ਅਹੋ ਬਤ ਮਹਤ੍ਕष੍ਟਂ ਸਮਸ੍ਤਦੁਃਖਹੇ ਹਰੌ । ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇऽਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਮੂਢਾਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸਂਸृਤੌ
ਹਾਏ, ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਬੇਕਸਮੀ ਹੈ ਕਿ ਹਰੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾ ਭੋਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਦਾ ਨਾਥਂ ਮਹੇਸ਼ੋऽਪਿ ਦਿਗਂਬਰਃ । ਜਟਿਲੋ ਭਸ੍ਮਲਿਪ੍ਤਾਂਗੋ ਤਪਸ੍ਵੀ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਜਨੈਃ
ਉਸ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮਹੇਸ਼ ਵੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼-ਵਸਤ੍ਰਧਾਰੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਤੇ ਭਸਮ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਪਸੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਧਿਕੋऽਸ੍ਤਿ ਦੇਵਃ ਕੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਾਂਤਾਨ੍ਮਧੁਦ੍ਵਿषਃ । ਯਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚਿਂਤ੍ਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਹਿ
ਮਧੁ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੌਣ ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਦਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਤੂੰ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ।
ਤਤਃ ਪਰਂ ਕਿਮਧਿਕਂ ਪਦਂ ਸ਼੍ਰੀਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਤ੍ । ਤਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਂ ਮੂਢਾਃ ਯਜਂਤੇ ਜ੍ਞਾਨਮਾਨਿਨਃ
ਸ਼੍ਰੀ-ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਪਦ ਹੈ? ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਮੁषਿਤਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥ ਚਿਰਂ ਯਦਯਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤੋ ਨ ਮੇ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਦਾਦ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲੰਬੀ ਵਾਰ ਲੁੱਟਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਨ।
ਅਹੋ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਃ । ਭਵਦਾਦਿਗੁਰੁਰ੍ਮੂਢੈਃ ਸਾਮਾਨ੍ਯ ਇਵ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਹਾਏ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਭ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਗੁਰੂ-ਰੂਪ ਨੂੰ ਆਮ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਮਹੀਯਸਾਂ ਹਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਭਜਮਾਨਾਨ੍ਭਜਂਤਿ ਤੇ । ਦ੍ਵਿषਤੋऽਪਿ ਵृਥਾ ਪਾਪਾਨੁਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕ੍ਸ਼ਮਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵੈਰ ਰੱਖੇ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾਪਿ ਬਾਲ੍ਯੇ ਸ੍ਵਪਿਤੁਃ ਪ੍ਰਜਾ ਦृष੍ਟਾ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ । ਦੁਃਖਾਦਸ਼ਕ੍ਤਯਾ ਪੋष੍ਟੁਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾਰਾਧ੍ਯ ਵੈ ਭृਤਾਃ
ਮੇਰੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਭੁੱਖੀ ਵੇਖਿਆ; ਦੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤਯਾ ਸਂਨਿਹਿਤਾਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯੋ ਭਵਦਾਦਯਃ । ਵਿਲਸਂਤਿ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸਸੁਹृਨ੍ਮਿਤ੍ਰਬਾਂਧਵਾਃ
ਉਹ ਧਨ ਨਾਲ ਨੇੜਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਯਾ ਵਿਨਾ ਕ੍ਵ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਕ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਕ੍ਵ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਂਤਿ ਜੀਵਂਤੋ ਯਾਤਨਾਸ੍ਵੇਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਕਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ, ਕਿੱਥੇ ਰਾਜ, ਕਿੱਥੇ ਦੌਲਤ? ਸਭ ਜੀਉਂਦੇ ਤਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਮृਤੇਨੈਵ ਧਰ੍ਮੋऽਥ ਕਾਮੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋऽਪਿ ਦੂਰਤਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਗਤਾਨਾਂ ਕੁਤੋ ਯੋਗਸਮਾਧਯਃ
ਉਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਲਈ, ਕਿੱਥੇ ਯੋਗ ਦੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸ ਚ ਸਂਸਾਰਸਾਰੈਕਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਨਾਯਕਃ । ਵਸ਼ਗਾ ਕਮਲਾ ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਮਪਿ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਉਹ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਸਲ ਹੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੋ ਨੇਤਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੌਦ੍ਧਤ੍ਯੇਨ ਸ਼ੌਚੇਨ ਰੂਪੇਣਾਰ੍ਜਵਸਂਪਦਾ । ਸਰ੍ਵਾਤਿਸ਼ਯਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸਂਪੂਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਨਿਮਰਤਾ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਸਚਾਈ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤੇਨ ਤੁਲ੍ਯਤਾਮੇਤਿ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਯਸ੍ਯਾਂਸ਼ਾਂਸ਼ਾਵਤਾਰੇਣ ਵਿਨਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਲੀਯਤੇ
ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾਲ ਕੌਣ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਗਦੇਤਤ੍ਤਥਾਪ੍ਯਾਹੁਰ੍ਦੋषਾਯੈਤਦ੍ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ । ਨਾਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨਾਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਵੀ, ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਨਾ ਜਨਮ ਹੈ, ਨਾ ਮੌਤ, ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ।
ਕਾਮਾਦ੍ਯਾਸਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤਤ੍ਵਾਤ੍ਕਿਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਪ੍ਰਭੋ । ਤ੍ਵਨ੍ਮਯਤ੍ਵਾਤ੍ਪ੍ਰਮਾਦਾਦ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਪਠਿਤੁਂ ਨ ਚੇਤ੍
ਇੱਛਾ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਮਨ ਦੀ ਲਗਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਹਸ੍ਰਨਾਮੈਤਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜ । ਨਾਮ੍ਨੈਕੇਨ ਤੁ ਯੇਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਨੰਦੀ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ — ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਨਾਮ ਹੀ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਰਾਮੇਤਿ ਰਮੇ ਰਾਮੇ ਮਨੋਰਮੇ । ਸਹਸ੍ਰਨਾਮਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਰਾਮਨਾਮ ਵਰਾਨਨੇ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਮ, ਰਾਮ, ਰਾਮ,' ਮੈਂ ਰਾਮ ਵਿਚ ਰੁਝਿਆ ਹਾਂ, ਮਨਮੋਹਣ ਰਾਮ; ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਵਾ ਗਿਰਿਕਨ੍ਯਕੇ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਵਾਥ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪਠਂਤ੍ਯਨੁਦਿਨਂ ਯਦਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚਾਹੇ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਚਾਹੇ ਵੈਸ਼, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਚਾਹੇ ਸ਼ੂਦਰ — ਜੇ ਉਹ ਰੋਜ਼ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਯਾਂਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਵਾ ਸ਼੍ਲੋਕਮਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਾ ਪਾਦਂ ਪਾਦਾਰ੍ਦ੍ਧਮੇਵ ਵਾ
ਉਹ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਅਸਥਾਨ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਚਾਹੇ ਪੂਰਾ ਸ਼ਲੋਕ, ਅੱਧਾ, ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਂ ਚੌਥੇ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹੀ ਪੜ੍ਹਨ।
ਪਠਨਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ । ਵਿਨ੍ਯਾਸੇਨ ਯੁਤਂ ਦੇਵਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਟਣ ਤਕ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਯੇ ਪਠਂਤਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਏਕਕਾਲਂ ਦ੍ਵਿਕਾਲਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਵਾਥ ਯਃ ਪਠੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਅਸਥਾਨ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹੇ।
ਧਨਾਯੁਰ੍ਵਰ੍ਧਤੇ ਤਸ੍ਯ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਥਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਸਂਪਦਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਉਮਰ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮਨ੍ਯਦ੍ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਭੂਯੋ ਭੂਯੋ ਵਰਾਨਨੇ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਪਰਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਦਾਯਕਮ੍
ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜਨਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤਸ੍ਯ ਕृਤਂ ਯੇਨ ਨਰੇਣ ਤੁ । ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਪੂਜਿਤੇ ਵਿष੍ਣੌ ਤਸ੍ਯ ਪੂਜਾ ਚ ਵਾਰ੍षਿਕੀ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਲਾਨਾ ਪੂਜਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਗ੍ਰਤ੍ਵਂ ਚ ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਠਨੇ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਯਦਿ ਚੇਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਪਾਠੇ ਹ੍ਯਾਯੁਰ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਚ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾ ਭਟਕਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਪਾਠ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਮਰ ਤੇ ਧਨ ਦੋਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਂਤਿ ਭੁਵਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਜਂਬੁਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਤਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਗਂਗਾ ਯਮੁਨਾ ਚ ਵੇਣੀ ਗੋਦਾਵਰੀ ਤਤ੍ਰ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਚ । ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵਸਂਤਿ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਂ ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਕਂ ਤਤ੍
ਉਥੇ ਹੀ ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਵੇਣੀ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰਮਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵਲ੍ਲਭਂ ਸਦਾ । ਧ੍ਯੇਯਂ ਹਿ ਦਾਸਭਾਵੇਨ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਦਾਸੀ-ਭਾਵ ਤੇ ਭਗਤੀ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਰਂ ਸਹਸ੍ਰਨਾਮਾਖ੍ਯਂ ਯੇ ਪਠਂਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਹਰਿਸਂਨਿਧੌ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।