ਮਾਮੁਦ੍ਧਰਾਸ੍ਮਾਦਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮੁਤ੍ਥਿਤਾ। ਪਰਮਾਤ੍ਮਨ੍ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਪੁਰੁषਾਤ੍ਮਨ੍ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਇੱਥੋਂ ਉੱਠਾ ਲਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉੱਠੀ ਸੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ।
ਪ੍ਰਧਾਨਵ੍ਯਕ੍ਤਰੂਪਾਯ ਕਾਲਭੂਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ। ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕृਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਅਵਿਕਤ ਰੂਪ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਾਲ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਬਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਸਰ੍ਗਾਦੌ ਯਃ ਪਰੋਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰਾਤ੍ਮਰੂਪਧृਕ੍। ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਕਲਂ ਜਗਤ੍ਯੇਕਾਰ੍ਣਵੀਕृਤੇ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ੇषੇ ਤ੍ਵਮੇਵ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਾਨੋ ਮਨੀषਿਭਿਃ। ਭਵਤੋ ਯਤ੍ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਤਨ੍ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਗੋਵਿੰਦ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬਚਦੇ ਹੋ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਅਵਤਾਰੇषੁ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਤਦਰ੍ਚਨ੍ਤਿ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਤ੍ਵਾਮਾਰਾਧ੍ਯ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਾਤਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਤੁਸੀਂ ਜਦ ਵੀ ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਰੂਪ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਜੋਂ ਪੂਜ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵਮਨਾਰਾਧ੍ਯ ਕੋ ਹਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ। ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਮਨਸਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਯਦ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਾਦਿਭਿਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਕੌਣ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਰੂਪ ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਪਕੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਯਤ੍ਪਰਿਛੇਦ੍ਯਂ ਤਦ੍ਰੂਪਮਖਿਲਂ ਤਵ। ਤ੍ਵਨ੍ਮਯ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਦਾਧਾਰਾਤ੍ਵਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਾਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਅਤੇ ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਰਚੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ।
ਮਾਧਵੀਮਿਤਿ ਲੋਕੋਯਮਭਿਧਤ੍ਤੇ ਤਤੋ ਹਿ ਮਾਮ੍। ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਪृਥਿਵੀਧਰਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਧਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪૃਥਵੀ ਵਲੋਂ ਸਤਿ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲਾ—
ਸਾਮਸ੍ਵਰਧ੍ਵਨਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਜਗਰ੍ਜ ਪਰਿਘਰ੍ਘਰਮ੍। ਤਤਃ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਧਰਾਂ ਸ੍ਵਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾ ਮਹਾਵਰਾਹਃ ਸ੍ਫੁਟਪਦ੍ਮਲੋਚਨਃ। ਰਸਾਤਲਾਦੁਤ੍ਪਲਪਤ੍ਰਸਨ੍ਨਿਭਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤੋ ਨੀਲ ਇਵਾਚਲੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਵਾਰਾਹ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਦੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਉਤਪਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਉੱਠ ਆਇਆ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤਾ ਤੇਨ ਮੁਖਾਨਿਲਾਹਤਂ ਤਦਾਪ੍ਲਵਾਂਭੋ ਜਨਲੋਕ ਸਂਸ਼੍ਰਯਾਨ੍। ਸਨਂਦਨਾਦੀਨਪਕਲ੍ਮषਾਨ੍ਮੁਨੀਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਭੂਯੋਪਿ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾਸ੍ਪਦਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਹਵਾ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਲਗੀ, ਅਤੇ ਜਨਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਨੰਦਨ ਆਦਿ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਮੁਨੀ, ਹੋਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤੋਯਾਨਿ ਖੁਰਾਗ੍ਰਵਿਕ੍ਸ਼ਤੇ ਰਸਾਤਲੇऽਧਕृਤਸ਼ਬ੍ਦਸਂਤਤਿਃ। ਬਲਾਹਕਾਨਾਂ ਚ ਤਤਿ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਵਾਸਾਨਿਲਾਸ੍ਤਾ ਪਰਿਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਨੁਕਲੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਸਾਤਲ ਵੱਲ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਬੱਦਲ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਵਾਸ ਦੀ ਹਵਾ ਚਹੁੰਫੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਲਾਰ੍ਦ੍ਰਕੁਕ੍ਸ਼ੇਰ੍ਮਹਾਵਰਾਹਸ੍ਯ ਮਹੀਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯ। ਵਿਧੂਨ੍ਵਤੋ ਵੇਦਮਯਂ ਸ਼(ਸ਼ਿ?)ਰੀਰਂ ਰੋਮਾਂਤਰਸ੍ਥਾ ਮੁਨਯੋ ਜੁषਂਤਿ
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਸੂਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੇਟ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵੇਦ-ਸਰੂਪ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਦੇ ਹਿਲਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਗਦਾ ਸ਼ਂਖਦਰਾਸਿਚਕ੍ਰਧृਕ੍। ਪ੍ਰਭੂਤਿ ਨਾਸ਼ ਸ੍ਥਿਤਿ ਹੇਤੁਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪਰਮਂ ਚ ਯਤ੍ਪਦਮ੍
ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬਣਨ, ਨਾਸ ਤੇ ਟਿਕਾਊ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਪਾਦੇषੁ ਵੇਦਾਸ੍ਤਵ ਯੂਪਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਦਂਤੇषੁ ਯਜ੍ਞਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਯਸ਼੍ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ। ਹੁਤਾਸ਼ ਜਿਹ੍ਵੋਸਿ ਤਨੂਰੁਹਾਣਿ ਦਰ੍ਭਾਃ ਪ੍ਰਭੋ ਯਜ੍ਞਪੁਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ
ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਵੇਦ ਹਨ, ਤੇਰੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ ਯੂਪ ਹਨ, ਦੰਦ ਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਯਜਨ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਤੇ ਅੱਗ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਦਰਭ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਯਜਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ।
ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵ੍ਯੋਰਤੁਲਪ੍ਰਭਾਵ ਯਦਂਤਰਂ ਤਦ੍ਵਪੁषਾ ਤਵੈਵ। ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਜਗਦ੍ਵਾਪਿ ਸਮਸ੍ਤਮੇਤਦ੍ਧਿਤਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਭੋ ਭਵਤ੍ਵਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਅਤੁੱਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਹੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ।
ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਵਮੇਵੈਕੋ ਨਾਨ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਜਗਤਃ ਪਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ!
ਤਵੈष ਮਹਿਮਾ ਯੇਨ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਂ। ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਵਰੂਪਮਖਿਲਂ ਜਗਦੇਤਦਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਪਰ ਅਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।
ਅਰ੍ਥਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤੋ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਂਤੇ ਤਮਸਃ ਪ੍ਲਵੇ। ਯੇ ਤੁ ਜ੍ਞਾਨਵਿਦਸ਼੍ਸ਼ੁਦ੍ਧਚੇਤਸਸ੍ਤੇऽਖਿਲਂ ਜਗਤ੍ ੫੦ 1.3.
ਜੋ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਵਸਤੂ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ 'ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ। ਪ੍ਰਸੀਦ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਨ੍ਭਵਾਯ ਜਗਤਸ੍ਤ੍ਵਿਮਾਮ੍
ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਉਦ੍ਧਰੋਰ੍ਵੀਮਮੇਯਾਤ੍ਮਨ੍ਨਿਮਗ੍ਨਾਮਬ੍ਜਲੋਚਨ। ਸਤ੍ਵੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤੋਸਿ ਭਗਵਨ੍ਗੋਵਿਂਦ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਹੇ ਅੰਜਨ-ਨੇਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਠਾ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਤੁਸੀਂ ਸਤਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ—ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਠਾ।
ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਭਵਾਯੇਸ਼ ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵਜਗਦ੍ਧਿਤਂ। ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਮਹੀਧਰਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਠਾ। ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ ਹੈ,
ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਵਾਨ੍ਸ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ। ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਜਲੌਘੇਸ੍ਯ ਮਹਤੀ ਨੌਰਿਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉੱਠਾ ਕੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਮੂਹ ਇਕ ਵੱਡੀ ਨੌਕ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਸਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਚਿਨੋਦ੍ਗਿਰੀਨ੍। ਯਥਾਵਿਭਾਗਂ ਭਗਵਾਨਨਾਦਿਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕਰਕੇ, ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਭੂਵਿਭਾਗਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਯਥਾਤਥਂ। ਭੂਤਾਦ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋਲੋਕਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਸਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਚਾਰ ਲੋਕ, ਭੂਤ ਆਦਿ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰਚੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪੂਰ੍ਵਮੇਤਦੇਵ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ। ਤੁष੍ਟੇਨ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ। ਹੇ ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੋ।
ਤ੍ਵਯਾ ਮਯਾ ਜਗਚ੍ਚੇਦਂ ਧਾਰ੍ਯਂ ਪਾਲ੍ਯਂ ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ। ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਸੁਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਮੈਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮੇਨ ਹਂਤਵ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ। ਅਹਂ ਸृष੍ਟਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾ ਚ ਪਾਲ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ। ਮੈਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਗਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਾਦੀਨਸृਜਦ੍ਵਿਭੁਃ। ਅਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਸ੍ਤਮੋਮਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ, ਬਿਨਾ ਮੱਤ ਦੇ, ਅੰਧਕਾਰ-ਸਰੂਪ ਜੀਵ ਜਨਮਿਆ।
ਤਮੋ ਮੋਹੋ ਮਹਾਮੋਹਸ੍ਤਾਮਿਸ੍ਰੋ ਹ੍ਯਨ੍ਧਸਂਜ੍ਞਕਃ। ਪਂਚਧਾਵਸ੍ਥਿਤਃ ਸਰ੍ਗੋ ਧ੍ਯਾਯਤਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹਨੇਰਾ, ਭਟਕਾਵਾ, ਵੱਡਾ ਭਟਕਾਵਾ, ਤਾਮਿਸ਼ਰਾ ਅਤੇ ਅੰਧਸੰਜ੍ਯਕ — ਇਹ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਬਹਿਰਂਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਃ ਸਂਵृਤਾਤ੍ਮਾ ਨਗਾਤ੍ਮਕਃ। ਮੁਖ੍ਯਾਨਾਗਾਯਤਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤਾ ਮੁਖ੍ਯਸਰ੍ਗਸ੍ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਯਂ
ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਰਹਿਤ, ਆਤਮਾ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵਾਲੀ — ਇਹ ਮੁੱਖ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੁੱਖ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹੀ ਮੁੱਖ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ।