ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਦਾਨਵੈਸ੍ਤੁ ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰੁषਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
"ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਬੋਲਿਆ।
ਅਪੂਰ੍ਵਰੂਪਸਂਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨੁਵਾਚ ਹ। ਤੇਜਸੋ ਭਵਤਾਂ ਦੇਵਾਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯੁਪਬृਂਹਣਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।"
ਵਦਾਮ੍ਯਹਂ ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤਦਿਦਂ ਸੁਰਾਃ। ਆਨੀਯ ਸਹਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਸਕਲੌषਧੀਃ
"ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ: ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਆਓ।"
ਮਂਥਾਨਂ ਮਂਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੇਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਸੁਕਿਮ੍। ਮਥ੍ਯਤਾਮਮृਤਂ ਦੇਵਾਃ ਸਹਾਯੇ ਮਯ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ
"ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਾਣ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਬਣਾਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਮਰਤ churn ਕਰੋ।"
ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਦੈਤੇਯਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮ੍ਭਾष੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਿ। ਸਮਾਨਫਲਭੋਕ੍ਤਾਰੋ ਯੂਂਯ ਚਾਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਥ
"ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ; ਇੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਪਾਓਗੇ।"
ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਤਤ੍ਰਾਬ੍ਧੌ ਯਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇऽਮृਤਮ੍। ਤਤ੍ਪਾਨਾਦ੍ਬਲਿਨੋ ਯੂਯਮਮਰਾਃ ਸਂਭਵਿष੍ਯਥ
"ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਅਮਰਤ ਨਿਕਲੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।"
ਤਥੈਵਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਵਿਦ੍ਵਿषਃ। ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਂਤ੍ਯਮृਤਂ ਦੇਵਾਃ ਕੇਵਲਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਭਾਗਿਨਃ
"ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਅਮਰਤ ਨਾ ਲੈ ਸਕਣ; ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਔਖਾ ਸਹਿ ਕੇ, ਅਮਰਤ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤਤਃ ਸੁਰਾਃ। ਸਂਧਾਨਮਸੁਰੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਨਵਂਤੋऽਮृਤੇਭਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਕਰਕੇ ਅਮਰਤ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਰ੍ਵੌषਧੀਃ ਸਮਾਨੀਯ ਦੇਵਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਪਯਸਿ ਸ਼ਰਦਭ੍ਰਾਮਲਤ੍ਵਿषਿ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਖਧੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਮਂਥਾਨਂ ਮਂਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੇਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਸੁਕਿਮ੍। ਤਤੋ ਮਥਿਤੁਮਾਰਬ੍ਧਾ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਰਸਾਮृਤਮ੍
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਣ ਵਾਲਾ ਲਾਠੀ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਕੇ, ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤਃ ਪੁਚ੍ਛਂ ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪੂਰ੍ਵਕਾਯੇ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਨਾਲ ਦੈਤ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਗਏ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਵਾਤੇਨ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਚ ਹਤਤ੍ਤ੍ਵਿषਃ। ਨਿਸ੍ਤੇਜਸੋऽਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਰਮਰਦ੍ਯੁਤੇ
ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਬੇਤਾਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇਨੈਵ ਮੁਖਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਵਾਯੁਨਾਥ ਬਲਾਹਕੈਃ। ਪੁਚ੍ਛਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਵਰ੍षਦ੍ਭਿਸ੍ਤਦਾ ਚਾਪ੍ਪਯਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਪਰ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਤਾਜ਼ਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਮਧ੍ਯੇ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿष੍ਣੁਪृष੍ਠਨਿਵਾਸਿਨੌ
ਚਿੱਟੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਹਾਤਕਤ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠੇ।
ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਮਂਦਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਪਦ੍ਮਵਤ੍ਸ ਪਰਂਤਪਃ। ਸ਼ृਂਖਲੇ ਚ ਤਦਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਂਦਰਾਚਲਮ੍
ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਜੀਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਬਲਮਧ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਮਧ੍ਯੇ ਭਗਵਾਨ੍ਕੂਰ੍ਮਰੂਪੀ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ
ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਿੱਟੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚ, ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਜੀ ਕੱਛੂਏ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਦੇਵਾਨੁਪਬृਂਹਿਤਵਾਨ੍ਹਰਿਃ। ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ
ਹਰੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੋਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਚਿੱਟਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਵਿਰ੍ਧਾਨ੍ਯਭਵਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਰਭਿਃ ਸੁਰਪੂਜਿਤਾ। ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਦਂ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਦਾਨਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਚੇਤਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਿਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਦਿਵਿ ਚਿਂਤਯਤਾਂ ਤਦਾ
ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਬਭੂਵ ਵਾਰੁਣੀ ਦੇਵੀ ਮਦਾਘੂਰ੍ਣਿਤਲੋਚਨਾ। ਕृਤਾਵਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਖਲਂਤੀ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਫਿਰ ਵਾਰੁਣੀ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਲਾਲ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਲੜਖੜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਰਕ੍ਤਾਂਤਸ੍ਤਬ੍ਧਲੋਚਨਾ। ਅਹਂ ਬਲਪ੍ਰਦਾ ਦੇਵੀ ਮਾਂ ਵਾ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਇਕ ਕੱਪੜਾ ਪਹਿਨੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਮੈਂ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦਾਨਵ ਲੈ ਲੈਣ।'
ਅਸ਼ੁਚਿਂ ਵਾਰੁਣੀਂ ਮਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਂਤਸ੍ਤਦਾ ਸੁਰਾਃ। ਜਗृਹੁਸ੍ਤਾਂ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਗ੍ਰਹਣਾਨ੍ਤੇਸੁਰਾਭਵਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਰੁਣੀ ਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਸਮਝ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿਤਾ, ਪਰ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਲਿਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ।
ਮਂਥਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤੋਭੂਦ੍ਦੇਵ ਸ਼੍ਰੀਨਂਦਨੋ ਦ੍ਰੁਮਃ। ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਾਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ੫੦ 1.4.
ਮਥਣ ਨਾਲ ਪਾਰਿਜਾਤ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
षष੍ਟਿਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤਾਸ੍ਸਾਮਾਨ੍ਯਾ ਦੇਵ ਦਾਨਵੈਃ। ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਕृਤਪੂਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੱਠ ਕਰੋੜ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਜਨਮੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀਆਂ।
ਤਤਃ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰਭਵਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਦਾਯਕਃ। ਯਯਾਚੇ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੋ ਜਟਾਭੂषਣਕृਨ੍ਮਮ
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਨੇ ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਮੰਗ ਲਿਆ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਗृਹੀਤੋਯਂ ਮਯਾ ਸ਼ਸ਼ੀ। ਅਨੁਮੇਨੇ ਚ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭੂषਣਾਯ ਹਰਸ੍ਯ ਤੁ
'ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ,' ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।' ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲਈ ਗਹਣਾ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿषਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਾਲਕੂਟਂ ਭਯਾਵਹਂ। ਤੇਨ ਚੈਵਾਰ੍ਦਿਤਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ
ਫਿਰ ਓਥੋਂ ਕਾਲਕੂਟ ਨਾਂ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਜ਼ਹਿਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਤਤ੍ਪੀਤਂ ਵਿषਂ ਗृਹ੍ਯ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਤਸ੍ਯ ਪਾਨਾਨ੍ਨੀਲਕਂਠਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੀ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀਤਾ, ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜੀ ਨੀਲਕੰਠ ਹੋ ਗਏ।
ਪੀਤਾਵਸ਼ੇषਂ ਨਾਗਾਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੇਸ੍ਤੁ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਤੋ ਧਨ੍ਵਂਤਰਿਰ੍ਜਾਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਂਬਰਧਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਬਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਪੀ ਲਿਆ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਆਪ ਹੀ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ।
ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਕਮਂਡਲੁਂ ਪੂਰ੍ਣਮਮृਤਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਤਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਮਨਸ੍ਕਾਸ੍ਤੇ ਵੈਦ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲੇ। ਫਿਰ, ਵੈਦਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ।