ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਾਹੁਰਤਿਦਾਨਾਨਿ ਗਾਵਃ ਪृਥ੍ਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਨਰਕਾਦੁਦ੍ਧਰਂਤ੍ਯੇਤੇ ਜਪਵਾਪਨਦੋਹਨਾਤ੍
ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਗਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ; ਇਹ ਜਪ, ਬੀਜ ਪਾਉਣ ਤੇ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਤਾਰਯਂਤ੍ਯੇਤੇ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਧਾਰਣੈਃ । ਪ੍ਰਾਵृਤਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਦਾ ਯਾਂਤਿ ਨਗ੍ਨਾ ਯਾਨ੍ਤਿਤ੍ਵਵਸ੍ਤ੍ਰਦਾਃ
ਇਹ ਦਾਨ ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੱਸਦੇ ਹਨ; ਕਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੰਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤृਪ੍ਤਾ ਯਾਂਤ੍ਯਨ੍ਨਦਾਤਾਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾ ਯਾਂਤ੍ਯਨਨ੍ਨਦਾਃ । ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਰਕਾਦ੍ਭਯਭੀਰਵਃ
ਅੰਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭੁੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਨਰਕ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗਯਾਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਏष੍ਟਵ੍ਯਾ ਬਹਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਦ੍ਯੇਕੋऽਪਿ ਗਯਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਗਯਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣੇਗਾ; ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਇਕ ਵੀ ਗਯਾ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਯਜੇਤ ਵਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਨੀਲਂ ਵਾ ਵृषਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍ । ਲੋਹਿਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਣੇਨ ਪੁਚ੍ਛਾਗ੍ਰੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪਾਂਡੁਰਃ
ਕੋਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਵੱਝ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਵੱਝ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪੁੱਛ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪੀਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਖੁਰਵਿषਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਨੀਲੋ ਵृष ਉਚ੍ਯਤੇ । ਨੀਲਃ ਪਾਂਡੁਰਲਾਂਗੂਲਸ੍ਤੋਯਮੁਦ੍ਧਰਤੇ ਤੁ ਯਃ
ਜੋ ਵੱਝ ਖੁਰ ਤੇ ਸੀੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਲਾ ਵੱਝ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨੀਲਾ ਵੱਝ ਜਿਸ ਦੀ ਪੁੱਛ ਦਾ ਅੰਤ ਪੀਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
षष੍ਟਿਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤੇਨ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ । ਯਚ੍ਚ ਸ਼ृਂਗਗਤਂ ਪਂਕਂ ਕੁਲਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਚੋਦ੍ਧृਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਸਿੰਗ 'ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਲ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਨਂਤਿ ਸੋਮਲੋਕਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ । ਆਸੀਦ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਿਲੀਪਸ੍ਯ ਨृਗਸ੍ਯ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੋਮ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਰਾਜਾ ਦਿਲੀਪ, ਨ੍ਰਿਗ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਇਹੀ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਤੁ ਨਰੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਨਰਨ੍ਯੋ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਸੁਧਾ ਦਤ੍ਤਾ ਰਾਜਭਿਃ ਸਗਰਾਦਿਭਿਃ
ਪਰ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਹ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਸਾਗਰ ਆਦਿ ਬਹੁਤ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਯਦਾ ਭੂਮਿਸ੍ਤਸ੍ਯਤਸ੍ਯ ਤਦਾ ਫਲਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੋ ਵਾਥ ਸ੍ਤ੍ਰੀਹਂਤਾ ਬਾਲਘ੍ਨਃ ਪਤਿਤੋऽਥਵਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਬੱਚਾ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਹੋਵੇ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਂਤਾ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯਦੁਃष੍ਕृਤਮ੍ । ਸ੍ਵਦਤ੍ਤਾਂ ਪਰਦਤ੍ਤਾਂ ਵਾ ਯੋ ਹਰੇਤ੍ਤੁ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਜੋ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਹੜਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਵਿष੍ਠਾਕृਮਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ ਪਚ੍ਯਤੇ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਭੂਮਿਦਃ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਮਲ ਦੇ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਾ ਚਾਨੁਮਂਤਾ ਚ ਤਾਵਦ੍ਵੈ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਭੂਮਿਦਾਦ੍ਭੂਮਿਹਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਨਾਪਰਃ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਵਾਨ੍
ਜੋ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਉਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਾਧਸ੍ਤੌ ਚ ਤਿष੍ਠੇਤੇ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਉੱਤੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਅਗ੍ਨੇਰਪਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਭੂਰ੍ਵੈष੍ਣਵੀ ਸੂਰ੍ਯਸੁਤਾਸ੍ਤੁ ਗਾਵਃ । ਤੇषਾਂਮਨਂਤਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਵੀਤ ਯਃ ਕਾਂਚਨਂ ਗਾਂ ਚ ਮਹੀਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍
ਸੋਨਾ ਅੱਗ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਂ ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਉਭੌ ਤੌ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣੌ ਨਿਯਤੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨੌ
ਜੋ ਧਰਤੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਲਈ ਨਿਸਚਿਤ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਾਯੇਨ ਹृਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਯੈਰ੍ਨਰੈਰਪਹਾਰਿਤਾ । ਹਰਂਤੋ ਹਾਰਯਂਤਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਯੁਸ੍ਤੇ ਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾਇਤਿਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੜਪਿਆ ਜਾਂ ਚੁਰਾਇਆ, ਉਹ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੜਪਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਹਰੇਦ੍ਧਾਰਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਮਂਦਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਮੋਵृਤਃ । ਸ ਬਦ੍ਧੋ ਵਾਰੁਣੈਃ ਪਾਸ਼ੈਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿषੁ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਮੰਦੇ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹੜਪਦਾ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਰੁਭਿਃ ਪਤਿਤੈਸ੍ਤੇषਾਂ ਦਾਨਾਨਾਮਵਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਹृਤੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਹਤਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰੁषਂ ਕੁਲਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਵਿਖੇਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਪੀੜੀਆਂ ਦਾ ਕੁਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਪੀਕੂਪਸਹਸ੍ਰੇਣ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤੇਨ ਚ । ਗਵਾਂਕੋਟਿਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਭੂਮਿਹਰ੍ਤਾ ਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਪੀਆਂ ਜਾਂ ਕੂਆਂ, ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਜਾਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਵੀ ਧਰਤੀ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕृਤਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤਪੋऽਧੀਤਂ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਰ੍ਦ੍ਧਾਂਗੁਲਸ੍ਯ ਸੀਮਾਯਾ ਹਰਣੇਨ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਦਿੱਤਾ, ਤਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਧਰਮ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਅਰਧ ਉਂਗਲ ਜਿੰਨੀ ਹੱਦ ਲੈਣ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਤੀਰ੍ਥਂ ਗ੍ਰਾਮਰਥ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਗ੍ਰਾਮਮੇਵ ਚ । ਸਂਪੀਡ੍ਯ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੋ ਗਾਂ ਦੇ ਘਾਟ, ਪਿੰਡ ਦੀ ਗਲੀ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਪਂਚਕਨ੍ਯਾਨृਤੇ ਹਂਤਿ ਦਸ਼ ਹਂਤਿ ਗਵਾਨृਤੇ । ਸ਼ਤਮਸ਼੍ਵਾਨृਤੇ ਹਂਤਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਾਨृਤੇ
ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਦਸ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗਾਂ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਸੌ, ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਸੌ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਂਤਿ ਜਾਤਾਨਜਾਤਾਂਸ਼੍ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਾਰ੍ਥੇऽਨृਤਂ ਵਦਨ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਭੂਮ੍ਯਨृਤੇ ਹਂਤਿ ਮਾਸ੍ਮ ਭੂਮ੍ਯਨृਤਂ ਵਦ
ਸੋਨੇ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਨਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਲਈ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵੇ ਨੋ ਰਤਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਕਂਠਗਤੈਰਪਿ । ਅਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਰੋਹਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਗ੍ਧੋ ਨ ਰੋਹਤਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਸਤੇ ਕਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਲਾਲਚ ਨਾ ਆਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਜਿੰਦਗੀ ਗਲੇ ਵਿਚ ਆ ਪਈ ਹੋਵੇ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਮੁੜ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਅਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਰੋਹਂਤਿ ਸੂਰ੍ਯਦਗ੍ਧਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਰਾਜਦਂਡਹਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਹਤਾ ਹਤਾਃ
ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੁੜ ਵਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸੜੀਆਂ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮੁੜ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਦਾ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵੇਨ ਚ ਪੁष੍ਟਾਨਿ ਅਂਗਾਨਿ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮਹੁਃ । ਕਾਰ੍ਯਕਾਲੇਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਂਤੇ ਸਿਕਤਾਭਿ ਤਪੋ ਯਥਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਹੋਏ ਅੰਗ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਢਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਉਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਰਣਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਰੋ ਯਾਤੀਹ ਰੌਰਵਮ੍ । ਨ ਵਿषਂ ਵਿषਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਵਿषਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜ਼ਹਿਰ ਹੀ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਅਸਲ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈ।
ਵਿषਮੇਕਾਕਿਨਂ ਹਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਿਕਮ੍ । ਲੋਹਚੂਰ੍ਣਂ ਚਾਸ਼੍ਮਚੂਰ੍ਣਂ ਵਿषਂ ਸਂਜਰਯੇਨ੍ਨਰਃ
ਜ਼ਹਿਰ ਇਕੱਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਪੁੱਤਰ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਲੋਹਾ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦਾ ਚੂਣਾ ਨਿਸ਼ਕਰਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕਃ ਪੁਮਾਨ੍ਜਰਯਿष੍ਯਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵੇਨ ਤੁ ਯਤ੍ਸੌਖ੍ਯਂ ਦੇਵਸ੍ਵੇਨ ਤੁ ਯਾ ਰਤਿਃ
ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੌਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕਰਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਰਸ—