ਉਨ੍ਮਤ੍ਤ ਪ੍ਰੇਤਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ੋਭਮਾਨੋਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਇਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀ ਕਨ੍ਯਾ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤ ਪਯੋਧਰਾ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਪਾਗਲ ਜਿਹਾ ਤੇ ਭੂਤ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਇਹ ਵਿਦਿਆਧਰੀ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਹੈ—'
ਸ਼ੋਭਾਲਂਕਾਰਸੌਭਾਗ੍ਯੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦृष੍ਟਾ ਤਤੋ ਮਨਃ। ਕ੍ਸ਼ੋਭਮਾਯਾਤਿ ਮੇ ਚਾਦ੍ਯ ਨਾਹਂ ਕਾਮੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
'ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨਾਵੇ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।'
ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਤਾਵਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪਰਿਬਭ੍ਰਾਮ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਭਾਗ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੂਢਂ ਰਾਜਾਨਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਤੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਾਮਾਤ੍ਮਸ਼ਿਰਸੋ ਮਾਲਾਂ ਭ੍ਰਮਦੁਨ੍ਮਤ੍ਤषਟ੍ਪਦਾਮ੍। ਆਦਾਯਾਮਰਰਾਜਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪੋਨ੍ਮਤ੍ਤਵਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਭੌਂਰੇ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਮਾਲਾ ਸਾ ਗਜਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ। ਮੁਕ੍ਤਾ ਰਰਾਜ ਸਾ ਮਾਲਾ ਕੈਲਾਸੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਯਥਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਮਾਲਾ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ।
ਮਦਾਂਧਕਾਰਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋਸੌ ਗਂਧਾਘ੍ਰਾਣੇਨ ਵਾਰਣਃ। ਕਰੇਣਾਦਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਪਰ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਭਗਵਾਨ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ। ਰਾਜੇਂਦ੍ਰਦੇਵਰਾਜਾਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜੋ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ—
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਨ੍ਨਤਿਸ੍ਤਬ੍ਧੋਸਿ ਵਾਸਵ। ਸ਼੍ਰਿਯੋਧਾਮਸ੍ਰਜਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦ੍ਦਤ੍ਤਾਨ੍ਨਾਭਿਨਂਦਸਿ
'ਵਾਸਵ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਰਾਜ ਦੀ ਮੱਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਭਾਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ—'
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ਼੍ਰੀਰਤੋ ਮੂਢ ਵਿਨਾਸ਼ਮੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ। ਮਦ੍ਦਤ੍ਤਾ ਭਵਤਾ ਮਾਲਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹੀਤਲੇ
'ਮੂਰਖ, ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਦਿੱਤੀ ਮਾਲਾ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਣष੍ਟਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤਕੋਪਸ੍ਯ ਭਯਮੇਤਿ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਤਿੰਨੋ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਕismet ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਮਤਿਗਰ੍ਵੇਣ ਦੇਵਰਾਜਾਵਮਨ੍ਯਸੇ। ਮਹੇਂਦ੍ਰੋ ਵਾਰਣਸ੍ਕਂਧਾਦਵਤੀਰ੍ਯ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਧੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਿੰਦਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਮੁਨਿਂ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਮਕਲ੍ਮषਮ੍। ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਤਦਾ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮਿष੍ਯੇ ਬਹੁਨਾ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦੇਵਰਾਜੋਪਿ ਤਂ ਪੁਨਃ
"ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ—ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸੌ ਯਗਿਆਂ ਵਾਲੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਿਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਨਾਗਂ ਪ੍ਰਯਯਾਵਮਰਾਵਤੀਮ੍। ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਂ ਸਸ਼ਕ੍ਰਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਇਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਤਿੰਨੋ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਨ ਯਜ੍ਞਾਃ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤੇ ਨ ਤਪਸ੍ਯਂਤਿ ਤਾਪਸਾਃ। ਨ ਚ ਦਾਨਾਨਿ ਦੀਯਂਤੇ ਨष੍ਟਪ੍ਰਾਯਮਭੂਜ੍ਜਗਤ੍
ਹੁਣ ਨਾ ਤਾਂ ਯਗ ਕਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਤਪਸਿਆ ਹੋ ਰਹੀ, ਨਾ ਹੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ; ਜਗਤ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਮਤ੍ਯਂਤਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਰ੍ਜਿਤੇ। ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਬਲੋਦ੍ਯੋਗਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤਿੰਨੋ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚਮਕ ਨਾ ਰਹੀ ਤੇ ਨੇਕੀਆਂ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਵਿਜਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਦੈਤ੍ਯੈਰਿਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ। ਪਿਤਾਮਹਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਪਹੁੰਚੇ।
ਯਥਾਵਤ੍ਕਥਿਤੇ ਦੇਵੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਥਾ ਸੁਰਾਨ੍। ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਂ ਕੂਲਂ ਜਗਾਮ ਸਹਿਤਃ ਸੁਰੈਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤ੍ਵਾ ਜਗਾਦ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਿष੍ਣੋ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਹਿਤਂ ਕੁਰੁ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਠ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਲਦੀ ਕਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ।"
ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਦਾਨਵੈਸ੍ਤੁ ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰੁषਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
"ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਬੋਲਿਆ।
ਅਪੂਰ੍ਵਰੂਪਸਂਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨੁਵਾਚ ਹ। ਤੇਜਸੋ ਭਵਤਾਂ ਦੇਵਾਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯੁਪਬृਂਹਣਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।"
ਵਦਾਮ੍ਯਹਂ ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤਦਿਦਂ ਸੁਰਾਃ। ਆਨੀਯ ਸਹਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਸਕਲੌषਧੀਃ
"ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ: ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਆਓ।"
ਮਂਥਾਨਂ ਮਂਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੇਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਸੁਕਿਮ੍। ਮਥ੍ਯਤਾਮਮृਤਂ ਦੇਵਾਃ ਸਹਾਯੇ ਮਯ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ
"ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਾਣ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਬਣਾਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਮਰਤ churn ਕਰੋ।"
ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਦੈਤੇਯਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮ੍ਭਾष੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਿ। ਸਮਾਨਫਲਭੋਕ੍ਤਾਰੋ ਯੂਂਯ ਚਾਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਥ
"ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ; ਇੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਪਾਓਗੇ।"
ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਤਤ੍ਰਾਬ੍ਧੌ ਯਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇऽਮृਤਮ੍। ਤਤ੍ਪਾਨਾਦ੍ਬਲਿਨੋ ਯੂਯਮਮਰਾਃ ਸਂਭਵਿष੍ਯਥ
"ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਅਮਰਤ ਨਿਕਲੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।"
ਤਥੈਵਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਵਿਦ੍ਵਿषਃ। ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਂਤ੍ਯਮृਤਂ ਦੇਵਾਃ ਕੇਵਲਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਭਾਗਿਨਃ
"ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਅਮਰਤ ਨਾ ਲੈ ਸਕਣ; ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਔਖਾ ਸਹਿ ਕੇ, ਅਮਰਤ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤਤਃ ਸੁਰਾਃ। ਸਂਧਾਨਮਸੁਰੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਨਵਂਤੋऽਮृਤੇਭਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਕਰਕੇ ਅਮਰਤ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਰ੍ਵੌषਧੀਃ ਸਮਾਨੀਯ ਦੇਵਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਪਯਸਿ ਸ਼ਰਦਭ੍ਰਾਮਲਤ੍ਵਿषਿ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਖਧੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਮਂਥਾਨਂ ਮਂਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੇਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਸੁਕਿਮ੍। ਤਤੋ ਮਥਿਤੁਮਾਰਬ੍ਧਾ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਰਸਾਮृਤਮ੍
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਣ ਵਾਲਾ ਲਾਠੀ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਕੇ, ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ।