ਦਕ੍ਸ਼ਕੋਪਾਚ੍ਚ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸਾ ਸਤੀ ਸ੍ਵਂ ਕਲੇਵਰਮ੍। ਹਿਮਵਦ੍ਦੁਹਿਤਾ ਸਾਭੂਨ੍ਮੇਨਾਯਾਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਸਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਤੇ ਮੇਨਾ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਉਪਯੇਮੇ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਚਿਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਭਵਃ। ਦਾਕ੍ਸ਼ੀ ਧਾਤृਵਿਧਾਤਾਰੌ ਭृਗੋਃ ਖ੍ਯਾਤਿਰਸੂਯਤ
ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਨੇ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ। ਦਕ੍ਸ਼ ਤੋਂ ਧਾਤਾ ਤੇ ਵਿਧਾਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਤੇ ਭਰਗੁ ਤੋਂ ਖਿਆਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਯਾ
ਤੇ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ—
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਤੁ ਤਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਕਿਲੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਖ੍ਯਾਤ੍ਯਾਂ ਭृਗੋਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਏਤਦਾਹ ਕਥਂ ਭਵਾਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਧੀ ਖਿਆਤੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ। ਇਹ ਦੱਸੋ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?
ਕਥਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਦੁਹਿਤਾ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ। ਮੇਨਾਯਾਂ ਗਰ੍ਭਸਂਭੂਤਿਮੁਮਾਯਾ ਜਨ੍ਮ ਏਵ ਚ
ਅਤੇ ਦੱਖ ਦੀ ਸੁਪੁੱਤਰੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ? ਤੇ ਉਮਾ ਮੈਨਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮੀ?
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਪਤ੍ਨੀ ਹੈਮਵਤੀ ਕृਤਾ। ਵਿਰੋਧਂ ਚਾਥ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਮੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕਿਉਂ ਬਣਾਇਆ? ਤੇ ਦੱਖ ਨਾਲ ਕੀ ਵਿਰੋਧ ਹੋਇਆ? ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਇਦਂ ਚ ਸ਼ृਣੁ ਭੂਪਾਲ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋਹਮਿਹ ਤ੍ਵਯਾ। ਸ਼੍ਰੀਸਂਬਂਧੋ ਮਯਾਪ੍ਯੇष ਸ਼੍ਰੁਤ ਆਸੀਤ੍ਪਿਤਾਮਹਾਤ੍
ਪੁਲਸਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇਹ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਪਰਿਭ੍ਰਾਮ੍ਯਨ੍ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍। ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਕਰੇਮਾਲਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਅਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵਿਦਿਆਧਰੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੇਖੀ।
ਯਾਚਯਾਮਾਸ ਮੇ ਦੇਹਿ ਜਟਾਜੂਟੇ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਇਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀ ਤੇਨ ਪृष੍ਟਾ ਸਾ ऋषਿਣਾ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਜਟਾਂ ਵਿਚ ਪਾ ਲਵਾਂਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿਦਿਆਧਰੀ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੰਗਿਆ।
ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤਾ ਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਸ ਤਦਾ ਨृਪ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਸ਼ਿਰੋਮਾਲਾਂ ਬਬਂਧ ਹ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਾਈ ਰੱਖੀ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤ ਪ੍ਰੇਤਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ੋਭਮਾਨੋਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਇਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀ ਕਨ੍ਯਾ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤ ਪਯੋਧਰਾ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਪਾਗਲ ਜਿਹਾ ਤੇ ਭੂਤ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਇਹ ਵਿਦਿਆਧਰੀ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਹੈ—'
ਸ਼ੋਭਾਲਂਕਾਰਸੌਭਾਗ੍ਯੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦृष੍ਟਾ ਤਤੋ ਮਨਃ। ਕ੍ਸ਼ੋਭਮਾਯਾਤਿ ਮੇ ਚਾਦ੍ਯ ਨਾਹਂ ਕਾਮੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
'ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨਾਵੇ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।'
ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਤਾਵਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪਰਿਬਭ੍ਰਾਮ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਭਾਗ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੂਢਂ ਰਾਜਾਨਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਤੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਾਮਾਤ੍ਮਸ਼ਿਰਸੋ ਮਾਲਾਂ ਭ੍ਰਮਦੁਨ੍ਮਤ੍ਤषਟ੍ਪਦਾਮ੍। ਆਦਾਯਾਮਰਰਾਜਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪੋਨ੍ਮਤ੍ਤਵਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਭੌਂਰੇ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਮਾਲਾ ਸਾ ਗਜਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ। ਮੁਕ੍ਤਾ ਰਰਾਜ ਸਾ ਮਾਲਾ ਕੈਲਾਸੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਯਥਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਮਾਲਾ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ।
ਮਦਾਂਧਕਾਰਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋਸੌ ਗਂਧਾਘ੍ਰਾਣੇਨ ਵਾਰਣਃ। ਕਰੇਣਾਦਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਪਰ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਭਗਵਾਨ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ। ਰਾਜੇਂਦ੍ਰਦੇਵਰਾਜਾਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜੋ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ—
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਨ੍ਨਤਿਸ੍ਤਬ੍ਧੋਸਿ ਵਾਸਵ। ਸ਼੍ਰਿਯੋਧਾਮਸ੍ਰਜਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦ੍ਦਤ੍ਤਾਨ੍ਨਾਭਿਨਂਦਸਿ
'ਵਾਸਵ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਰਾਜ ਦੀ ਮੱਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਭਾਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ—'
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ਼੍ਰੀਰਤੋ ਮੂਢ ਵਿਨਾਸ਼ਮੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ। ਮਦ੍ਦਤ੍ਤਾ ਭਵਤਾ ਮਾਲਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹੀਤਲੇ
'ਮੂਰਖ, ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਦਿੱਤੀ ਮਾਲਾ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਣष੍ਟਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤਕੋਪਸ੍ਯ ਭਯਮੇਤਿ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਤਿੰਨੋ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਕismet ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਮਤਿਗਰ੍ਵੇਣ ਦੇਵਰਾਜਾਵਮਨ੍ਯਸੇ। ਮਹੇਂਦ੍ਰੋ ਵਾਰਣਸ੍ਕਂਧਾਦਵਤੀਰ੍ਯ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਧੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਿੰਦਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਮੁਨਿਂ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਮਕਲ੍ਮषਮ੍। ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਤਦਾ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮਿष੍ਯੇ ਬਹੁਨਾ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦੇਵਰਾਜੋਪਿ ਤਂ ਪੁਨਃ
"ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ—ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸੌ ਯਗਿਆਂ ਵਾਲੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਿਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਨਾਗਂ ਪ੍ਰਯਯਾਵਮਰਾਵਤੀਮ੍। ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਂ ਸਸ਼ਕ੍ਰਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਇਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਤਿੰਨੋ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਨ ਯਜ੍ਞਾਃ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤੇ ਨ ਤਪਸ੍ਯਂਤਿ ਤਾਪਸਾਃ। ਨ ਚ ਦਾਨਾਨਿ ਦੀਯਂਤੇ ਨष੍ਟਪ੍ਰਾਯਮਭੂਜ੍ਜਗਤ੍
ਹੁਣ ਨਾ ਤਾਂ ਯਗ ਕਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਤਪਸਿਆ ਹੋ ਰਹੀ, ਨਾ ਹੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ; ਜਗਤ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਮਤ੍ਯਂਤਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਰ੍ਜਿਤੇ। ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਬਲੋਦ੍ਯੋਗਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤਿੰਨੋ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚਮਕ ਨਾ ਰਹੀ ਤੇ ਨੇਕੀਆਂ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਵਿਜਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਦੈਤ੍ਯੈਰਿਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ। ਪਿਤਾਮਹਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਪਹੁੰਚੇ।
ਯਥਾਵਤ੍ਕਥਿਤੇ ਦੇਵੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਥਾ ਸੁਰਾਨ੍। ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਂ ਕੂਲਂ ਜਗਾਮ ਸਹਿਤਃ ਸੁਰੈਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤ੍ਵਾ ਜਗਾਦ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਿष੍ਣੋ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਹਿਤਂ ਕੁਰੁ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਠ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਲਦੀ ਕਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ।"