮੰਗ ਲਿਆ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਗृਹੀਤੋਯਂ ਮਯਾ ਸ਼ਸ਼ੀ। ਅਨੁਮੇਨੇ ਚ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭੂषਣਾਯ ਹਰਸ੍ਯ ਤੁ
'ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ,' ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।' ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲਈ ਗਹਣਾ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿषਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਾਲਕੂਟਂ ਭਯਾਵਹਂ। ਤੇਨ ਚੈਵਾਰ੍ਦਿਤਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ
ਫਿਰ ਓਥੋਂ ਕਾਲਕੂਟ ਨਾਂ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਜ਼ਹਿਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਤਤ੍ਪੀਤਂ ਵਿषਂ ਗृਹ੍ਯ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਤਸ੍ਯ ਪਾਨਾਨ੍ਨੀਲਕਂਠਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੀ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀਤਾ, ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜੀ ਨੀਲਕੰਠ ਹੋ ਗਏ।
ਪੀਤਾਵਸ਼ੇषਂ ਨਾਗਾਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੇਸ੍ਤੁ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਤੋ ਧਨ੍ਵਂਤਰਿਰ੍ਜਾਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਂਬਰਧਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਬਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਪੀ ਲਿਆ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਆਪ ਹੀ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ।
ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਕਮਂਡਲੁਂ ਪੂਰ੍ਣਮਮृਤਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਤਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਮਨਸ੍ਕਾਸ੍ਤੇ ਵੈਦ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲੇ। ਫਿਰ, ਵੈਦਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨਾਗਸ਼੍ਚੈਰਾਵਤਸ੍ਤਥਾ। ਤਤ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਕਾਂਤੀਮਤਿਵਿਕਾਸਿ ਕਮਲੇਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕ ਘੋੜਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਫਿਰ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਵੀ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੀ ਹੋਈ, ਕਮਲ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੋਈ ਆਈ।
ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਦ੍ਦੇਵੀ ਪਯਸਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਥਿਤਾ ਧृਤਪਂਕਜਾ। ਤਾਂ ਤੁष੍ਟਵੁਰ੍ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਰੀਸੂਕ੍ਤੇਨ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਉਸ ਦੁੱਧ ਵਿਚੋਂ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨਿਕਲ ਆਈ। ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਸੂਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਮੁਖਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਪੁਰਤੋ ਜਗੁਃ। ਘृਤਾਚੀਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਤੇ ਮੁਖਾ ਆਦਿ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਆਗੂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਂਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਸ੍ਤੋਯੈਃ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ। ਦਿਗ੍ਗਜਾ ਹੇਮਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਮਾਦਾਯ ਵਿਮਲਂ ਜਲਮ੍
ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਆ ਗਈਆਂ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ ਭਰ ਲਿਆ।
ਸ੍ਨਾਪਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਦੇਵੀਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਯੈ ਮਾਲਾਮਮ੍ਲਾਨਪਂਕਜਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਇਆ। ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੇ ਗਿਆ।
ਦਦੌ ਵਿਭੂषਣਾਨ੍ਯਂਗੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਚਕਾਰ ਹ। ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰਾਂ ਸ੍ਨਾਤਾਂ ਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਮਰਗਣਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹੋਰਗਾਃ। ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਹ ਗੁਹ੍ਯਕੈਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ, ਚਮਰੇ ਵਾਲੇ ਸੰਗ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਵੱਡੇ ਨਾਗ, ਦਾਨਵ, ਮਹਾ ਦੈਤ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕ—all ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕਨ੍ਯਾਮਭਿਲषਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਉਵਾਚ ਹ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਤ੍ਵਮੇਵੈਨਾਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਗृਹਾਣ ਵੈ
ਉਹ ਸਭ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਵਾਸੁਦੇਵ, ਇਹ ਕੁੜੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲੈ।'
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਾ ਮਯਾ ਤ੍ਵਿਹ। ਤੁष੍ਟੋਹਂ ਭਵਤਸ੍ਤਾਵਦਲੌਲ੍ਯੇਨੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ
'ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲਾਲਚ ਨਾ ਕਰਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।'
ਸਾ ਤੁ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦੇਵਿ ਗਛਸ੍ਵ ਕੇਸ਼ਵਂ। ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੋਦਸ੍ਵ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ
ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਕੋਲ ਜਾ। ਜਿਨੂੰ ਮੈਂ ਪਤੀ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।'
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਗਤਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲਂ ਹਰੇਃ। ਤਤੋ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੇਵਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਾਹਂ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਸਦਾ ਦੇਵ ਸਦੈਵਾਦੇਸ਼ਕਾਰਿਣੀ। ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲੇ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਿਯ
'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਸਦਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵੱਸਾਂਗੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।'
ਤਤੋਵਲੋਕਿਤਾ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲਸ੍ਥਯਾ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਹਸਾ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਚਾਨਕ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਉਦ੍ਵੇਗਂ ਚ ਪਰਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ, ਦੈਤ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ। ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਆਗੂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਜਗृਹੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਧਨ੍ਵਂਤਰਿਕਰਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਅਮृਤਂ ਤਨ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪਾਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਧਨਵੰਤਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਛੀਨ ਲਿਆ। ਉਹ ਪਾਪੀ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਏ।
ਮਾਯਯਾ ਲੋਭਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਸਂਸ਼੍ਰਯਃ। ਆਗਤ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਦੀਯਤਾਂ ਮੇ ਕਮਂਡਲੁਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੁਭਾਇਆ। ਉਹ ਆ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰਾ ਕਮੰਡਲੁ ਦੇਵੋ।'
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਵਸ਼ਗਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਵਤਾਂ ਗृਹੇ। ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਨਾਰੀਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸੁਂਦਰੀਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਰਹਾਂਗੀ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਰੂਪਵਤੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਨਾਸ੍ਸੁਵਪੁषਂ ਲੋਭੋਪਹਤਚੇਤਸਃ। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਮृਤਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯੈ ਤਤੋਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤੇਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ, ਲੋਭ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਦਾਨਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਦਾਦਾਯ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੇਮृਤਂ। ਤਤਃ ਪਪੁਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਤਦਾਮृਤਮ੍
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ, ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਗਏ।
ਉਦ੍ਯਤਾਯੁਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੇ ਸਮਭ੍ਯਯੁਃ। ਪੀਤੇਮृਤੇ ਚ ਬਲਿਭਿਰ੍ਜਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਚਮੂਸ੍ਤਤਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਔਰਤ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ। ਪਰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਹਾਰ ਗਈ।