ਸਰ੍ਵਾਪਰਾਧਸ਼ਮਨਂ ਪਰਂ ਭਕ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਰ੍ਗੈਕਸਾਧਨਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਗਲਤੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਕਤੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਟੱਲ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਾ ਇਕੋ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੈਕਸੋਪਾਨਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਮਸ੍ਤਸੁਖਦਂ ਸਦ੍ਯਃ ਪਰਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਦਾਯਕਮ੍
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਾ ਇਕੋ ਸੌਪਾਨ ਹੈ, ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਸਭ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਦਿਨਿਃਸ਼ੇषਮਨੋਮਲਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍ । ਸ਼ਾਂਤਿਦਂ ਪਾਵਨਂ ਨॄਣਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਾਮਪਿ
ਇਹ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਾਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਸਮਸ੍ਤਵਿਘ੍ਨਸ਼ਮਨਂ ਸਰ੍ਵਾਰਿष੍ਟਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਅਪਸ਼ਗੁਨ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਘੋਰਦੁਃਖਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਤੀਵ੍ਰਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ऋਣਤ੍ਰਯਾਪਹਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਯਸ਼ਸ੍ਕਰਮ੍
ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਗਰੀਬੀ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ੇ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗੁਪਤ ਹੈ, ਤੇ ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਪ੍ਰਦਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਦਮ੍ । ਤੀਰ੍ਥਯਜ੍ਞਤਪੋਦਾਨਵ੍ਰਤਕੋਟਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੌਲਤ, ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ, ਤੇ ਸਭ ਧਰਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੀਰਥ, ਯਜ, ਤਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਗਜ੍ਜਾਡ੍ਯਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਪਵਰ੍ਤ੍ਤਕਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯਦਂ ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯਾਨਾਂ ਰੋਗਿਣਾਂ ਸਰ੍ਵਰੋਗਹृਤ੍ 6.71.
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੰਦੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਵਿਦਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਗੁਆਚੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਮਾਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਂਧ੍ਯਾਨਾਂ ਸੁਤਦਂ ਚਾਯੁਃਕ੍ਸ਼ੀਣਾਨਾਂ ਜੀਵਿਤਪ੍ਰਦਮ੍ । ਭੂਤਗ੍ਰਹਵਿषਧ੍ਵਂਸਿ ਗ੍ਰਹਪੀਡਾਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਵੰਝੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭੂਤ, ਗ੍ਰਹ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਂਗਲ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਮਾਯੁष੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਪਠਨਾਜ੍ਜਪਾਤ੍ । ਸਕृਦਸ੍ਯਾਖਿਲਾਵੇਦਾਃ ਸਾਂਗਾ ਮਂਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਸ਼ਃ
ਇਸ ਦੀ ਸੁਣਨ, ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਜਪਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਇਕੋ ਵਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਮृਤਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਸ੍ਯੁਃ ਪਠਿਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚੈਕਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਪਾਦਂ ਵਾ ਪਠਤਿ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪੁਰਾਣ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ ਤੇ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਦੇ ਇਕ ਅੱਖਰ, ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੀ, ਪਿਆਰੀਏ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਲਾਭ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਿਧ੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵੇष੍ਟਮਚਿਰਾਤ੍ਕਿਮੁਤਾਖਿਲਮ੍ । ਨਾਨੇਨ ਸਦृਸ਼ਂ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਇਸ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਪਨੇ ਜਲਦੀ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਐਸਾ ਤੁਰੰਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਯਾ ਗੋਪ੍ਯਂ ਪਾਠ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੈਕਸਿਦ੍ਧਯੇ । ਨਾਵੈष੍ਣਵਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਵਿਕਲ੍ਪੋਪਹਤਾਤ੍ਮਨੇ
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪੜ੍ਹ; ਇਹ ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਹੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ।
ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਿਹੀਨਾਯ ਵਿष੍ਣੁਸਾਮਾਨ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨੇ । ਦੇਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿष੍ਯਾਯ ਸੁਹृਦੇ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਆਮ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ; ਪਰ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਾਂ ਦੋਸਤ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹ ਕੇ, ਦੇ ਸਕੀਦਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦृਤੇਨੇਦਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਂਤ੍ਯਲ੍ਪਮੇਧਸਃ । ਕਲੌ ਸਦ੍ਯਃ ਫਲਂ ਕਲ੍ਪਗ੍ਰਾਮਂ ਨੇष੍ਯਤਿ ਨਾਰਦਃ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ, ਇਹ ਤੁਰੰਤ ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਾਨਾਂ ਯੇਨ ਦੁਃਖਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਦ੍ਵਿਤ੍ਰੇषੁ ਵੈष੍ਣਵੇष੍ਵੇਤਦਾਰ੍ਯਾਵਰ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੁੱਖ ਇਸ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੋ-ਤਿੰਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਇਹ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਗਾ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਧਾਮ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਤਪਃ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਂਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਵੈष੍ਣਵਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਤਪ ਨਹੀਂ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰੋ ਮਖਃ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਾ ਗਤਿਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਸੱਚ ਨਹੀਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਯਜਨ ਨਹੀਂ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਕਿਂ ਤਸ੍ਯ ਬਹੁਭਿਰ੍ਮਂਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਰ੍ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰੈਃ । ਵਾਜਪੇਯਸਹਸ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਜਨਾਰਦਨ ਲਈ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਤੁਮਯੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਰਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ—ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੀ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਦਾ ਸਰਵੋਚਤ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤਾਸ੍ਮਿ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ੍ਮਿ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਯਨ੍ਮਯੇਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਰਾਜ਼ਦਾਰ ਤੇ ਦੁਲਭ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਅਹੋ ਬਤ ਮਹਤ੍ਕष੍ਟਂ ਸਮਸ੍ਤਦੁਃਖਹੇ ਹਰੌ । ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇऽਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਮੂਢਾਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸਂਸृਤੌ
ਹਾਏ, ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਬੇਕਸਮੀ ਹੈ ਕਿ ਹਰੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾ ਭੋਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਦਾ ਨਾਥਂ ਮਹੇਸ਼ੋऽਪਿ ਦਿਗਂਬਰਃ । ਜਟਿਲੋ ਭਸ੍ਮਲਿਪ੍ਤਾਂਗੋ ਤਪਸ੍ਵੀ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਜਨੈਃ
ਉਸ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮਹੇਸ਼ ਵੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼-ਵਸਤ੍ਰਧਾਰੀ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਤੇ ਭਸਮ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਪਸੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਧਿਕੋऽਸ੍ਤਿ ਦੇਵਃ ਕੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਾਂਤਾਨ੍ਮਧੁਦ੍ਵਿषਃ । ਯਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚਿਂਤ੍ਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਹਿ
ਮਧੁ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੌਣ ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਦਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਤੂੰ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ।
ਤਤਃ ਪਰਂ ਕਿਮਧਿਕਂ ਪਦਂ ਸ਼੍ਰੀਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਤ੍ । ਤਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਂ ਮੂਢਾਃ ਯਜਂਤੇ ਜ੍ਞਾਨਮਾਨਿਨਃ
ਸ਼੍ਰੀ-ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਪਦ ਹੈ? ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਮੁषਿਤਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥ ਚਿਰਂ ਯਦਯਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤੋ ਨ ਮੇ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਦਾਦ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲੰਬੀ ਵਾਰ ਲੁੱਟਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਨ।
ਅਹੋ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਃ । ਭਵਦਾਦਿਗੁਰੁਰ੍ਮੂਢੈਃ ਸਾਮਾਨ੍ਯ ਇਵ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਹਾਏ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਭ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਗੁਰੂ-ਰੂਪ ਨੂੰ ਆਮ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਮਹੀਯਸਾਂ ਹਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਭਜਮਾਨਾਨ੍ਭਜਂਤਿ ਤੇ । ਦ੍ਵਿषਤੋऽਪਿ ਵृਥਾ ਪਾਪਾਨੁਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕ੍ਸ਼ਮਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵੈਰ ਰੱਖੇ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾਪਿ ਬਾਲ੍ਯੇ ਸ੍ਵਪਿਤੁਃ ਪ੍ਰਜਾ ਦृष੍ਟਾ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ । ਦੁਃਖਾਦਸ਼ਕ੍ਤਯਾ ਪੋष੍ਟੁਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾਰਾਧ੍ਯ ਵੈ ਭृਤਾਃ
ਮੇਰੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਭੁੱਖੀ ਵੇਖਿਆ; ਦੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤਯਾ ਸਂਨਿਹਿਤਾਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯੋ ਭਵਦਾਦਯਃ । ਵਿਲਸਂਤਿ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸਸੁਹृਨ੍ਮਿਤ੍ਰਬਾਂਧਵਾਃ
ਉਹ ਧਨ ਨਾਲ ਨੇੜਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਯਾ ਵਿਨਾ ਕ੍ਵ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਕ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਕ੍ਵ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਂਤਿ ਜੀਵਂਤੋ ਯਾਤਨਾਸ੍ਵੇਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਕਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ, ਕਿੱਥੇ ਰਾਜ, ਕਿੱਥੇ ਦੌਲਤ? ਸਭ ਜੀਉਂਦੇ ਤਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।