ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤਃ ਪੁਚ੍ਛਂ ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪੂਰ੍ਵਕਾਯੇ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਨਾਲ ਦੈਤ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਗਏ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਵਾਤੇਨ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਚ ਹਤਤ੍ਤ੍ਵਿषਃ। ਨਿਸ੍ਤੇਜਸੋऽਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਰਮਰਦ੍ਯੁਤੇ
ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਬੇਤਾਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇਨੈਵ ਮੁਖਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਵਾਯੁਨਾਥ ਬਲਾਹਕੈਃ। ਪੁਚ੍ਛਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਵਰ੍षਦ੍ਭਿਸ੍ਤਦਾ ਚਾਪ੍ਪਯਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਪਰ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਤਾਜ਼ਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਮਧ੍ਯੇ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿष੍ਣੁਪृष੍ਠਨਿਵਾਸਿਨੌ
ਚਿੱਟੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਹਾਤਕਤ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠੇ।
ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਮਂਦਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਪਦ੍ਮਵਤ੍ਸ ਪਰਂਤਪਃ। ਸ਼ृਂਖਲੇ ਚ ਤਦਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਂਦਰਾਚਲਮ੍
ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਜੀਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਬਲਮਧ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਮਧ੍ਯੇ ਭਗਵਾਨ੍ਕੂਰ੍ਮਰੂਪੀ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ
ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਿੱਟੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚ, ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਜੀ ਕੱਛੂਏ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਦੇਵਾਨੁਪਬृਂਹਿਤਵਾਨ੍ਹਰਿਃ। ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ
ਹਰੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੋਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਚਿੱਟਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਵਿਰ੍ਧਾਨ੍ਯਭਵਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਰਭਿਃ ਸੁਰਪੂਜਿਤਾ। ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਦਂ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਦਾਨਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਚੇਤਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਿਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਦਿਵਿ ਚਿਂਤਯਤਾਂ ਤਦਾ
ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਬਭੂਵ ਵਾਰੁਣੀ ਦੇਵੀ ਮਦਾਘੂਰ੍ਣਿਤਲੋਚਨਾ। ਕृਤਾਵਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਖਲਂਤੀ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਫਿਰ ਵਾਰੁਣੀ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਲਾਲ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਲੜਖੜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਰਕ੍ਤਾਂਤਸ੍ਤਬ੍ਧਲੋਚਨਾ। ਅਹਂ ਬਲਪ੍ਰਦਾ ਦੇਵੀ ਮਾਂ ਵਾ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਇਕ ਕੱਪੜਾ ਪਹਿਨੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਮੈਂ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦਾਨਵ ਲੈ ਲੈਣ।'
ਅਸ਼ੁਚਿਂ ਵਾਰੁਣੀਂ ਮਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਂਤਸ੍ਤਦਾ ਸੁਰਾਃ। ਜਗृਹੁਸ੍ਤਾਂ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਗ੍ਰਹਣਾਨ੍ਤੇਸੁਰਾਭਵਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਰੁਣੀ ਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਸਮਝ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿਤਾ, ਪਰ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਲਿਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ।
ਮਂਥਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤੋਭੂਦ੍ਦੇਵ ਸ਼੍ਰੀਨਂਦਨੋ ਦ੍ਰੁਮਃ। ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਾਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ੫੦ 1.4.
