ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਵ੍ਯਾਧਿਜਰਾਸ਼ੋਕ ਤृष੍ਣਾਕ੍ਰੋਧਾਸ਼੍ਚ ਜਜ੍ਞਿਰੇ। ਦੁਃਖੋਤ੍ਤਰਾਃ ਸ੍ਮृਤਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਧਰ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਿਮਾਰੀ, ਬੁੱਢਾਪਾ, ਗ਼ਮ, ਪਿਆਸ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹਨ।
ਨੈषਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਾ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਃ। ਰੌਦ੍ਰਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਰੂਪਾਣਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਨृਵਰਾਤ੍ਮਜ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਨਾ ਤਾ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੀ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਲਯਹੇਤੁਤ੍ਵਂ ਜਗਤੋਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਵੈ। ਰੁਦ੍ਰਸਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਕਾਰ ਹਾ(?)
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਰੁਦਰ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਕਲ੍ਪਾਦਾਵਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਧ੍ਯਾਯਤਸ੍ਤਤਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਭੋਰਂਕੇ ਕੁਮਾਰੋ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ
ਕਲਪ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਸੋਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਨੀਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਰੁਦਨ੍ਵੈ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਸੋਥ ਦ੍ਰਵਂਸ਼੍ਚ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ। ਕਿਂ ਰੋਦਿषੀਤਿ ਤਂ ਦੇਵੋ ਰੁਦਂਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਇਆ ਤੇ ਅੰਸੂ ਵਗਾਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਨਾਮਧੇਹੀਤਿ ਤਂ ਸੋਥ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍। ਰੋਦਨਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਨਾਮਾਸਿ ਮਾ ਰੋਦੀਰ੍ਧੈਰ੍ਯਮਾਵਹ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ?' ਤਦ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਰੋਂਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਰੁਦਰ ਹੈ। ਹੁਣ ਨਾ ਰੋ, ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਸ੍ਸੋਥ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵੋ ਰੁਰੋਦ ਹ। ਤਤੋਨ੍ਯਾਨਿ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਸਪ੍ਤਨਾਮਾਨਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੁਃ ੨੦੦ 1.3.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਫਿਰ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਰੋਇਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਸੱਤ ਨਾਂ ਦਿੱਤੇ।
ਮੂਰ੍ਤ੍ਤੀਨਾਂ ਚੈਵਮष੍ਟਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਚਕਾਰ ਹ। ਭਵਂ ਸ਼ਰ੍ਵਮਥੇਸ਼ਾਨਂ ਤਥਾ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਨृਪ
ਇਹ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਥਾਂ ਬਣਾਈਆਂ: ਭਵ, ਸ਼ਰਵ, ਈਸ਼ਾਨ ਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ,
ਭੀਮਮੁਗ੍ਰਂ ਮਹਾਦੇਵਮੁਵਾਚ ਸ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਸੂਰ੍ਯੋ ਜਲਂ ਮਹੀ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵਾਯੁਰਾਕਾਸ਼ਮੇਵ ਚ
ਭੀਮ, ਉਗ੍ਰ, ਮਹਾਦੇਵ—ਇਹ ਨਾਂ ਵੀ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਰੱਖੇ। ਸੂਰਜ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼,
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸੋਮ ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਤਨਵਃ ਕਮਾਤ੍। ਏਵਂ ਪ੍ਰਕਾਰੋ ਰੁਦ੍ਰੋਸੌ ਸਤੀਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਵਿਂਦਤ
ਦীক্ষਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੋਮ—ਇਹ ਵੀ ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਸਤੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਕੋਪਾਚ੍ਚ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸਾ ਸਤੀ ਸ੍ਵਂ ਕਲੇਵਰਮ੍। ਹਿਮਵਦ੍ਦੁਹਿਤਾ ਸਾਭੂਨ੍ਮੇਨਾਯਾਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਸਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਤੇ ਮੇਨਾ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਉਪਯੇਮੇ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਚਿਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਭਵਃ। ਦਾਕ੍ਸ਼ੀ ਧਾਤृਵਿਧਾਤਾਰੌ ਭृਗੋਃ ਖ੍ਯਾਤਿਰਸੂਯਤ
ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਨੇ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ। ਦਕ੍ਸ਼ ਤੋਂ ਧਾਤਾ ਤੇ ਵਿਧਾਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਤੇ ਭਰਗੁ ਤੋਂ ਖਿਆਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਯਾ
ਤੇ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ—
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਤੁ ਤਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਕਿਲੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਖ੍ਯਾਤ੍ਯਾਂ ਭृਗੋਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਏਤਦਾਹ ਕਥਂ ਭਵਾਨ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਧੀ ਖਿਆਤੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ। ਇਹ ਦੱਸੋ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?
ਕਥਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਦੁਹਿਤਾ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ। ਮੇਨਾਯਾਂ ਗਰ੍ਭਸਂਭੂਤਿਮੁਮਾਯਾ ਜਨ੍ਮ ਏਵ ਚ
ਅਤੇ ਦੱਖ ਦੀ ਸੁਪੁੱਤਰੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ? ਤੇ ਉਮਾ ਮੈਨਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮੀ?
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਪਤ੍ਨੀ ਹੈਮਵਤੀ ਕृਤਾ। ਵਿਰੋਧਂ ਚਾਥ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਮੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕਿਉਂ ਬਣਾਇਆ? ਤੇ ਦੱਖ ਨਾਲ ਕੀ ਵਿਰੋਧ ਹੋਇਆ? ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਇਦਂ ਚ ਸ਼ृਣੁ ਭੂਪਾਲ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋਹਮਿਹ ਤ੍ਵਯਾ। ਸ਼੍ਰੀਸਂਬਂਧੋ ਮਯਾਪ੍ਯੇष ਸ਼੍ਰੁਤ ਆਸੀਤ੍ਪਿਤਾਮਹਾਤ੍
ਪੁਲਸਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇਹ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਪਰਿਭ੍ਰਾਮ੍ਯਨ੍ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍। ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਕਰੇਮਾਲਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੌਗਨ੍ਧਿਕੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਅਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵਿਦਿਆਧਰੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੇਖੀ।
ਯਾਚਯਾਮਾਸ ਮੇ ਦੇਹਿ ਜਟਾਜੂਟੇ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਇਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀ ਤੇਨ ਪृष੍ਟਾ ਸਾ ऋषਿਣਾ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਜਟਾਂ ਵਿਚ ਪਾ ਲਵਾਂਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵਿਦਿਆਧਰੀ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੰਗਿਆ।
ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤਾ ਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਸ ਤਦਾ ਨृਪ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਸ਼ਿਰੋਮਾਲਾਂ ਬਬਂਧ ਹ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਾਈ ਰੱਖੀ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤ ਪ੍ਰੇਤਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ੋਭਮਾਨੋਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਇਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀ ਕਨ੍ਯਾ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤ ਪਯੋਧਰਾ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਪਾਗਲ ਜਿਹਾ ਤੇ ਭੂਤ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਇਹ ਵਿਦਿਆਧਰੀ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਹੈ—'
ਸ਼ੋਭਾਲਂਕਾਰਸੌਭਾਗ੍ਯੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦृष੍ਟਾ ਤਤੋ ਮਨਃ। ਕ੍ਸ਼ੋਭਮਾਯਾਤਿ ਮੇ ਚਾਦ੍ਯ ਨਾਹਂ ਕਾਮੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
'ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨਾਵੇ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।'
ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਤਾਵਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪਰਿਬਭ੍ਰਾਮ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਭਾਗ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੂਢਂ ਰਾਜਾਨਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਤੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਾਮਾਤ੍ਮਸ਼ਿਰਸੋ ਮਾਲਾਂ ਭ੍ਰਮਦੁਨ੍ਮਤ੍ਤषਟ੍ਪਦਾਮ੍। ਆਦਾਯਾਮਰਰਾਜਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪੋਨ੍ਮਤ੍ਤਵਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਭੌਂਰੇ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਮਾਲਾ ਸਾ ਗਜਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ। ਮੁਕ੍ਤਾ ਰਰਾਜ ਸਾ ਮਾਲਾ ਕੈਲਾਸੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਯਥਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਮਾਲਾ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ।
ਮਦਾਂਧਕਾਰਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋਸੌ ਗਂਧਾਘ੍ਰਾਣੇਨ ਵਾਰਣਃ। ਕਰੇਣਾਦਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਪਰ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਭਗਵਾਨ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ। ਰਾਜੇਂਦ੍ਰਦੇਵਰਾਜਾਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜੋ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ—
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਨ੍ਨਤਿਸ੍ਤਬ੍ਧੋਸਿ ਵਾਸਵ। ਸ਼੍ਰਿਯੋਧਾਮਸ੍ਰਜਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦ੍ਦਤ੍ਤਾਨ੍ਨਾਭਿਨਂਦਸਿ
'ਵਾਸਵ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਰਾਜ ਦੀ ਮੱਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਭਾਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ—'
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ਼੍ਰੀਰਤੋ ਮੂਢ ਵਿਨਾਸ਼ਮੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ। ਮਦ੍ਦਤ੍ਤਾ ਭਵਤਾ ਮਾਲਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹੀਤਲੇ
'ਮੂਰਖ, ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਦਿੱਤੀ ਮਾਲਾ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।'