ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਿਧ੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵੇष੍ਟਮਚਿਰਾਤ੍ਕਿਮੁਤਾਖਿਲਮ੍ । ਨਾਨੇਨ ਸਦृਸ਼ਂ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਇਸ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਪਨੇ ਜਲਦੀ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਐਸਾ ਤੁਰੰਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਯਾ ਗੋਪ੍ਯਂ ਪਾਠ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੈਕਸਿਦ੍ਧਯੇ । ਨਾਵੈष੍ਣਵਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਵਿਕਲ੍ਪੋਪਹਤਾਤ੍ਮਨੇ
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪੜ੍ਹ; ਇਹ ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਹੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ।
ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਿਹੀਨਾਯ ਵਿष੍ਣੁਸਾਮਾਨ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨੇ । ਦੇਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿष੍ਯਾਯ ਸੁਹृਦੇ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਆਮ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ; ਪਰ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਾਂ ਦੋਸਤ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹ ਕੇ, ਦੇ ਸਕੀਦਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦृਤੇਨੇਦਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਂਤ੍ਯਲ੍ਪਮੇਧਸਃ । ਕਲੌ ਸਦ੍ਯਃ ਫਲਂ ਕਲ੍ਪਗ੍ਰਾਮਂ ਨੇष੍ਯਤਿ ਨਾਰਦਃ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ, ਇਹ ਤੁਰੰਤ ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਾਨਾਂ ਯੇਨ ਦੁਃਖਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਦ੍ਵਿਤ੍ਰੇषੁ ਵੈष੍ਣਵੇष੍ਵੇਤਦਾਰ੍ਯਾਵਰ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੁੱਖ ਇਸ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੋ-ਤਿੰਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਇਹ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਗਾ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਧਾਮ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਤਪਃ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਂਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਵੈष੍ਣਵਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਤਪ ਨਹੀਂ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰੋ ਮਖਃ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਾ ਗਤਿਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਸੱਚ ਨਹੀਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਯਜਨ ਨਹੀਂ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਕਿਂ ਤਸ੍ਯ ਬਹੁਭਿਰ੍ਮਂਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਰ੍ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰੈਃ । ਵਾਜਪੇਯਸਹਸ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਜਨਾਰਦਨ ਲਈ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਮਯੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਰਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ—ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੀ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਦਾ ਸਰਵੋਚਤ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤਾਸ੍ਮਿ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ੍ਮਿ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਯਨ੍ਮਯੇਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਰਾਜ਼ਦਾਰ ਤੇ ਦੁਲਭ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਅਹੋ ਬਤ ਮਹਤ੍ਕष੍ਟਂ ਸਮਸ੍ਤਦੁਃਖਹੇ ਹਰੌ । ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇऽਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਮੂਢਾਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸਂਸृਤੌ
ਹਾਏ, ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਬੇਕਸਮੀ ਹੈ ਕਿ ਹਰੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾ ਭੋਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਦਾ ਨਾਥਂ ਮਹੇਸ਼ੋऽਪਿ ਦਿਗਂਬਰਃ । ਜਟਿਲੋ ਭਸ੍ਮਲਿਪ੍ਤਾਂਗੋ ਤਪਸ੍ਵੀ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਜਨੈਃ
ਉਸ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮਹੇਸ਼ ਵੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼-ਵਸਤ੍ਰਧਾਰੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਤੇ ਭਸਮ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਪਸੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਧਿਕੋऽਸ੍ਤਿ ਦੇਵਃ ਕੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਾਂਤਾਨ੍ਮਧੁਦ੍ਵਿषਃ । ਯਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚਿਂਤ੍ਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਹਿ
ਮਧੁ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੌਣ ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਦਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਤੂੰ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ।
ਤਤਃ ਪਰਂ ਕਿਮਧਿਕਂ ਪਦਂ ਸ਼੍ਰੀਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਤ੍ । ਤਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਂ ਮੂਢਾਃ ਯਜਂਤੇ ਜ੍ਞਾਨਮਾਨਿਨਃ
ਸ਼੍ਰੀ-ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਪਦ ਹੈ? ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਮੁषਿਤਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥ ਚਿਰਂ ਯਦਯਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤੋ ਨ ਮੇ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਦਾਦ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲੰਬੀ ਵਾਰ ਲੁੱਟਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਨ।
