ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਣष੍ਟਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤਕੋਪਸ੍ਯ ਭਯਮੇਤਿ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਤਿੰਨੋ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਕismet ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਮਤਿਗਰ੍ਵੇਣ ਦੇਵਰਾਜਾਵਮਨ੍ਯਸੇ। ਮਹੇਂਦ੍ਰੋ ਵਾਰਣਸ੍ਕਂਧਾਦਵਤੀਰ੍ਯ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਧੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਿੰਦਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਮੁਨਿਂ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਮਕਲ੍ਮषਮ੍। ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਤਦਾ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮਿष੍ਯੇ ਬਹੁਨਾ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦੇਵਰਾਜੋਪਿ ਤਂ ਪੁਨਃ
"ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ—ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸੌ ਯਗਿਆਂ ਵਾਲੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਿਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਨਾਗਂ ਪ੍ਰਯਯਾਵਮਰਾਵਤੀਮ੍। ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਂ ਸਸ਼ਕ੍ਰਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਇਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਤਿੰਨੋ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਨ ਯਜ੍ਞਾਃ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤੇ ਨ ਤਪਸ੍ਯਂਤਿ ਤਾਪਸਾਃ। ਨ ਚ ਦਾਨਾਨਿ ਦੀਯਂਤੇ ਨष੍ਟਪ੍ਰਾਯਮਭੂਜ੍ਜਗਤ੍
ਹੁਣ ਨਾ ਤਾਂ ਯਗ ਕਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਤਪਸਿਆ ਹੋ ਰਹੀ, ਨਾ ਹੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ; ਜਗਤ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਮਤ੍ਯਂਤਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਰ੍ਜਿਤੇ। ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਬਲੋਦ੍ਯੋਗਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤਿੰਨੋ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚਮਕ ਨਾ ਰਹੀ ਤੇ ਨੇਕੀਆਂ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਵਿਜਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਦੈਤ੍ਯੈਰਿਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ। ਪਿਤਾਮਹਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਪਹੁੰਚੇ।
ਯਥਾਵਤ੍ਕਥਿਤੇ ਦੇਵੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਥਾ ਸੁਰਾਨ੍। ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਂ ਕੂਲਂ ਜਗਾਮ ਸਹਿਤਃ ਸੁਰੈਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤ੍ਵਾ ਜਗਾਦ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਿष੍ਣੋ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਹਿਤਂ ਕੁਰੁ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਠ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਲਦੀ ਕਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ।"
ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਦਾਨਵੈਸ੍ਤੁ ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰੁषਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
"ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਬੋਲਿਆ।
ਅਪੂਰ੍ਵਰੂਪਸਂਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨੁਵਾਚ ਹ। ਤੇਜਸੋ ਭਵਤਾਂ ਦੇਵਾਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯੁਪਬृਂਹਣਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।"
ਵਦਾਮ੍ਯਹਂ ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤਦਿਦਂ ਸੁਰਾਃ। ਆਨੀਯ ਸਹਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਸਕਲੌषਧੀਃ
"ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ: ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਆਓ।"
ਮਂਥਾਨਂ ਮਂਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੇਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਸੁਕਿਮ੍। ਮਥ੍ਯਤਾਮਮृਤਂ ਦੇਵਾਃ ਸਹਾਯੇ ਮਯ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ
"ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਾਣ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਬਣਾਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਮਰਤ churn ਕਰੋ।"
ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਦੈਤੇਯਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮ੍ਭਾष੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਿ। ਸਮਾਨਫਲਭੋਕ੍ਤਾਰੋ ਯੂਂਯ ਚਾਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਥ
"ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ; ਇੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਪਾਓਗੇ।"
ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਤਤ੍ਰਾਬ੍ਧੌ ਯਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇऽਮृਤਮ੍। ਤਤ੍ਪਾਨਾਦ੍ਬਲਿਨੋ ਯੂਯਮਮਰਾਃ ਸਂਭਵਿष੍ਯਥ
"ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਅਮਰਤ ਨਿਕਲੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।"
ਤਥੈਵਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਵਿਦ੍ਵਿषਃ। ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਂਤ੍ਯਮृਤਂ ਦੇਵਾਃ ਕੇਵਲਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਭਾਗਿਨਃ
"ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਅਮਰਤ ਨਾ ਲੈ ਸਕਣ; ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਔਖਾ ਸਹਿ ਕੇ, ਅਮਰਤ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤਤਃ ਸੁਰਾਃ। ਸਂਧਾਨਮਸੁਰੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਨਵਂਤੋऽਮृਤੇਭਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਕਰਕੇ ਅਮਰਤ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਰ੍ਵੌषਧੀਃ ਸਮਾਨੀਯ ਦੇਵਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਪਯਸਿ ਸ਼ਰਦਭ੍ਰਾਮਲਤ੍ਵਿषਿ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਖਧੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਮਂਥਾਨਂ ਮਂਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੇਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਸੁਕਿਮ੍। ਤਤੋ ਮਥਿਤੁਮਾਰਬ੍ਧਾ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਰਸਾਮृਤਮ੍
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਣ ਵਾਲਾ ਲਾਠੀ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਕੇ, ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤਃ ਪੁਚ੍ਛਂ ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪੂਰ੍ਵਕਾਯੇ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਨਾਲ ਦੈਤ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਗਏ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਵਾਤੇਨ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਚ ਹਤਤ੍ਤ੍ਵਿषਃ। ਨਿਸ੍ਤੇਜਸੋऽਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਰਮਰਦ੍ਯੁਤੇ
ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਬੇਤਾਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇਨੈਵ ਮੁਖਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਵਾਯੁਨਾਥ ਬਲਾਹਕੈਃ। ਪੁਚ੍ਛਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਵਰ੍षਦ੍ਭਿਸ੍ਤਦਾ ਚਾਪ੍ਪਯਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਪਰ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਤਾਜ਼ਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਮਧ੍ਯੇ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿष੍ਣੁਪृष੍ਠਨਿਵਾਸਿਨੌ
ਚਿੱਟੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਹਾਤਕਤ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠੇ।
ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਮਂਦਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਪਦ੍ਮਵਤ੍ਸ ਪਰਂਤਪਃ। ਸ਼ृਂਖਲੇ ਚ ਤਦਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਂਦਰਾਚਲਮ੍
ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਜੀਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਬਲਮਧ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਮਧ੍ਯੇ ਭਗਵਾਨ੍ਕੂਰ੍ਮਰੂਪੀ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ
ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਿੱਟੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚ, ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਜੀ ਕੱਛੂਏ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਦੇਵਾਨੁਪਬृਂਹਿਤਵਾਨ੍ਹਰਿਃ। ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ
ਹਰੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੋਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਚਿੱਟਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਵਿਰ੍ਧਾਨ੍ਯਭਵਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਰਭਿਃ ਸੁਰਪੂਜਿਤਾ। ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਦਂ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਦਾਨਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਚੇਤਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਿਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਦਿਵਿ ਚਿਂਤਯਤਾਂ ਤਦਾ
ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਬਭੂਵ ਵਾਰੁਣੀ ਦੇਵੀ ਮਦਾਘੂਰ੍ਣਿਤਲੋਚਨਾ। ਕृਤਾਵਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਖਲਂਤੀ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਫਿਰ ਵਾਰੁਣੀ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਲਾਲ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਲੜਖੜਾ ਰਹੀ ਸੀ।