ਮਥਣ ਨਾਲ ਪਾਰਿਜਾਤ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
षष੍ਟਿਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤਾਸ੍ਸਾਮਾਨ੍ਯਾ ਦੇਵ ਦਾਨਵੈਃ। ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਕृਤਪੂਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੱਠ ਕਰੋੜ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਜਨਮੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀਆਂ।
ਤਤਃ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰਭਵਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਦਾਯਕਃ। ਯਯਾਚੇ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੋ ਜਟਾਭੂषਣਕृਨ੍ਮਮ
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਨੇ ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਮੰਗ ਲਿਆ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਗृਹੀਤੋਯਂ ਮਯਾ ਸ਼ਸ਼ੀ। ਅਨੁਮੇਨੇ ਚ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭੂषਣਾਯ ਹਰਸ੍ਯ ਤੁ
'ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ,' ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।' ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲਈ ਗਹਣਾ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿषਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਾਲਕੂਟਂ ਭਯਾਵਹਂ। ਤੇਨ ਚੈਵਾਰ੍ਦਿਤਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ
ਫਿਰ ਓਥੋਂ ਕਾਲਕੂਟ ਨਾਂ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਜ਼ਹਿਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਤਤ੍ਪੀਤਂ ਵਿषਂ ਗृਹ੍ਯ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਤਸ੍ਯ ਪਾਨਾਨ੍ਨੀਲਕਂਠਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੀ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀਤਾ, ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜੀ ਨੀਲਕੰਠ ਹੋ ਗਏ।
ਪੀਤਾਵਸ਼ੇषਂ ਨਾਗਾਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੇਸ੍ਤੁ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਤੋ ਧਨ੍ਵਂਤਰਿਰ੍ਜਾਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਂਬਰਧਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਬਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਪੀ ਲਿਆ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਆਪ ਹੀ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ।
ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਕਮਂਡਲੁਂ ਪੂਰ੍ਣਮਮृਤਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਤਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਮਨਸ੍ਕਾਸ੍ਤੇ ਵੈਦ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲੇ। ਫਿਰ, ਵੈਦਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨਾਗਸ਼੍ਚੈਰਾਵਤਸ੍ਤਥਾ। ਤਤ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਕਾਂਤੀਮਤਿਵਿਕਾਸਿ ਕਮਲੇਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕ ਘੋੜਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਫਿਰ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਵੀ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੀ ਹੋਈ, ਕਮਲ ਵਿਚ ਖੜੀ ਹੋਈ ਆਈ।
ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਦ੍ਦੇਵੀ ਪਯਸਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਥਿਤਾ ਧृਤਪਂਕਜਾ। ਤਾਂ ਤੁष੍ਟਵੁਰ੍ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਰੀਸੂਕ੍ਤੇਨ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਉਸ ਦੁੱਧ ਵਿਚੋਂ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨਿਕਲ ਆਈ। ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਸੂਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਮੁਖਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਪੁਰਤੋ ਜਗੁਃ। ਘृਤਾਚੀਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਤੇ ਮੁਖਾ ਆਦਿ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਆਗੂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਂਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਸ੍ਤੋਯੈਃ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ। ਦਿਗ੍ਗਜਾ ਹੇਮਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਮਾਦਾਯ ਵਿਮਲਂ ਜਲਮ੍
ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਆ ਗਈਆਂ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ ਭਰ ਲਿਆ।
ਸ੍ਨਾਪਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਦੇਵੀਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਯੈ ਮਾਲਾਮਮ੍ਲਾਨਪਂਕਜਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਇਆ। ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੇ ਗਿਆ।
ਦਦੌ ਵਿਭੂषਣਾਨ੍ਯਂਗੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਚਕਾਰ ਹ। ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰਾਂ ਸ੍ਨਾਤਾਂ ਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਮਰਗਣਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹੋਰਗਾਃ। ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਹ ਗੁਹ੍ਯਕੈਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ, ਚਮਰੇ ਵਾਲੇ ਸੰਗ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਵੱਡੇ ਨਾਗ, ਦਾਨਵ, ਮਹਾ ਦੈਤ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕ—all ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕਨ੍ਯਾਮਭਿਲषਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਉਵਾਚ ਹ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਤ੍ਵਮੇਵੈਨਾਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਗृਹਾਣ ਵੈ
ਉਹ ਸਭ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਵਾਸੁਦੇਵ, ਇਹ ਕੁੜੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲੈ।'
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਾ ਮਯਾ ਤ੍ਵਿਹ। ਤੁष੍ਟੋਹਂ ਭਵਤਸ੍ਤਾਵਦਲੌਲ੍ਯੇਨੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ
'ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲਾਲਚ ਨਾ ਕਰਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।'
ਸਾ ਤੁ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦੇਵਿ ਗਛਸ੍ਵ ਕੇਸ਼ਵਂ। ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੋਦਸ੍ਵ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ
ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਕੋਲ ਜਾ। ਜਿਨੂੰ ਮੈਂ ਪਤੀ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।'