ਅਹੋ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਃ । ਭਵਦਾਦਿਗੁਰੁਰ੍ਮੂਢੈਃ ਸਾਮਾਨ੍ਯ ਇਵ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਹਾਏ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਭ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਗੁਰੂ-ਰੂਪ ਨੂੰ ਆਮ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਮਹੀਯਸਾਂ ਹਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਭਜਮਾਨਾਨ੍ਭਜਂਤਿ ਤੇ । ਦ੍ਵਿषਤੋऽਪਿ ਵृਥਾ ਪਾਪਾਨੁਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕ੍ਸ਼ਮਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵੈਰ ਰੱਖੇ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾਪਿ ਬਾਲ੍ਯੇ ਸ੍ਵਪਿਤੁਃ ਪ੍ਰਜਾ ਦृष੍ਟਾ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ । ਦੁਃਖਾਦਸ਼ਕ੍ਤਯਾ ਪੋष੍ਟੁਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾਰਾਧ੍ਯ ਵੈ ਭृਤਾਃ
ਮੇਰੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਭੁੱਖੀ ਵੇਖਿਆ; ਦੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤਯਾ ਸਂਨਿਹਿਤਾਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯੋ ਭਵਦਾਦਯਃ । ਵਿਲਸਂਤਿ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸਸੁਹृਨ੍ਮਿਤ੍ਰਬਾਂਧਵਾਃ
ਉਹ ਧਨ ਨਾਲ ਨੇੜਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਯਾ ਵਿਨਾ ਕ੍ਵ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਕ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਕ੍ਵ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਂਤਿ ਜੀਵਂਤੋ ਯਾਤਨਾਸ੍ਵੇਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਕਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ, ਕਿੱਥੇ ਰਾਜ, ਕਿੱਥੇ ਦੌਲਤ? ਸਭ ਜੀਉਂਦੇ ਤਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਮृਤੇਨੈਵ ਧਰ੍ਮੋऽਥ ਕਾਮੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋऽਪਿ ਦੂਰਤਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਗਤਾਨਾਂ ਕੁਤੋ ਯੋਗਸਮਾਧਯਃ
ਉਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਲਈ, ਕਿੱਥੇ ਯੋਗ ਦੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸ ਚ ਸਂਸਾਰਸਾਰੈਕਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਨਾਯਕਃ । ਵਸ਼ਗਾ ਕਮਲਾ ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਮਪਿ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਉਹ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਸਲ ਹੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੋ ਨੇਤਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੌਦ੍ਧਤ੍ਯੇਨ ਸ਼ੌਚੇਨ ਰੂਪੇਣਾਰ੍ਜਵਸਂਪਦਾ । ਸਰ੍ਵਾਤਿਸ਼ਯਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸਂਪੂਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਨਿਮਰਤਾ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਸਚਾਈ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤੇਨ ਤੁਲ੍ਯਤਾਮੇਤਿ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਯਸ੍ਯਾਂਸ਼ਾਂਸ਼ਾਵਤਾਰੇਣ ਵਿਨਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਲੀਯਤੇ
ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾਲ ਕੌਣ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਗਦੇਤਤ੍ਤਥਾਪ੍ਯਾਹੁਰ੍ਦੋषਾਯੈਤਦ੍ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ । ਨਾਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨਾਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਵੀ, ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਨਾ ਜਨਮ ਹੈ, ਨਾ ਮੌਤ, ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ।
ਕਾਮਾਦ੍ਯਾਸਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤਤ੍ਵਾਤ੍ਕਿਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਪ੍ਰਭੋ । ਤ੍ਵਨ੍ਮਯਤ੍ਵਾਤ੍ਪ੍ਰਮਾਦਾਦ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਪਠਿਤੁਂ ਨ ਚੇਤ੍
ਇੱਛਾ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਮਨ ਦੀ ਲਗਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਹਸ੍ਰਨਾਮੈਤਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜ । ਨਾਮ੍ਨੈਕੇਨ ਤੁ ਯੇਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਨੰਦੀ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ — ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਨਾਮ ਹੀ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਰਾਮੇਤਿ ਰਮੇ ਰਾਮੇ ਮਨੋਰਮੇ । ਸਹਸ੍ਰਨਾਮਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਰਾਮਨਾਮ ਵਰਾਨਨੇ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਮ, ਰਾਮ, ਰਾਮ,' ਮੈਂ ਰਾਮ ਵਿਚ ਰੁਝਿਆ ਹਾਂ, ਮਨਮੋਹਣ ਰਾਮ; ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਵਾ ਗਿਰਿਕਨ੍ਯਕੇ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਵਾਥ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪਠਂਤ੍ਯਨੁਦਿਨਂ ਯਦਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚਾਹੇ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਚਾਹੇ ਵੈਸ਼, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਚਾਹੇ ਸ਼ੂਦਰ — ਜੇ ਉਹ ਰੋਜ਼ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਯਾਂਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਵਾ ਸ਼੍ਲੋਕਮਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਾ ਪਾਦਂ ਪਾਦਾਰ੍ਦ੍ਧਮੇਵ ਵਾ
ਉਹ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਅਸਥਾਨ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਚਾਹੇ ਪੂਰਾ ਸ਼ਲੋਕ, ਅੱਧਾ, ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਂ ਚੌਥੇ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹੀ ਪੜ੍ਹਨ।