ਨ ਗਣ੍ਡਿਕਾ ਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਵ੍ਰਤਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਸਮਮ੍ । ਨ ਦੇਵਃ ਕੇਸ਼ਵਾਦਨ੍ਯੋ ਭੂਯੋਭੂਯੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਗੰਡਿਕਾ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰਤ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਮੁਖ ਵਾਲੀ।
ਗਂਡਿਕਾਯਾਸ੍ਤੁ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਇਹਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਹਿ ਯਾਂਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਚੋਟੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਗੰਡਿਕਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਮਾਣ ਕੇ, ਅਖੀਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਉਮਾਪਤਿਨਾਰਦਸਂਵਾਦੇ ਗਂਡਿਕਾਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂਨਾਮ ਪਂਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਂਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਉਮਾਪਤੀ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਗੰਡਿਕਾ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਮਕ ਪਚੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਸੁਂਦਰਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚਾਭ੍ਯੁਦਯਂ ਤਤਃ । ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣ ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸਤੋਤਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚੰਗੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ ਵੀ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਧਾਤਾ ਵੈ ਨਾਰਦਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦਹਂ ਤੁ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ । ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਧਾਤਾ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਆਪ ਹੀ, ਅਪਾਰ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਸਵੈਭੂ ਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਬਾਹੁਂ ਸ੍ਮਾਰਯੇਚ੍ਚੌਰ੍ਧ੍ਵਦੇਹਿਕਮ੍ । ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦੇਵਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਯੁਧੋਹਰਿਃ
ਸੋਹਣੀ ਬਾਂਹ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਚੱਕਰ ਧਾਰੀ, ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ।
ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਾਰੀ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਅਜਿਤਃ ਖਡ੍ਗਭृਜ੍ਜਿष੍ਣੁਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚੈਵ ਸਨਾਤਨਃ
ਤੂੰ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਹੈਂ; ਅਜਿੱਤ, ਤਲਵਾਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਏਕਸ਼ृਂਗੋ ਵਰਾਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਾਤ੍ਮਕਃ । ਅਕ੍ਸ਼ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਤ੍ਯਂ ਤੁ ਆਦੌ ਚਾਂਤੇ ਚ ਰਾਘਵਃ
ਤੂੰ ਇੱਕ ਦੰਦ ਵਾਲਾ ਵਰਾਹ ਹੈਂ, ਪਿਛਲੇ, ਮੌਜੂਦਾ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ, ਸੱਚਾ, ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਰਾਘਵ ਹੈਂ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਤੁ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਸੇਨਾਨੀ ਰਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਵੈਕੁਂਠਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ; ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੈਕੁੰਠ ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਭਵਸ਼੍ਚਾਵ੍ਯਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਉਪੇਂਦ੍ਰੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਪृਸ਼੍ਨਿਗਰ੍ਭੋ ਧृਤਾਰ੍ਚਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭੋ ਰਣਾਂਤਕृਤ੍
ਤੂੰ ਸਰੋਤ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਟਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਉਪੇਂਦਰ, ਮਧੁਸੂਦਨ; ਪ੍ਰਸ਼ਨੀਗਰਭ, ਤੇਜਸਵੀ, ਪਦਮਨਾਭ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਚ ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਮਹਰ੍षਯਃ । ऋਕ੍ਸਾਮਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵੇਦਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਤਜਿਹ੍ਵੋ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਆਸਰਾ ਤੇ ਪਨਾਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਰਿਗ ਤੇ ਸਾਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸੌ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ।
ਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵषਟ੍ਕਾਰਸ੍ਤ੍ਵਮੋਂਕਾਰਃ ਪਰਂਤਪਃ । ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਵਸੁਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਸੂਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਤੂੰ ਯਗ, ਵਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਓਂਕਾਰ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ; ਤੂੰ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਸੁ ਤੇ ਵਾਸੂਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਆਦਿਕਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭੁਃ । ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਮष੍ਟਮੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਾਧ੍ਯਾਨਾਮਪਿ ਪਂਚਮਃ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ; ਰੁਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਠਵਾਂ ਰੁਦਰ ਤੇ ਸਾਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਵਾਂ ਹੈਂ।
ਆਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚਾਪਿ ਕਰ੍ਣੌ ਤੇ ਸੂਰ੍ਯਚਂਦ੍ਰੌ ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ । ਅਂਤੇ ਚਾਦੌ ਚ ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਪਰਂਤਪਃ
ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ; ਅੰਤ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਰ ਥਾਂ ਤੂੰ ਹੀ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਪ੍ਰਭਵੋ ਨਿਧਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦੁਃ ਕੋ ਭਵਾਨਿਤਿ । ਦृਸ਼੍ਯਸੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਗੋषੁ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ
ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਜਾਂ ਅੰਤ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਪਤਾ ਕਿ ਤੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈਂ। ਪਰ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਗਗਨੇ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਗੁਹਾਸੁ ਚ । ਸਹਸ੍ਰਨਯਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛਤਸ਼ੀਰ੍षਃ ਸਹਸ੍ਰਪਾਤ੍
ਤੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੌ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯਸਿ ਭੂਤਾਨਿ ਵਸੁਧਾਂ ਚ ਸਪਰ੍ਵਤਾਮ੍ । ਅਂਤਃਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਲਿਲੇ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਮਹੋਰਗਃ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਬਣ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਰੀਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਧਾਰਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਦਾਨਵਾਨ੍ । ਅਹਂ ਤੇ ਹृਦਯਂ ਰਾਮ ਜਿਹ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਹਾਂ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀ ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਹੈ।
ਦੇਵਾ ਰੋਮਾਣਿ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਮਾਯਯਾ । ਨਿਮਿषਸ੍ਤੇ ਸ੍ਮृਤਾ ਰਾਤ੍ਰਿਰੁਨ੍ਮੇषੋ ਦਿਵਸਸ੍ਤਥਾ
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਦੇਵਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨੂੰ ਰਾਤ ਤੇ ਖੁਲਣ ਨੂੰ ਦਿਨ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਸਂਸ੍ਕਾਰਸ੍ਤੇ ਭਵੇਦ੍ਦੇਹੋ ਨ ਤਦਸ੍ਤਿ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤਤ੍ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਂ ਚ ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍
ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਵੀ ਤੇਰੀ ਹੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਃ ਕੋਪਃ ਪ੍ਰਸਾਦਸ੍ਤੇ ਸ਼ੇषਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਕ੍ਰਾਂਤਾਃ ਪੁਰਾਣੈਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਅੱਗ ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਹੈ, ਦਇਆ ਤੇਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਹੀ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਹੈ। ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਪੁਰਾਣੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਯੇਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕृਤੋ ਰਾਜਾ ਬਲਿਰ੍ਬਦ੍ਧੋ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਲੋਕਾਨ੍ਸਂਹृਤ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਨਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਤੇ ਮਹਾਂਸੁਰ ਬਲੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਸਮਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਕਰੋष੍ਯੇਕਾਰ੍ਣਵਂ ਘੋਰਂ ਦृਸ਼੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯੇ ਚ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਿਂਹਵਪੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਮਂ ਦਿਵ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਦਿਸਦਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੀ। ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਭਯਦਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਹਤਃ । ਤ੍ਵਮਸ਼੍ਵਵਦਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਾਤਾਲਤਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਧਾਰ ਕੇ ਤੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਸਂਹृਤਂ ਪਰਮਂ ਹਵ੍ਯਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਵੈ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਯਤ੍ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਯਤ੍ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਪਰਃ
ਉੱਚੀ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ, ਜੋ ਰਾਜ ਹੈ, ਤੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਰਮ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਯਤ੍ਪਰਂ ਪਰਤਸ਼੍ਚੈ ਵਪਰਮਾਤ੍ਮੇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ । ਪਰੋ ਮਂਤ੍ਰਃ ਪਰਂ ਤੇਜਸ੍ਤਮੇਵ ਹਿ ਨਿਗਦ੍ਯਸੇ
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੋਤਿ, ਉਹ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਹਵ੍ਯਂ ਕਵ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਯੋਃ । ਸ੍ਥਿਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵਿਨਾਸ਼ਾਂਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍
ਹਵਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੇਟ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸੁৰ্গ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਬਣਾਉਣ, ਟਿਕਾਉਣ ਤੇ ਨਾਸ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ।
ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਯਜਮਾਨਸ਼੍ਚ ਹੋਤਾ ਚਾਧ੍ਵਰ੍ਯੁਰੇਵ ਚ । ਭੋਕ੍ਤਾ ਯਜ੍ਞਫਲਾਨਾਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਵੇਦੈਸ਼੍ਚ ਗੀਯਸੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨ ਹੈਂ, ਯਜਮਾਨ ਹੈਂ, ਹੋਤ੍ਰ ਹੈਂ ਤੇ ਅਧਵਰਯੂ ਵੀ। ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਹੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੀਤਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਭਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਃ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਮਾਨੁषੀਂ ਤਨੁਮ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਸੀਤਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਤਦਿਦਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰ । ਨਿਹਤੋ ਰਾਵਣੋ ਰਾਮ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਦੇਵਤਾਃ ਕृਤਾਃ
ਇਹ ਕੰਮ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਰਾਵਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਮ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।