ਭਵਂਤਿ ਪਰਿਮਾਣਂ ਚ ਤੇषਾਂ ਕਾਲਕृਤਂ ਸ਼ृਣੁ। ਸਪ੍ਤਰ੍षਯਃ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਨੁਸ੍ਤਤ੍ਸੂਨਵੋ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ: ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦ੍ਰ, ਮਨੂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਏਕਕਾਲੇ ਹਿ ਸृਜ੍ਯਂਤੇ ਸਂਹ੍ਰਿਯਂਤੇ ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍। ਚਤਰ੍ਯੁਗਾਨਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਸਾਧਿਕਾ ਹ੍ਯੇਕਸਪ੍ਤਤਿਃ
ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ। ਚਤੁਰਯੁਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇਕਹੱਤਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਵਂਤਰਂ ਮਨੋਃ ਕਾਲਃ ਸੁਰਾਦੀਨਾਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਅष੍ਟੌ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਯਾ ਸਂਖ੍ਯਯਾ ਸ੍ਮृਤਃ
ਮਨਵੰਤਰ ਮਨੂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਠ ਲੱਖ ਸਾਲ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਧਿਕਾਨਿ ਚ। ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਪੂਰ੍ਣਾਃ ਸਂਖ੍ਯਾਤਾਃ ਸਂਖ੍ਯਯਾ ਨृਪ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਬਾਹਵੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਪੂਰੀ ਗਿਣਤੀ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤषष੍ਟਿਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਨਿਯੁਤਾਨਿ ਮਹਾਮਤੇ। ਵਿਂਸ਼ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਾਲੋਯਮਧਿਕਂ ਵਿਨਾ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸੜਸਠ ਨਿਯੁਤ ਅਤੇ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਵਾਧੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੈ।
ਮਨ੍ਵਂਤਰਸ੍ਯ ਸਂਖ੍ਯੇਯਂ ਮਾਨੁषੈਰਿਹ ਵਤ੍ਸਰੈਃ। ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣੋ ਹ੍ਯੇष ਕਾਲੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਹਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਮਨਵੰਤਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਚੌਦਾਂ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੋ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕੋ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯਾਂਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸਂਚਰਃ। ਤਦਾਹਿ ਦਹ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਭੂਰ੍ਭੁਵਾਦਿਕਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਿਨ ਨੈਮਿਤਿਕਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ — ਭੂ, ਭੁਵ, ਆਦਿ — ਸਾਰੇ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਨਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤਾਪਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਹਰ੍ਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਮਹਰਲੋਕ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਜੋ ਤਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਨਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ,
ਭੋਗਿਸ਼ਯ੍ਯਾਗਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਗ੍ਰਾਸਬृਂਹਿਤਃ। ਜਨਸ੍ਥੈਰ੍ਯੋਗਿਭਿਰ੍ਦ੍ਦੇਵਸ਼੍ਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨੋ ਜਗਦ੍ਵਿਭੁਃ
ਸਰਪ ਦੀ ਸੈਣੀ ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਕੇ। ਜਨਲੋਕ ਦੇ ਸਥਿਰ ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਾਂ ਹਿ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਤਦਂਤੇ ਸृਜਤੇ ਪੁਨਃ। ਏਵਂ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਰ੍षਮੇਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਚ ਤਤ੍
ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਰਾਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਉਤਨੀ ਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਲ, ਤੇ ਐਸੇ ਹੀ ਸੌ ਸਾਲ।
ਸ਼ਤਂ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਪਰਮਾਯੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਏਕਮਸ੍ਯ ਵ੍ਯਤੀਤਂ ਤੁ ਪਰਾਰ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਨਘ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੌ ਸਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪਰਾਰਧ ਪੂਰਾ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇਭੂਨ੍ਮਹਾਕਲ੍ਪਃ ਪਾਦ੍ਮ ਇਤ੍ਯਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਯ ਪਰਾਰ੍ਧਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਵੈ ਨृਪ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਾਦਮ ਨਾਮਕ ਮਹਾਂਕਲਪ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੂਜਾ ਪਰਾਰਧ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਾਰਾਹ ਇਤਿ ਕਲ੍ਪੋਯਂ ਪ੍ਰਥਮਃ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਾਰਾਯਣਾਖ੍ਯੋਸੌ ਕਲ੍ਪਾਦੌ ਭਗਵਾਨ੍ਯਥਾ
ਇਹ ਵਾਰਾਹ ਕਲਪ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਨਾਰਾਇਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ।
ਸਸਰ੍ਜ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਸਰ੍ਜ ਭਗਵਾਨਨਾਦਿਸ੍ਸਰ੍ਵਸਂਭਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ—ਇਹ ਦੱਸੋ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ। ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਅਤੀਤਕਲ੍ਪਾਵਸਾਨੇ ਨਿਸ਼ਾਸੁਪ੍ਤੋਤ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸਤ੍ਵੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਲੋਕਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਪਿਛਲੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਭਗਵਾਨ ਜਾਗੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਧੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਵੇਖਿਆ।
ਤੋਯਾਨ੍ਤਸ੍ਸ ਮਹੀਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਮਗ੍ਨਾਂ ਵਾਰਿਸਂਪ੍ਲਵੇ। ਪ੍ਰਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਤਦੁਦ੍ਧਾਰਂ ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਦ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਂ ਤਦਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਵੋਢੁਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਮਤ੍ਸ੍ਯਕੂਰ੍ਮਾਦਿਕਾਂ ਚਾਨ੍ਯਾਂ ਵਾਰਾਹੀਂ ਤਨੁਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਮੱਛ, ਕਛੂਆ ਆਦਿ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਵੇਦਯਜ੍ਞਮਯਂ ਰੂਪਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਜਗਤਃ ਸ੍ਥਿਤੌ। ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਿਰਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਵੇਦ ਅਤੇ ਯਜਨ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ੇ ਤਦਾ ਤੋਯਂ ਤੋਯਾਧਾਰੇ ਧਰਾਧਰਃ। ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਪਾਤਾਲਤਲਮਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਤਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਣਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਪृਥਿਵ੍ਯੁਵਾਚ। ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਵਸੁੰਧਰਾ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ। ਪૃਥਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ।
ਮਾਮੁਦ੍ਧਰਾਸ੍ਮਾਦਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮੁਤ੍ਥਿਤਾ। ਪਰਮਾਤ੍ਮਨ੍ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਪੁਰੁषਾਤ੍ਮਨ੍ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਇੱਥੋਂ ਉੱਠਾ ਲਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉੱਠੀ ਸੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ।
ਪ੍ਰਧਾਨਵ੍ਯਕ੍ਤਰੂਪਾਯ ਕਾਲਭੂਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ। ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕृਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਅਵਿਕਤ ਰੂਪ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਾਲ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਬਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਸਰ੍ਗਾਦੌ ਯਃ ਪਰੋਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰਾਤ੍ਮਰੂਪਧृਕ੍। ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਕਲਂ ਜਗਤ੍ਯੇਕਾਰ੍ਣਵੀਕृਤੇ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ੇषੇ ਤ੍ਵਮੇਵ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਾਨੋ ਮਨੀषਿਭਿਃ। ਭਵਤੋ ਯਤ੍ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਤਨ੍ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਗੋਵਿੰਦ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬਚਦੇ ਹੋ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਅਵਤਾਰੇषੁ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਤਦਰ੍ਚਨ੍ਤਿ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਤ੍ਵਾਮਾਰਾਧ੍ਯ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਾਤਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਤੁਸੀਂ ਜਦ ਵੀ ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਰੂਪ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਜੋਂ ਪੂਜ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵਮਨਾਰਾਧ੍ਯ ਕੋ ਹਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ। ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਮਨਸਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਯਦ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਾਦਿਭਿਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਕੌਣ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਰੂਪ ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਪਕੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਯਤ੍ਪਰਿਛੇਦ੍ਯਂ ਤਦ੍ਰੂਪਮਖਿਲਂ ਤਵ। ਤ੍ਵਨ੍ਮਯ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਦਾਧਾਰਾਤ੍ਵਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਾਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਅਤੇ ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਰਚੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹਾਂ।
ਮਾਧਵੀਮਿਤਿ ਲੋਕੋਯਮਭਿਧਤ੍ਤੇ ਤਤੋ ਹਿ ਮਾਮ੍। ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਪृਥਿਵੀਧਰਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਧਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪૃਥਵੀ ਵਲੋਂ ਸਤਿ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲਾ—
ਸਾਮਸ੍ਵਰਧ੍ਵਨਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਜਗਰ੍ਜ ਪਰਿਘਰ੍ਘਰਮ੍। ਤਤਃ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਧਰਾਂ ਸ੍ਵਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾ ਮਹਾਵਰਾਹਃ ਸ੍ਫੁਟਪਦ੍ਮਲੋਚਨਃ। ਰਸਾਤਲਾਦੁਤ੍ਪਲਪਤ੍ਰਸਨ੍ਨਿਭਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤੋ ਨੀਲ ਇਵਾਚਲੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਵਾਰਾਹ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਦੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਉਤਪਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਉੱਠ ਆਇਆ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤਾ ਤੇਨ ਮੁਖਾਨਿਲਾਹਤਂ ਤਦਾਪ੍ਲਵਾਂਭੋ ਜਨਲੋਕ ਸਂਸ਼੍ਰਯਾਨ੍। ਸਨਂਦਨਾਦੀਨਪਕਲ੍ਮषਾਨ੍ਮੁਨੀਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਭੂਯੋਪਿ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾਸ੍ਪਦਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਹਵਾ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਲਗੀ, ਅਤੇ ਜਨਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਨੰਦਨ ਆਦਿ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਮੁਨੀ, ਹੋਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ।