ਦਸ਼ਹਸ੍ਤੇਨ ਦਂਡੋऽਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦਂਡਾਨਿ ਵਰ੍ਤਨਮ੍ । ਦਸ਼ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਗੋਚਰ੍ਮ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗੋਚਰ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਲੱਕੜੀ ਦਸ ਹੱਥ ਲੰਬੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਹ ਲੱਕੜੀਆਂ ਇੱਕ ਮਾਪ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਸ ਐਸੇ ਮਾਪਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਵृषਂ ਗੋਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਯਂਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਬਾਲਵਤ੍ਸਪ੍ਰਸੂਤਾਨਾਂ ਤਦ੍ਗੋਚਰ੍ਮ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਆਂ ਤੇ ਵੱਝਾਂ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਯ ਤਪੋਯੁਤਾਯ ਪ੍ਰਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਯ । ਯਾਵਨ੍ਮਹੀ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਾਗਰਾਂਤਾ ਤਾਵਤ੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਦਨਂਤਮ੍
ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਇੱਕ ਗੁਣਵਾਨ, ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਧਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨਾ ਚਿਰ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਪ੍ਸੁ ਪਤਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤੈਲਬਿਂਦੁਃ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਤਿ । ਏਵਂਭੂਮਿਕृਤਂ ਦਾਨਂ ਸਸ੍ਯੇ ਸਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਲ ਦਾ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਫਸਲ ਤੋਂ ਫਸਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਬੀਜਾਨਿ ਰੋਹਂਤਿ ਪ੍ਰਚੀਰ੍ਣਾਨਿ ਮਹੀਤਲੇ । ਏਵਂ ਕਾਮਾਨ੍ਪ੍ਰਰੋਹਂਤਿ ਭੂਮਿਦਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਧਰਤੀ 'ਚ ਪੈ ਕੇ ਉੱਗਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵੀ ਉੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਦਾਃ ਸੁਖਿਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਦੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਸ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਦੋ ਭੂਯੋ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਜੋ ਅੰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦੇ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਗੌਰ੍ਭਰਤੇ ਵਤ੍ਸਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਰਿਣੀ । ਏਵਂ ਦਤ੍ਤਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਭੂਮਿਰ੍ਭਰਤਿ ਭੂਮਿਦਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੀ ਬੱਚੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੇ ਕੇ ਪਾਲਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਂਖੋ ਭਦ੍ਰਾਸਨਂ ਛਤ੍ਰਂ ਵਰਾਸ਼੍ਵਵਰਵਾਰਣਾਃ । ਭੂਮਿਦਾਨਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪੁਰਂਦਰ
ਸੰਖ, ਚੰਗਾ ਆਸਨ, ਛਤਰੀ, ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਾਥੀ—ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ।
ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਵਰੁਣੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸੋਮੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਭਿਨਂਦਂਤਿ ਭੂਮਿਦਮ੍
ਸੂਰਜ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੋਮ, ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ—ਇਹ ਸਭ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਆਸ੍ਫੋਟਯਂਤਿ ਪਿਤਰੋ ਵਰ੍ਣਯਂਤਿ ਪਿਤਾਮਹਾਃ । ਭੂਮਿਦਾਤਾ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਿਤਰ ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਡੇ ਪਿਤਾ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣੇਗਾ।
ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਾਹੁਰਤਿਦਾਨਾਨਿ ਗਾਵਃ ਪृਥ੍ਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਨਰਕਾਦੁਦ੍ਧਰਂਤ੍ਯੇਤੇ ਜਪਵਾਪਨਦੋਹਨਾਤ੍
ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਗਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ; ਇਹ ਜਪ, ਬੀਜ ਪਾਉਣ ਤੇ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਤਾਰਯਂਤ੍ਯੇਤੇ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਧਾਰਣੈਃ । ਪ੍ਰਾਵृਤਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਦਾ ਯਾਂਤਿ ਨਗ੍ਨਾ ਯਾਨ੍ਤਿਤ੍ਵਵਸ੍ਤ੍ਰਦਾਃ
ਇਹ ਦਾਨ ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੱਸਦੇ ਹਨ; ਕਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੰਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤृਪ੍ਤਾ ਯਾਂਤ੍ਯਨ੍ਨਦਾਤਾਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾ ਯਾਂਤ੍ਯਨਨ੍ਨਦਾਃ । ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਰਕਾਦ੍ਭਯਭੀਰਵਃ
ਅੰਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭੁੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਨਰਕ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗਯਾਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਏष੍ਟਵ੍ਯਾ ਬਹਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਦ੍ਯੇਕੋऽਪਿ ਗਯਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਗਯਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣੇਗਾ; ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਇਕ ਵੀ ਗਯਾ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਯਜੇਤ ਵਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਨੀਲਂ ਵਾ ਵृषਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍ । ਲੋਹਿਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਣੇਨ ਪੁਚ੍ਛਾਗ੍ਰੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪਾਂਡੁਰਃ
ਕੋਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਵੱਝ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਵੱਝ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪੁੱਛ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪੀਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਖੁਰਵਿषਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਨੀਲੋ ਵृष ਉਚ੍ਯਤੇ । ਨੀਲਃ ਪਾਂਡੁਰਲਾਂਗੂਲਸ੍ਤੋਯਮੁਦ੍ਧਰਤੇ ਤੁ ਯਃ
ਜੋ ਵੱਝ ਖੁਰ ਤੇ ਸੀੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਲਾ ਵੱਝ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨੀਲਾ ਵੱਝ ਜਿਸ ਦੀ ਪੁੱਛ ਦਾ ਅੰਤ ਪੀਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
षष੍ਟਿਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤੇਨ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ । ਯਚ੍ਚ ਸ਼ृਂਗਗਤਂ ਪਂਕਂ ਕੁਲਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਚੋਦ੍ਧृਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਸਿੰਗ 'ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਲ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਨਂਤਿ ਸੋਮਲੋਕਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ । ਆਸੀਦ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਿਲੀਪਸ੍ਯ ਨृਗਸ੍ਯ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੋਮ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਰਾਜਾ ਦਿਲੀਪ, ਨ੍ਰਿਗ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਇਹੀ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਤੁ ਨਰੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਨਰਨ੍ਯੋ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਸੁਧਾ ਦਤ੍ਤਾ ਰਾਜਭਿਃ ਸਗਰਾਦਿਭਿਃ
ਪਰ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਹ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਸਾਗਰ ਆਦਿ ਬਹੁਤ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਯਦਾ ਭੂਮਿਸ੍ਤਸ੍ਯਤਸ੍ਯ ਤਦਾ ਫਲਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੋ ਵਾਥ ਸ੍ਤ੍ਰੀਹਂਤਾ ਬਾਲਘ੍ਨਃ ਪਤਿਤੋऽਥਵਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਬੱਚਾ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਹੋਵੇ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਂਤਾ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯਦੁਃष੍ਕृਤਮ੍ । ਸ੍ਵਦਤ੍ਤਾਂ ਪਰਦਤ੍ਤਾਂ ਵਾ ਯੋ ਹਰੇਤ੍ਤੁ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਜੋ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਹੜਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਵਿष੍ਠਾਕृਮਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ ਪਚ੍ਯਤੇ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਭੂਮਿਦਃ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਮਲ ਦੇ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਾ ਚਾਨੁਮਂਤਾ ਚ ਤਾਵਦ੍ਵੈ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਭੂਮਿਦਾਦ੍ਭੂਮਿਹਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਨਾਪਰਃ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਵਾਨ੍
ਜੋ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਉਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਾਧਸ੍ਤੌ ਚ ਤਿष੍ਠੇਤੇ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਉੱਤੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਅਗ੍ਨੇਰਪਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਭੂਰ੍ਵੈष੍ਣਵੀ ਸੂਰ੍ਯਸੁਤਾਸ੍ਤੁ ਗਾਵਃ । ਤੇषਾਂਮਨਂਤਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਵੀਤ ਯਃ ਕਾਂਚਨਂ ਗਾਂ ਚ ਮਹੀਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍
ਸੋਨਾ ਅੱਗ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਂ ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਉਭੌ ਤੌ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣੌ ਨਿਯਤੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨੌ
ਜੋ ਧਰਤੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਲਈ ਨਿਸਚਿਤ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਾਯੇਨ ਹृਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਯੈਰ੍ਨਰੈਰਪਹਾਰਿਤਾ । ਹਰਂਤੋ ਹਾਰਯਂਤਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਯੁਸ੍ਤੇ ਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾਇਤਿਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੜਪਿਆ ਜਾਂ ਚੁਰਾਇਆ, ਉਹ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੜਪਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਹਰੇਦ੍ਧਾਰਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਮਂਦਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਮੋਵृਤਃ । ਸ ਬਦ੍ਧੋ ਵਾਰੁਣੈਃ ਪਾਸ਼ੈਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿषੁ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਮੰਦੇ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹੜਪਦਾ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਰੁਭਿਃ ਪਤਿਤੈਸ੍ਤੇषਾਂ ਦਾਨਾਨਾਮਵਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਹृਤੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਹਤਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰੁषਂ ਕੁਲਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਵਿਖੇਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਪੀੜੀਆਂ ਦਾ ਕੁਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਪੀਕੂਪਸਹਸ੍ਰੇਣ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤੇਨ ਚ । ਗਵਾਂਕੋਟਿਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਭੂਮਿਹਰ੍ਤਾ ਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਪੀਆਂ ਜਾਂ ਕੂਆਂ, ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਜਾਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਵੀ ਧਰਤੀ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।