ਅਗ੍ਨਿਃ ਕੋਪਃ ਪ੍ਰਸਾਦਸ੍ਤੇ ਸ਼ੇषਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਕ੍ਰਾਂਤਾਃ ਪੁਰਾਣੈਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਅੱਗ ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਹੈ, ਦਇਆ ਤੇਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਹੀ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਹੈ। ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਪੁਰਾਣੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਯੇਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕृਤੋ ਰਾਜਾ ਬਲਿਰ੍ਬਦ੍ਧੋ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਲੋਕਾਨ੍ਸਂਹृਤ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਨਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਤੇ ਮਹਾਂਸੁਰ ਬਲੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਸਮਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਕਰੋष੍ਯੇਕਾਰ੍ਣਵਂ ਘੋਰਂ ਦृਸ਼੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯੇ ਚ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਿਂਹਵਪੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਮਂ ਦਿਵ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਦਿਸਦਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ। ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਭਯਦਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਹਤਃ । ਤ੍ਵਮਸ਼੍ਵਵਦਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਾਤਾਲਤਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਧਾਰ ਕੇ ਤੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਸਂਹृਤਂ ਪਰਮਂ ਹਵ੍ਯਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਵੈ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਯਤ੍ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਯਤ੍ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਪਰਃ
ਉੱਚੀ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ, ਜੋ ਰਾਜ ਹੈ, ਤੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਰਮ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਯਤ੍ਪਰਂ ਪਰਤਸ਼੍ਚੈ ਵਪਰਮਾਤ੍ਮੇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ । ਪਰੋ ਮਂਤ੍ਰਃ ਪਰਂ ਤੇਜਸ੍ਤਮੇਵ ਹਿ ਨਿਗਦ੍ਯਸੇ
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੋਤਿ, ਉਹ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਹਵ੍ਯਂ ਕਵ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਯੋਃ । ਸ੍ਥਿਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵਿਨਾਸ਼ਾਂਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍
ਹਵਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੇਟ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸੁৰ্গ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਬਣਾਉਣ, ਟਿਕਾਉਣ ਤੇ ਨਾਸ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ।
ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਯਜਮਾਨਸ਼੍ਚ ਹੋਤਾ ਚਾਧ੍ਵਰ੍ਯੁਰੇਵ ਚ । ਭੋਕ੍ਤਾ ਯਜ੍ਞਫਲਾਨਾਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਵੇਦੈਸ਼੍ਚ ਗੀਯਸੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨ ਹੈਂ, ਯਜਮਾਨ ਹੈਂ, ਹੋਤ੍ਰ ਹੈਂ ਤੇ ਅਧਵਰਯੂ ਵੀ। ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਹੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੀਤਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਭਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਃ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਮਾਨੁषੀਂ ਤਨੁਮ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਸੀਤਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਤਦਿਦਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰ । ਨਿਹਤੋ ਰਾਵਣੋ ਰਾਮ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਦੇਵਤਾਃ ਕृਤਾਃ
ਇਹ ਕੰਮ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਰਾਵਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਮ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਅਮੋਘਂ ਦੇਵਵੀਰ੍ਯਂ ਤੇ ਨ ਤੇ ਮੋਘਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਅਮੋਘਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਰਾਮ ਨ ਚ ਮੋਘਸ੍ਤਵ ਸ੍ਤਵਃ
ਤੇਰੀ ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਤੇਰਾ ਬਹਾਦਰੀ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਮ, ਤੇਰੀ ਸਿਫਤ ਵੀ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ।
ਅਮੋਘਾਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਭਕ੍ਤਿਮਂਤੋ ਨਰਾ ਭੁਵਿ । ਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵ ਸਂਭਕ੍ਤਾਃਪੁਰਾਣਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਇਮਮਾਰ੍षਸ੍ਤਵਂ ਪੁਣ੍ਯਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਯੇ ਨਰਾਃ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਂਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਪਰਾਭਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਮਾਫੀ ਵਾਲਾ ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਕਥਮਿਹ ਹਿ ਪਰਾਭਵਂ ਵ੍ਰਜੇਯੁਃ ਪੁਰੁषਵਰਾਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇ ਹਿ ਭਕ੍ਤਾਃ । ਨਹਿ ਜਗਤਿ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਪ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ ਇਹਾਸ੍ਤਿ ਵਰਪ੍ਰਦੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਃ
ਜੋ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮਪੁਰਖ ਵੱਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਥੇ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਚੌਥੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਿਆਰੇਆਂ ਲਈ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤ੍ਰਿਕਾਲੇ ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਪਾਤਕਵਾਨਪਿ
ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਸਾਰੇ ਸਤੋਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ...
ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਲੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਪਠਨੀਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਚੰਗੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਯਤਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਗੋਪ੍ਯਂ ਹਿ ਪਰਮਂ ਨਾਖ੍ਯੇਯਂ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਪਠਨਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਸ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਪੱਕਾ ਸਤੋਗੁਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਿਂਡਪੂਜਾਂਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮੈਃ । ਪਠਿਤਵ੍ਯਮਿਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਕ੍ਸ਼ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿੰਡ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਦੇ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਇਦਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰਮਂ ਜਨਾਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਯਕਮ੍ । ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਵੈ ਗृਹੇ ਯਸ੍ਤੁ ਧਾਰਯੇਤ੍ਸੁਸਮਾਧਿਨਾ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ,
ਆਯੁਃ ਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ਚ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਯਾਤਿ ਦਿਨੇਦਿਨੇ । ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ਯੋ ਵੈ ਕਦਾਚਨ
ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ, ਧਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਖ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਜਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਾਂਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਚੈਵ ਵੇਦਾਨਾਂ ਪਾਠੇ ਚੈਵ ਤੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪਾਠ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,
ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਾਪੇਨ ਨਰਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪਠਨ੍ਜਪਨ੍ । ਧृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਦਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਤਤ੍ਪਰੈਃ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਜਪ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਆਦਿਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵਿ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਦ੍ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਕਂਠੇ ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਂ ਚ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਦਿਧਾਰਣਮ੍
ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਇਹ ਪੂਜਾ ਪੱਕੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਲ ਵਿਚ ਕਮਲ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਆਦਿ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ,
ਤਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪਠਨ੍ਜਪਨ੍ । ਵਿਧਿਨਾ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਪੂਰ੍ਣਂ ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਫਿਰ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਜਪਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ। ਤਦ ਹੀ ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।
ਅਤੋ ਭਕ੍ਤਿਮਤਾ ਪੁਂਸਾ ਪਠਨੀਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਪਠਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ ਨਰਃ ਸੁਖਮੇਧਤੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਉਮਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ ਆਭ੍ਯੁਦਯਿਕਮੂਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਨਾਮ षਟ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ, ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿਚ, ਪੰਜਵਾਂ-ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਵਿਚ, 'ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਉੱਚਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਤੋਤ੍ਰ' ਨਾਮਕ ਸਤੱਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਹਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਵਿਵृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸੁਖਸੌਭਾਗ੍ਯਦਾਯਕਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਿਹੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਰੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁੱਖ-ਸੌਭਾਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਂਦਰਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਇਦਂ ਕਥਾਨਕਂ ਦਿਵ੍ਯਮृषੀਣਾਂ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਰਿਸੀਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਹੈ, ਦੱਸਾਂਗਾ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਰਜਸ੍ਵਲਾ ਤੁ ਯਾ ਨਾਰੀ ਸਹਸਾ ਪਾਪਰੂਪਿਣੀ । ਕृਤੇਨ ਚ ਵ੍ਰਤੇਨੈਵ ਮਹਾਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਪਿਤॄਣਾਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦੇਯਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਾਧਨਮ੍
ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਰਜੋਦਰਮ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ, ਕਾਮ ਤੇ ਅਰਥ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ । ਸਦਾਧ੍ਯਯਨਸ਼ੀਲਸ੍ਤੁ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਤੇ ਸਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਦੇਵਸ਼ਰਮਣ ਸੀ।